Budynek tzw. Wodociągów przy ul. G. Narutowicza (dawniej ul. Mała Strusina) powstał w 1910 r. według projektu Mojżesza (Maurycego) Leuchtera i Szczęsnego Zaremby. Z powodu koloru elewacji zwany był też popularnie „biały domem”. Elewację zdobią lizeny oraz inne elementy historyzujące. Od strony północnej duży wykusz wsparty na barkach atlasów. Od strony zachodniej balkony ze skomplikowanym dekoracyjnym rysunkiem metalowych balustrad. Narożna część budynku jest podwyższona. Budowa nowoczesnego wodociągu miejskiego trwała od 1906 r. Projektował go Maksymilian Matakiewicz. Budowę przeprowadził dyrektor Zygmunt Ursini. Odpowiedni zbiornik wody podziemnej znaleziono w Świerczkowie. Uroczyste otwarcie nastąpiło 24 listopada 1910 r. Trzy lata później zamieszkało tutaj małżeństwo Braunów z Dąbrowy Tarnowskiej z trzema synami. Jednym z nich był Jerzy (zm. 1975), wtedy uczeń II Gimnazjum i harcerz, później także poeta, filozof i publicysta. W tym domu właśnie jako komendant tarnowskiego hufca harcerzy w listopadzie 1918 r. napisał słowa słynnej pieśni Płonie ognisko i szumią knieje.