starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Praga Północ - Stara Praga › ul. Floriańska › Pomnik Praskiej Kapeli Podwórkowej |
18 września 2016 , Pomnik Praskiej Kapeli Podwórkowej.
Skomentuj zdjęcie
cracusiac
+2 głosów:2  Świetny pomysł. 2020-11-13 18:26:22 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2018 czerwiec
7 lat 10 miesięcy 27 dni |
Dodane: 13 listopada 2020, godz. 18:03:07
Autor zdjęcia: da signa
Rozmiar: 1900px x 1263px
Aparat: NIKON D3200
1 / 60sƒ / 8ISO 40045mm
1 pobranie 374 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia da signa
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pomniki
|
Pomnik Praskiej Kapeli Podwórkowej
więcej zdjęć (8)
Architekt: Andrzej Renes
Zbudowano: 2006
Mosiężna rzeźba przedstawiająca praską kapelę w składzie: skrzypek, akordeonista, gitarzysta, bandżolista i bębniarz znajduje się u zbiegu ulic Floriańskiej i Kłopotowskiego na Starej Pradze w dzielnicy Praga Północ.
Pomnik upamiętniający kapele podwórkowe jest jednym z najnowszych na Pradze.
Inicjatorem powstania rzeźby był arcybiskup Sławoj Leszek Głódź, zaś sam pomnik opierając się na archiwalnych zdjęciach oraz podpatrywaniu współczesnych zespołów warszawskich stworzył rzeźbiarz Andrzej Renes.
Pomnik został skrytykowany przez środowiska artystyczne. Jednak wydaje się, iż okoliczni mieszkańcy nie mają nic przeciwko przesiadywaniu na ławkach wokół wieczorem podświetlanej różnokolorowymi światłami kapeli, a po wysłaniu smsa a można odsłuchać jedną ze stu piosenek, typowo warszawskich, ale też okupacyjnych.
Pomnik został odsłonięty 17 września 2006 roku na placyku przed kurią Warszawsko-Praską. www.twoja-praga.pl
Pomnik upamiętniający kapele podwórkowe jest jednym z najnowszych na Pradze.
Inicjatorem powstania rzeźby był arcybiskup Sławoj Leszek Głódź, zaś sam pomnik opierając się na archiwalnych zdjęciach oraz podpatrywaniu współczesnych zespołów warszawskich stworzył rzeźbiarz Andrzej Renes.
Pomnik został skrytykowany przez środowiska artystyczne. Jednak wydaje się, iż okoliczni mieszkańcy nie mają nic przeciwko przesiadywaniu na ławkach wokół wieczorem podświetlanej różnokolorowymi światłami kapeli, a po wysłaniu smsa a można odsłuchać jedną ze stu piosenek, typowo warszawskich, ale też okupacyjnych.
Pomnik został odsłonięty 17 września 2006 roku na placyku przed kurią Warszawsko-Praską. www.twoja-praga.pl
ul. Floriańska
więcej zdjęć (211)
Ulica Floriańska została wytyczona w roku 1863 jako jedna z czterech ulic odchodzących promieniście od powstałego wtedy Pl. Weteranów 1863 r. Pozostałymi były jej przedłużenie - Aleja Kazimierza Lisieckiego "Dziadka", będąca dziś alejką w Parku Praskim, i kolejna parkowa aleja - ul. Łukasińskiego, której przeciwległy koniec dał początek ul. Jasińskiego.
Rozwój tych terenów związany był z wybudowaniem w latach 1859-64 Mostu Kierbedzia; pierwszym budynkiem usytuowanym przy Pl. Weteranów 1863 r. był jednak dopiero kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana wybudowany według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego do roku 1904. Sam plac nazwano wtedy Placem Floriańskim, zaś przy samej Floriańskiej - wtedy Konstantynowskiej - wybudowano u zbiegu u z ul. Jagiellońską Zakład dla Wdów po Poległych Żołnierzach i Oficerach. Inicjatorem budowy zakładu był rosyjski Czerwony Krzyż; po odzyskaniu niepodległości w budynku mieściło się Schronisko dla Weteranów Powstania 1863.
W drewnianych barakach od nr. 4/6 wkrótce rozpoczęło działalność Towarzystwo Kuchni Ruchomej, charytatywnie wydające posiłki ubogim. Po roku 1910 powstały dwie czynszowe kamienice; w większej z nich, pod nr 8, działał w okresie międzywojennym Hotel Wschodni.
