Historia
Historia Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa

Miejscowość Rogów położona jest w powiecie wodzisławskim (woj. Śląskie). Istnieją różne wersje powstania nazwy wsi. Jedna z nich mówi, że nazwa pochodzi od starosłowiańskiej nazwy „ róg”, co oznacza las. Można się również doszukiwać tej nazwy w łacińskim wyrazie „rogus”, co oznacza stos drewna, czy też w wyrazie ruskiego pochodzenia „roh”, tj. również las. Pierwsze wzmianki o istnieniu miejscowości pochodzą z XIII wieku, a znajdujemy je w spisie wsi, składających dziesięcinę Kolegiacie św. Krzyża w Opolu w latach 1232 – 1239. Wieś Rogów nie zostaje co prawda wymieniona tam wprost ale wspomniane zostają nazwy wszystkich otaczających ją, mniejszych wiosek, które później wraz z Rogowem tworzyły jedną parafię. Pierwszych pewnych danych dotyczących wsi Rogów dostarczają akta procesowe z 1385 roku. W XV wieku właścicielami Rogowa byli Jan Strzałka i Jerzy Kopeć, w wieku następnym ziemia ta należała do rodziny Charwatów. W XVII wieku Rogów stał się własnością protestanckiego rodu Fragsteinów, nieprzychylnych Kościołowi katolickiemu. Od połowy XVIII wieku nowymi właścicielami zostali Laryszowie. Rogów pozostawał w ich posiadaniu aż do 1929 roku, kiedy to tereny te nabyła Spółka Osadnicza „Ślązak” i dokonała ich parcelacji. Od XIII wieku mieszkańcy Rogowa utrzymywali się głównie z pracy na roli, młynarstwa oraz hodowli owiec. Ponadto do XIX wieku w okolicach Rogowa znajdowały się małe kopalnie gipsu
Pierwszy kościół w Rogowie istniał już w drugiej połowie XIV wieku. Nie znamy jednak dokładnej daty jego budowy. Prawdopodobnie przetrwał aż do pierwszej połowy XVII wieku, kiedy to z polecenia protestanckiego dziedzica, Jerzego Fregsteina kościół zburzono.
Wzbudziło to sprzeciw ludu, który wymusił na dziedzicu budowę nowej świątyni. Jej budowa zakończyła się w 1651 roku. Nowy kościół, pw. Św. Marcina był drewniany, wyposażony w trzy ołtarze, chrzcielnicę z rzeźbą przedstawiająca chrzest Jezusa, ławy pochodzące ze starego kościoła. Ponadto urządzono w nim 2 chóry, z których jeden przeznaczony był wyłącznie dla rodziny dziedzica. Dzwonnica była wyposażona w cztery dzwony, zaś na wieży umieszczono zegar, co było rzadkością w tamtych czasach. Organy sprowadzono do kościoła z początkiem XVIII wieku. W latach 1776 – 1781 proboszczem parafii był ks. Józef Piskorz , za kadencji którego wyremontowano dach, posadzkę jeden z ołtarzy oraz zakupiono monstrancję. Na następne inwestycje, czyli budowę zakrystii oraz zakup nowych organów parafianie Rogowscy musieli czekać do połowy XIX wieku. W 1844 roku poświęcono nowy cmentarz. W tym też roku odbyła się wizytacja w parafii, podczas której zwrócono uwagę na konieczność budowy nowego kościoła. Uniemożliwiła ją jednak trudna sytuacja finansowa parafian. Pół wieku później na zebraniu rady Parafialnej podjęto decyzję o budowie nowego, gotyckiego kościoła. Dnia 7 kwietnia 1896u położono kamień węgielny, a koordynatorem prac został ks. Franciszek Kałuża . W pożarze z 1897 roku spłonął stary kościółek, z którego uratowały się tylko uprzednio zdjęte dzwony. Pożar uszkodził również budynek nowego kościoła jednakże już 27 grudnia 1897 zakończono wykonywane przy nim prace budowlane. Po roku wyposażono go w organy oraz uzupełniono sprzęty liturgiczne. Konsekracji kościoła, która odbyła się 10 czerwca 1904 dokonał ks. bp Marx z Wrocławia. W czasie drugiej Wojny Światowej przez Rogów przebiegała linia frontu. Walki doprowadziły do ruiny sporą część wsi. Prawie całkowitemu zniszczeniu uległ kościół. Odbudowę, według nowego projektu Adolfa Hanaka z Olzy, rozpoczęto już w 1945 roku, pod przewodnictwem ks. Alojzego Latuska . Nowy Kościół, pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa został poświęcony 21 listopada 1948 przez ks. bpa Stanisława Adamskiego. Do 1953 roku uzupełniono wszystkie sprzęty liturgiczne, w tym też roku zainstalowano organy. Wraz z kościołem odbudowano również plebanię.
Kamień węgielny w kościele


W trakcie malowania kościoła w Rogowie, które rozpoczęto we wrześniu 2008 roku, z zamalowanej ,,tablicy” znajdującej się w ścianie, po prawej stronie prezbiterium, wydobyto kamień na którym umieszczona jest data poświęcenia obecnego kościoła. Okazało się, że kamień o wymiarach ok. 50 cm x 30 cm x 30 cm jest kamieniem węgielnym położonym pod budowę kościoła w 1896 roku. Na jego przedniej ścianie wykuta jest data 21.XI. 1948; na tylnej-7.IV. 1896. Wewnątrz kamienia znajduje się szklany cylinder, w którym spoczywa akt erekcyjny kościoła.

Poprzedni XIX-wieczny kościół wybudowany został tuż obok starego, drewnianego kościółka. Całość troski o budowę nowego kościoła stała się udziałem ówczesnego proboszcza, księdza Franciszka Kałuży. Położenie kamienia węgielnego pod budowę kościoła obchodzono bardzo uroczyście. Według opisu w kronice szkolnej ówczesnego kierownika szkoły i zarazem organisty Jana Niemieli, był to wtorek po Wielkanocy. ,,Po nabożeństwie, pięknie umajony kamień węgielny wyniesiono ze starego kościoła na miejsce budowy nowego, w asyście 12 księży, nauczycieli, dziatwy szkolnej i parafian. Wygłoszone zostało kazanie okolicznościowe, stosowne modły liturgiczne, a następnie odczytano dokument erekcyjny kościoła w języku polskim i niemieckim. Dokument ten, pięknie na jedwabiu wypisany, z rysunkiem starego, drewnianego kościoła, włożono do szklanego cylindra i zamknięto w kamieniu węgielnym” (fragment z Kroniki Parafialnej p. Musioła).

Po zburzeniu kościoła w 1945 roku podczas działań wojennych, odnaleziono ten dokument w ruinach, jednakże był już mocno podniszczony, z prawie całkiem wytartym tekstem.

Obecny kościół powstał według projektu Adolfa Hanaka z Olzy, w latach 1945-48, przy ogromnym zaangażowaniu księdza proboszcza Alojzego Latuska i wszystkich parafian. Poświęcony został 21 listopada 1948 roku przez J.E. Biskupa –ordynariusza, Stanisława Adamskiego. Akt erekcyjny i kamień węgielny mające wartość historyczną zostały umieszczone na powrót w świątyni, w najodpowiedniejszym dla siebie miejscu i tam znajdują się po dzień dzisiejszy.
Opis z