Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 5.96
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Stare Miasto › ul. Zachodnia › Pałac Izraela Poznańskiego - Muzeum Miasta Łodzi |
Lata 1890-1897 , Posiadłość fabryczno-mieszkalna I. K. Poznańskiego.
Budynki fabryczne już wykończone. W przyszłej części pałacowej nadal stoi dawny dom F. Kroeninga; vide:
Skomentuj zdjęcie
WW
 Cenny rysunek. Czy to znaczy, że ten dom stał jeszcze w 1895 r.? 2011-01-04 21:47:35 (15 lat temu)
do WW: Niestety na razie nie wiem dokładnie. Wydaje mi się, że bardziej prawdopodobna jest ta dolna granica. Daty wpisałem na rybkę, bo coś trzeba było wpisać. Szukam ... 2011-01-04 22:14:14 (15 lat temu)
do zeto: Znalazłem u K. Stefańskiego (Dolny Ślązak z pochodzenia, z Bolesławca), że dzisiejszy kształt pałac uzyskał w wyniku przebudowy rozpoczętej wiosną 1898 r. wg projektu J. Junga i D. Rosentahla. I wtedy \"...rozebrano budynek istniejący od strony ul. Ogrodowej (dawna część od strony ul. Zachodniej została zachowana), aby na jego miejsce wznieść do 1902 r. nową budowlę.\" Wynika stąd, że widoczny budynek po Kroeningu stał do 1898 r. 2011-01-05 22:42:44 (15 lat temu)
do zeto: No tak, ale pytanie czy on nie był już w międzyczasie przebudowywany - coś mi się wydaje, że owszem. 2011-01-05 22:58:25 (15 lat temu)
do WW: Tu masz moim zdaniem całkowitą rację. Na pewno był przebudowywany, ale te przebudowy raczej dotyczyły wnętrza. Tam mieszkali Poznańscy - dosyć liczna rodzina - i na pewno dostosowali je do swoich potrzeb. Elewacja mogła pozostać - poza ewentualnym otynkowaniem:) Ale rozwikłanie tego wymaga głębszej kwerendy. Trza by było pogrzebać w archiwach... 2011-01-05 23:11:52 (15 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 marzec
16 lat 1 miesiąc 13 dni |
60 pobrań 10274 odsłony 5.96 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia zeto
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pałace
|
Pałac Izraela Poznańskiego - Muzeum Miasta Łodzi
więcej zdjęć (131)
Architekci: Adolf Zeligson, Hilary Majewski
Inwestor: Izrael Poznański
Atrakcja turystyczna
Dawniej: Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, Urząd Wojewódzki
Zabytek: A/46 (dawny A/16)
Pałac fabrykancki z końca XIX w. Został wybudowany w miejscu, zakupionej przez Izraela Poznańskiego w 1877 roku, narożnej kamienicy o skromnej elewacji
i budynku magazynowego. Pałac zaprojektowany został przez architekta miasta Hilarego Majewskiego, pierwotnie jako budowla o charakterze reprezentacyjno-handlowym i mieszkalnym, wzorowana na renesansie francuskim. Założenie nie zostało jednak w pełni zrealizowane. Obecną formę obiekt uzyskał w wyniku przebudowy w 1898 roku według projektu Juliusza (?) Junga i Dawida Rosenthala oraz dalszej rozbudowy, przeprowadzonej w latach 1901-1903 ( po śmierci Izraela Poznańskiego).Wystrój pałacu jest eklektyczny i nawiązuje do stylów drugiej połowy XIX wieku przy jednoczesnym zastosowaniu dekoracji secesyjnej. W korpusie głównym, pełniącym funkcje reprezentacyjne i oficjalne (wzdłuż ul. Ogrodowej, obecnie Muzeum Miasta Łodzi), znajdowała się duża jadalnia i sala balowa, a na piętrze saloniki. Ponadto w pawilonie połączonym bezpośrednio z pałacem, ulokowano pomieszczenia biurowe i giełdowe. W skrzydle bocznym (wzdłuż ul. Zachodniej, dziś zajęte przez urzędy) na dole mieściły się magazyny wyrobów gotowych, a na piętrze - apartament mieszkalny, pokoje gościnne oraz ogród zimowy (przykryty szklanymi kopułami).
