Kościół Świętego Wojciecha − rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Matki Bożej Rożańcowej w Lisiej Górze (dekanat Tarnów Zachód diecezji tarnowskiej).

Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1716−28 na miejscu drewnianej, spalonej w 1710 roku. Nowa świątynia została również uszkodzona przez pożar w 1747 roku, a następnie została wyremontowana. W 2. połowie XIX wieku kościół został rozbudowany poprzez przedłużenie nawy, wybudowanie wieży oraz zakrystii od strony południowej.

Jest to budowla barokowa, murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana. Posiada jedna nawę z prezbiterium zamkniętym ścianą prostą, po bokach którego są umieszczone przybudówki zakrystyjne. Przy nawie znajdują się dwie kaplice od strony południowej i północnej, wieża od strony zachodniej i przedsionek od strony południowej. Wnętrze nakrywa sklepienie kolebkowe z lunetami. Otwór tęczy jest półkolisty. Wieża posiada przedsionek w przyziemiu i jest nakryta neobarokowym dachem hełmowym w 1978 roku. Kościół posiada dach dwuspadowy nakryty blachą. Polichromia o charakterze figuralnym i ornamentalnym powstała w 1925 roku i jest dziełem Stanisława Gucwy.

Ołtarz główny w stylu późnobarokowym posiada bramki po bokach oraz rzeźby świętych i aniołów; w polu głównym jest umieszczony obraz św. Wojciecha namalowany na początku XVIII wieku, natomiast w górnej kondygnacji znajduje się owalny obraz Matki Boskiej Różańcowej ze świętymi: Dominikiem i Katarzyną Sieneńską, w stylu późnobarokowym powstały w 2. połowie XVIII wieku. Cztery ołtarze boczne, w stylu późnobarokowym pochodzą z 2. połowy XVIII wieku.; dwa znajdują się przy tęczy i w nich są umieszczone nowe obrazy św. Antoniego i Serca Pana Jezusa; dwa są umieszczone w kaplicach bocznych i w nich znajdują się obrazy z przełomu XVIII i XIX wieku: św. Anny nauczającej Maryję oraz św. Franciszka. Chrzcielnica wykonana z marmuru, w stylu późnobarokowym pochodzi z XVIII wieku i jest ozdobiona płaskorzeźbionym rokokowym zapleckiem ze sceną Chrztu Chrystusa w Jordanie, wykonanym w 2. połowie XVIII wieku. Ambona w stylu rokokowym jest ozdobiona rzeźbami czterech Ojców Kościoła na parapecie oraz Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej na baldachimie. Stalle, dwa konfesjonały i ławy w stylu rokokowym powstały w 2. połowie XVIII wieku. Na belce tęczowej znajduje się krucyfiks późnogotycki z XVI albo XVII wieku, a także rzeźby Matki Boskiej i św. Jana Ewangelisty, w stylu późnobarokowym powstałe pod koniec XVIII wieku. Świątynia posiada dwa krucyfiksy: jeden w stylu późnobarokowym, drugi procesyjny w stylu barokowo-ludowym. Organy o 15 głosach są dziełem Tomasza Falla i powstały na przełomie XIX i XX wieku. Kościół ma trzy dzwony: jeden o nazwie "Wojciech" odlany w 1936 roku; drugi i trzeci noszą nazwy: "Matka Boża Różańcowa" i "św. Stanisław Kostka", zostały odlane w 1979 roku w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu.