Budowa w latach: 1981–1993

Duszpasterz odpowiedzialny za budowę: ks. Antoni Grycan169, pierwszy proboszcz nowo ustanowionej (przy tym kościele) parafii p.w. Przemienienia Pańskiego w Opolu

Projekt wykonali: architekci – mgr inż. arch. Antoni Domicz i mgr inż. arch. Janusz Oleniecki oraz 

konstruktor – mgr inż. Danuta Schneiweis

Kierownik budowy: Tadeusz Sławiński, zastępca – Andrzej Komorek

Poświęcenie kościoła: 6.06.1993 r., bp opolski Alfons Nossol

Parafie macierzyste: parafia p.w. Wniebowzięcia NMP w Opolu-Gosławicach oraz parafia p.w. 

Najświętszego Serca Pana Jezusa w Opolu (oo. jezuici)

Dekret ustanawiający parafię: 7.10.1982 r., bp opolski Alfons Nossol

Przynależność dekanalna: dekanat Opole

Budowę kilkudziesięciotysięcznego osiedla mieszkaniowego im. Związku Walki Młodych (ZWM), we wschodniej części Opola rozpoczęto w latach 70. XX w. Pierwszy blok mieszkalny został oddany do użytku 24 lutego 1977 r. przy obecnej ul. Grota Roweckiego. Od tamtego czasu z roku na rok osiedle to coraz bardziej się powiększało i to stało się powodem rozpoczęcia starań o utworzenie nowej parafii obejmującej tę nową dzielnicę miasta, gdzie zbiegały się granice dwu sąsiadujących ze sobą parafii: p.w. Wniebowzięcia NMP w Opolu-Gosławicach oraz p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Opolu. Dnia 4 maja 1981 r. wojewoda opolski wyraził zgodę „na budowę punktu katechetycznego w Opolu na osiedlu Związku Walki Młodych dla Parafii Rzymskokatolickiej p.w. Wniebowzięcia NMP w Opolu-Gosławicach”. W lipcu 1981 r. biskup opolski wyznaczył samodzielnego duszpasterza dla tej nowo powstającej parafii, którym został ks. Antoni Grycan, dotychczasowy proboszcz w Turkowie i Zopowach k. Głubczyc. Zamieszkał on w prywatnym mieszkaniu w jednym z bloków na tym osiedlu i rozpoczął działalność duszpasterską oraz przygotowania do rozpoczęcia inwestycji budowlanej. Znakiem rozpoczynającego się życia parafialnego na tym miejscu była pierwsza pasterka odprawiona w nocy z 24 na 25 grudnia 1981 r. „pod chmurką” na wolnym powietrzu, na nowo zakupionym placu, przeznaczonym pod budowę świątyni, która zgromadziła tysiące wiernych. Ze względu na wprowadzony 13 grudnia 1981 r. stan wojenny, zgoda władz na takie zgromadzenie została wydana tylko dzięki zagwarantowaniu spokoju w trakcie trwania nabożeństwa przez osobiste poręczenie udzielone przez opolskiego bp. pomocniczego Antoniego Adamiuka, który odprawił tę pasterkę. Wszystko jednak odbyło się w atmosferze religijnej, bez żadnych ekscesów, których spodziewały się władze. W początkach 1982 r. przystąpiono do budowy baraku przeznaczonego na prowizoryczną, tymczasową kaplicę, w której można było rozpocząć odprawianie nabożeństw. Do budowy tego „sakralnego baraku” wykorzystano materiały pochodzące z rozbiórki nieczynnych już obiektów przemysłowych na opolskim Metalchemie. Mimo iż zima była wtedy niezwykle mroźna, prace budowlane postępowały stosunkowo szybko. Kaplica została wzniesiona przy ul. Krasickiego i poświęcona w Niedzielę Palmową 4 kwietnia 1982 r. przez bp. A. Adamiuka. Dnia 31 maja 1982 r. zatwierdzony został projekt budowy kościoła, plebanii i domu katechetycznego, przewidzianego na potrzeby religijne kilkudziesięciotysięcznej dzielnicy, jaką docelowo stanowić miało ciągle rozbudowywane osiedle im. ZWM. Stąd znaczna wielkość całego kompleksu sakralnego. Prace budowlane rozpoczęto po wykupieniu ziemi od rolników 6 lipca 1982 r. Jeszcze w trakcie trwania budowy Kuria Diecezjalna wystąpiła 28 lipca 1982 r. do Urzędu Wojewódzkiego Wydziału do Spraw Wyznań w Opolu z prośbą o zgodę na utworzenie parafii na osiedlu im. ZWM. Ponieważ Wydział do Spraw Wyznań nie zgłosił żadnych zastrzeżeń, zatem na mocy dekretu bp. opolskiego A. Nossola z dnia 7 października 1982 r., została ustanowiona parafia p.w. Przemienienia Pańskiego na osiedlu im. ZWM, obejmująca „dzielnicę im. ZWM, której granice wyznaczają: ul. Oleska, oś obwodnicy oddzielającej osiedle im. ZWM od Opola-Gosławic, pole między osiedlem im. ZWM II i Opolem (za ulicą Ozimską), oraz tory kolejowe aż do Dworca Wschodniego, wyłączone z dot. parafii Opole-Gosławice”, a jej proboszczem został mianowany ks. Antoni Grycan, dotychczasowy duszpasterz, odpowiedzialny za budowę świątyni. Kamień węgielny pod nowo budowany kościół, poświęcony przez papieża Jana Pawła II na Górze św. Anny 21 czerwca 1983 r., wmurował bp A. Adamiuk 5 sierpnia 1984 r. Nieco wcześniej, bo we wrześniu 1983 r. oddano do użytku dom katechetyczny, natomiast rok później, w czerwcu 1985 r. otwarto kancelarię w nowo wzniesionej plebanii. Większość prac, głównie prostych, mniej skomplikowanych, wykonali własnoręcznie sami mieszkańcy osiedla im. ZWM, którzy w różnym natężeniu przychodzili do pracy. Prace specjalistyczne, wymagające sprzętu budowlanego (zwłaszcza gigantyczna kratownica wykonana ze stalowych belek-dźwigarów, podtrzymująca konstrukcję płaskiego dachu świątyni) wykonały firmy budowlane. Dnia 17 kwietnia 1990 r., w wyniku podpalenia, spłonęła tymczasowa kaplica mieszcząca się w baraku. To przyspieszyło prace wykończeniowe przy budowie kościoła. Zakończono je w 1991 r., a wieżę-campanillę na dzwony zrealizowano w pierwszej połowie 1993 r. Zakończono wówczas wszystkie prace budowlane przy nowo wzniesionym kościele, który został konsekrowany przez bp. A. Nossola w niedzielę 6 czerwca 1993 r. 

Renata Sołtysek BUDOWNICTWO KOŚCIOŁÓW NA ŚLĄSKU OPOLSKIM W POLSCE LUDOWEJ 1945-1989.