Budynek po I wojnie światowej był wielokrotnie przebudowywany i często zmieniał właścicieli. W styczniu 1927 r. przeniesiono do niego Urząd Wojewódzki z dotychczasowej siedziby w dawnym Hotelu "Bristol" (przy dzisiejszej ul. Próchnika). Zlikwidowano wtedy ogród zimowy, rozbudowano obiekt w kierunku północnym oraz przebudowano niektóre wnętrza.
We wrześniu 1939 r. pałac zajęty został przez niemiecki Zarząd Cywilny przy dowództwie 8. 10 kwietnia 1940 r. do pałacu przeniesiono naczelne władze i główne wydziały Rejencji Łódzkiej (Regierungsbezirk Litzamannstadt).
Po wojnie pałac ponownie stał się siedzibą Urzędu Wojewódzkiego, a od 1950 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej.
Od października 1975 r. główną część budynku zajmuje Muzeum Miasta Łodzi. Skrzydło boczne, wzdłuż ul. Zachodniej, zajmuje Delegatura Łódź-Bałuty UMŁ i I Urząd Skarbowy Łódź-Bałuty.
Pałac zwany bywa "łódzkim Luwrem". Jest jednym z symboli Łodzi.
Źródło: /p>
ul. Zachodnia
więcej zdjęć (964)
Dawniej: (na fragmentach w północnej części) Stodolniana, Wesoła/Wieńcowa, Masarska
Ulica Zachodnia w Łodzi ma około 2,1 kilometra długości, biegnie od węzła przy targowisku \\\"Dolna\\\" do ul. Zielonej (gdzie dalej jest al. Kościuszki).
Powstała około roku 1823 wraz z wyznaczeniem Nowego Miasta (obecny odcinek ulicy między zakrytym teraz biegiem rzeki Łódki a ulicą Próchnika). Nowa osada została umiejscowiona na przeciwległym brzegu rzeczki Łódka, na południe od Starego Miasta. Osiedle zaprojektowane zostało na bazie prostokąta z oktagonalnym rynkiem (Rynek Nowego Miasta - dzisiejszy plac Wolności), na którym krzyżowały się prostopadłe ulice. Kontur osady ograniczały ulice: Zachodnia, Północna, Wschodnia i Południowa. W czasie wojny zmieniono nazwę ulicy na Hermann-Göring-Strasse.
Na początku lat 1840. ulica Zachodnia została połączona na północy z ulicą Stodolnianą na Starym Mieście.
Odcinek południowy Południowa (obecnie Próchnika) - Zielona powstał ok. połowy XIX wieku.
Dwujezdniowy odcinek \\\"ul. Ogrodowa - ul. Lutomierska\\\" (a zapewne do Limanowskiego) został oddany do użytku 21 lipca 1951 roku jako tzw. trasa \\\"Północ - Południe\\\" (N-S).
W roku 1953 oddano do użytku węzeł komunikacyjny na skrzyżowaniu z ul. Ogrodową.
Drugą (wschodnią) jezdnię na odcinku południowym trasy \\\"Północ-Południe\\\", pomiędzy ulicami Zieloną a Ogrodową, wybudowano po 1965 roku.
Ostatni, północny odcinek ul. Limanowskiego - ul. Zgierska wybudowano ok. połowy lat 1970.
W ten sposób dołączono przedwojenne ulice Zachodnią, Stodolnianą, Wesołą (po wojnie Wieńcową) i Masarską biegnące od Pałacu Poznańskiego do rejonu obecnego targowiska \\\"Dolna\\\" (gdzie ulica Zachodnia łączy się z ul. Zgierską). Na całej długości od ul. Zielonej do rynku przy Dolnej wybudowano dwujezdniową drogę z torowiskiem tramwajowym po środku. Podczas tej operacji, całkowicie wyburzono kilkadziesiąt kamienic tworzących wschodnią ścianę ulicy na przestrzeni prawie 1 km, między ulicami Ogrodową a Zieloną, w tym wiele cennych przykładów budownictwa modernistycznego. Powstała w ten sposób luka w zabudowie centrum miasta nie została zagospodarowana do dziś i negatywnie odbija się na estetyce ulicy.
Już po przedłużeniu Zachodniej na początku lat 50. posesje przy ulicy otrzymały nową numerację.
