Historię zakładu otwiera informacja Magistratu miasta Opola dotycząca budowy browaru na Przedmieściu Odrzańskim, zamieszczona w gazecie miejskiej „Stadt Blatt” dnia 8.09.1849 roku:

„Obecny właściciel położonej przed Bramą Odrzańską Nr 35, kiedyś należącej do rodziny Wieloch działki, arendarz Bobereck, zamierza na wyżej wymienionej działce założyć browar. Zgodnie z § nr 29 ustawy przemysłowej z dnia 17.01.1845 roku podajemy to przedsięwzięcie do publicznej wiadomości, wzywając do zameldowania nam w terminie do czterech tygodni wszelkich zarzutów przeciwko jego założeniu. Zarzuty postawione po upływie tego terminu nie mogą zostać uwzględnione.
Opole 6.09.1849
Magistrat miasta”

Biorąc pod uwagę artykuł zamieszczony w opolskiej prasie, za datę powstania browaru na Przedmieściu Odrzańskim można przyjąć rok 1849, lub 1850. Nie udało mi się ustalić, jak długo prowadził browar M. Bobreck. W latach 1865-1881 właścicielem posesji i browaru na Placu Wrocławskim nr 16 był Noe Danziger. W 1881 roku browar zum „Oderschlösschen = Zameczek Odrzański” przejął Erdmann Konietzko.

Nazwa „Oderschlösschen” wzięła się od zbudowanego w stylu rokoko przybrowarowego lokalu noszącego tę właśnie nazwę. Zakład położony na Zaodrzu, dzielnicy w której konsumowano bardzo duże ilości piwa, zawdzięczał Erdmannowi swój największy rozkwit. W dzielnicy tej mieszkała opolska biedota oraz sezonowi robotnicy, dorabiający w pobliskim porcie, a czas wolny spędzający w knajpach. „Oderschlösschen” odwiedzali chętnie opolscy woźnice, spotykało się tam też bractwo kurkowe.

Po browarach Pringsheima i Friedländera, browar Erdmanna Konietzki był trzecim pod względem wielkości zakładem piwowarskim Opola. Posiadał własną słodownię, a jego napęd zapewniała maszyna parowa, pozwalająca na używanie dumnej nazwy „Dampfbrauerei = Browar Parowy”. Prawdopodobnie to właśnie Erdmann Konietzko przystosował browar do produkcji piw leżakowych, wymagających zimnych i obszernych piwnic. Piwnice te były chłodzone lodem naturalnym, wydobywanym w zimie na Odrze, właśnie przez mieszkających na Zaodrzu robotników sezonowych oraz chłopów.

Pod koniec XIX wieku – dokładnej daty nie udało mi się jeszcze ustalić – Konietzko wprowadził do swego asortymentu piwo butelkowe, rozszerzając jednocześnie produkcję o również butelkowane wody mineralne i lemoniady. Aby móc część produkcji sprzedawać w butelkach, należało najpierw poczynić szereg inwestycji. Potrzebny był magazyn na puste butelki, pomieszczenia do mycia i napełniania oraz chłodzone magazyny na przygotowane do sprzedaży piwo zabutelkowane. Poważną inwestycją były same butelki, produkowane indywidualnie dla każdego zakładu.

Ponieważ Erdmann Konietzko oprócz własnej produkcji, prowadził też przedstawicielstwo browaru Juliusa Krombholza z Prószkowa, wprowadził u siebie takie same butelki, jakie posiadał już browar prószkowski. Były one z bezbarwnego szkła, o pojemności około 0,5 l, zamykane korkiem naturalnym. W przypadku piwa z Prószkowa, sprowadzano je do Opola w beczkach transportowych i na miejscu rozlewano do mniejszych beczek oraz do butelek.

Erdmann Konietzko, któremu browar na opolskim Zaodrzu zawdzięczał swój największy rozkwit, zmarł w październiku 1900 roku, zostawiając wdowę Jadwigę (Hedwig) oraz dwóch synów, Georga i Kurta. Nie byli oni z wykształcenia piwowarami, lecz kupcami, za produkcję odpowiedzialny był więc zatrudniony mistrz piwowarski Jarosch. Zakład oprócz piwa produkował wodę mineralną, wyroby spirytusowe oraz słód na własne potrzeby. Firma była też głównym dystrybutorem oraz rozlewnią piwa browaru Juliusa Krombholza z pobliskiego Prószkowa.

Przed wybuchem pierwszej wojny światowej browar został oddany w dzierżawę Augustowi Zeisbergowi, który warzył już tylko piwa górnej fermentacji. Prawdopodobnie po wprowadzeniu reglamentacji surowców produkcja stała się nieopłacalna i zakład zamknięto. Taki sam los spotkał też browar Juliusa Krombholza w Prószkowie. Kiedy w 1918 roku państwo zmniejszyło browarom przydziały słodu na 10 proc. tej ilości, którą zużyły w ostatnim roku pokoju, browary zaczęły handlować pomiędzy sobą należnymi im przydziałami. Kontyngenty browarów „Oderschlösschen” na opolskim Zaodrzu oraz Krombholzów w Prószkowie odkupił największy zakład piwowarski Opola, Opolski Browar Akcyjny. Te browary, które odsprzedały swoje kontyngenty, nie mogły już wznowić produkcji piwa.

Fragmenty z cyklu artykułów p. Andrzeja Urbanka „Z Historii Opolskiego Piwowarstwa” w czasopiśmie „Beczka”