Rezydencja w Jędrzychowicach istniała już w XVIII w. Obecny klasycystyczny pałac wzniesiono, zapewne z wykorzystaniem murów starszej budowli, w 1846 roku dla Wilhelma Oswalda von Reibnitz według projektu Rudolpha von Rosenberg-Lipinsky. Budynek murowany z cegły, potynkowany, zbudowany na planie prostokąta zbliżonego do kwadratu, podpiwniczony, dwukondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym z prostokątnym belwederem. Fasada (elewacja południowa) dziewięcioosiowa, z centralnym pozornym trzyosiowym ryzalitem. W jego przyziemiu podcień z trzema otworami wejściowymi, poprzedzona schodami. W elewacji ogrodowej trzyosiowy ryzalit zwieńczony trójkątnym naczółkiem. Elewacje o skromnym detalu architektonicznym: zachowany wydatny gzyms i proste opaski wokół otworów okiennych. Układ wnętrz trójtraktowy z klatką schodową na osi. W piwnicach sklepienia kolebkowe z lunetami, w pozostałych pomieszczeniach sufity. Od północy do pałacu przylega niewielki park, w pobliżu niezagospodarowane budynki gospodarcze dawnego folwarku.
Do rejestru zabytków w Jędrzychowicach wpisano zespół pałacowy: pałac i oficynę (22.03.1966r., nr rej.: 1594), park (27.12.1984r., nr rej.: 576/W).