Suplement: Zachodnia jezdnia ulicy pomiędzy ul. Limanowskiego i Zgierską wybudowana została już pod koniec lat 50. jako nowa ul. Snycerska (na części starej ulicy wybudowano bloki mieszkalne). Ulica ta stanowiła dla ruchu samochodowego jednojezdniowe przedłużenie ul. Zachodniej do Zgierskiej. Tory tramwajowe poprowadzono zaś do ul. Zgierskiej wzdłuż dawnej ul. Masarskiej wyłączonej z ruchu samochodowego, a stanowiącej już od lat 50. odcinek ul. Zachodniej. Po poprowadzeniu drugiej jezdni do ul. Zgierskiej ulica Snycerska "oddała" swoją nową jezdnię ul. Zachodniej, a sama istnieje jako wąska uliczka na tyłach wspomnianych wcześniej bloków.
Powstała około roku 1823 wraz z wyznaczeniem Nowego Miasta (obecny odcinek ulicy między zakrytym teraz biegiem rzeki Łódki a ulicą Próchnika). Nowa osada została umiejscowiona na przeciwległym brzegu rzeczki Łódka, na południe od Starego Miasta. Osiedle zaprojektowane zostało na bazie prostokąta z oktagonalnym rynkiem (Rynek Nowego Miasta - dzisiejszy plac Wolności), na którym krzyżowały się prostopadłe ulice. Kontur osady ograniczały ulice: Zachodnia, Północna, Wschodnia i Południowa. W czasie wojny zmieniono nazwę ulicy na Hermann-Göring-Strasse.
Na początku lat 1840. ulica Zachodnia została połączona na północy z ulicą Stodolnianą na Starym Mieście.
Odcinek południowy Południowa (obecnie Próchnika) - Zielona powstał ok. połowy XIX wieku.
Dwujezdniowy odcinek \\\"ul. Ogrodowa - ul. Lutomierska\\\" (a zapewne do Limanowskiego) został oddany do użytku 21 lipca 1951 roku jako tzw. trasa \\\"Północ - Południe\\\" (N-S).
W roku 1953 oddano do użytku węzeł komunikacyjny na skrzyżowaniu z ul. Ogrodową.
Drugą (wschodnią) jezdnię na odcinku południowym trasy \\\"Północ-Południe\\\", pomiędzy ulicami Zieloną a Ogrodową, wybudowano po 1965 roku.
Ostatni, północny odcinek ul. Limanowskiego - ul. Zgierska wybudowano ok. połowy lat 1970.
W ten sposób dołączono przedwojenne ulice Zachodnią, Stodolnianą, Wesołą (po wojnie Wieńcową) i Masarską biegnące od Pałacu Poznańskiego do rejonu obecnego targowiska \\\"Dolna\\\" (gdzie ulica Zachodnia łączy się z ul. Zgierską). Na całej długości od ul. Zielonej do rynku przy Dolnej wybudowano dwujezdniową drogę z torowiskiem tramwajowym po środku. Podczas tej operacji, całkowicie wyburzono kilkadziesiąt kamienic tworzących wschodnią ścianę ulicy na przestrzeni prawie 1 km, między ulicami Ogrodową a Zieloną, w tym wiele cennych przykładów budownictwa modernistycznego. Powstała w ten sposób luka w zabudowie centrum miasta nie została zagospodarowana do dziś i negatywnie odbija się na estetyce ulicy.
Już po przedłużeniu Zachodniej na początku lat 50. posesje przy ulicy otrzymały nową numerację.
Suplement: Zachodnia jezdnia ulicy pomiędzy ul. Limanowskiego i Zgierską wybudowana została już pod koniec lat 50. jako nowa ul. Snycerska (na części starej ulicy wybudowano bloki mieszkalne). Ulica ta stanowiła dla ruchu samochodowego jednojezdniowe przedłużenie ul. Zachodniej do Zgierskiej. Tory tramwajowe poprowadzono zaś do ul. Zgierskiej wzdłuż dawnej ul. Masarskiej wyłączonej z ruchu samochodowego, a stanowiącej już od lat 50. odcinek ul. Zachodniej. Po poprowadzeniu drugiej jezdni do ul. Zgierskiej ulica Snycerska "oddała" swoją nową jezdnię ul. Zachodniej, a sama istnieje jako wąska uliczka na tyłach wspomnianych wcześniej bloków.