W roku 1930 postał gmach mieszczący Wydział Wojskowy Zarządu Miasta, którym kierował generał Edward Szpakowski; w marcu 1942 został on rozstrzelany w Treblince wraz z grupą więźniów z Warszawy - była to zemsta warszawskiego gubernatora Ludwiga Fischera za atak na niemieckich policjantów w Aninie.
Również w roku 1930 powstał budynek domu parafialnego, wzniesionego na tyłach kościoła pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana. Bliskość świątyni przyciągnęła na Floriańską liczne zakłady pogrzebowe; działało ich aż cztery. Istniały również punkty gastronomiczne - restauracja Prażanka i kawiarnia Gastronomiczna.
Na należącej do miasta posesji u zbiegu z Szeroką (dziś to ul. Kłopotowskiego) aż do roku 1939 urządzano taneczne zabawy i imprezy rozrywkowe. Sama ulica w okresie okupacji uniknęła zniszczeń; podczas powstania warszawskiego hitlerowcy wycofujący się z dzielnicy podminowali kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana; mimo że przy pierwszej detonacji jego mury wytrzymały, kolejna obróciła go w gruzy. Ocalały jedynie dwa zewnętrzne filary transeptu z kamiennymi posągami patronów świątyni. Ostatecznie kościół odbudowano do roku 1970 według projektu Stanisława Marzyńskiego.
Pozostała zabudowa ulicy ocalała, wraz z brukowaną nawierzchnią i stosunkowo długo tu zachowanymi latarniami "pastorałkami", zwanymi tak z racji podobieństwa do atrybutu wyższych duchownych.
Wikipedia
Rozwój tych terenów związany był z wybudowaniem w latach 1859-64 Mostu Kierbedzia; pierwszym budynkiem usytuowanym przy Pl. Weteranów 1863 r. był jednak dopiero kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana wybudowany według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego do roku 1904. Sam plac nazwano wtedy Placem Floriańskim, zaś przy samej Floriańskiej - wtedy Konstantynowskiej - wybudowano u zbiegu u z ul. Jagiellońską Zakład dla Wdów po Poległych Żołnierzach i Oficerach. Inicjatorem budowy zakładu był rosyjski Czerwony Krzyż; po odzyskaniu niepodległości w budynku mieściło się Schronisko dla Weteranów Powstania 1863.
W drewnianych barakach od nr. 4/6 wkrótce rozpoczęło działalność Towarzystwo Kuchni Ruchomej, charytatywnie wydające posiłki ubogim. Po roku 1910 powstały dwie czynszowe kamienice; w większej z nich, pod nr 8, działał w okresie międzywojennym Hotel Wschodni.
W roku 1930 postał gmach mieszczący Wydział Wojskowy Zarządu Miasta, którym kierował generał Edward Szpakowski; w marcu 1942 został on rozstrzelany w Treblince wraz z grupą więźniów z Warszawy - była to zemsta warszawskiego gubernatora Ludwiga Fischera za atak na niemieckich policjantów w Aninie.
Również w roku 1930 powstał budynek domu parafialnego, wzniesionego na tyłach kościoła pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana. Bliskość świątyni przyciągnęła na Floriańską liczne zakłady pogrzebowe; działało ich aż cztery. Istniały również punkty gastronomiczne - restauracja Prażanka i kawiarnia Gastronomiczna.
Na należącej do miasta posesji u zbiegu z Szeroką (dziś to ul. Kłopotowskiego) aż do roku 1939 urządzano taneczne zabawy i imprezy rozrywkowe. Sama ulica w okresie okupacji uniknęła zniszczeń; podczas powstania warszawskiego hitlerowcy wycofujący się z dzielnicy podminowali kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana; mimo że przy pierwszej detonacji jego mury wytrzymały, kolejna obróciła go w gruzy. Ocalały jedynie dwa zewnętrzne filary transeptu z kamiennymi posągami patronów świątyni. Ostatecznie kościół odbudowano do roku 1970 według projektu Stanisława Marzyńskiego.
Pozostała zabudowa ulicy ocalała, wraz z brukowaną nawierzchnią i stosunkowo długo tu zachowanymi latarniami "pastorałkami", zwanymi tak z racji podobieństwa do atrybutu wyższych duchownych.
Wikipedia