Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Powiśle › ul. Bednarska › Bednarska 2/4 |
1947 , Wybory w 1947 roku.
Skomentuj zdjęcie
Daros
+1 głosów:1  2011-01-13 08:30:11 (15 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 wrzesień
21 lat 8 miesięcy 14 dni |
38 pobrań 4178 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Kavikvs
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pałace
|
Bednarska 2/4
więcej zdjęć (42)
Architekt: Alfons Kropiwnicki
Zbudowano: 1832-35
Dawniej: Łazienki Teodozji Majewskiej, Łaźnia Majewskiego, Warszawski Ośrodek Kształcenia Ideologicznego PZPR
Łazienki Teodozji Majewskiej. Zbudowana w 1832-5 wg proj. Alfonsa Kropiwnickiego na potrzeby Komory Wodnej, pobierającej opłaty za przejazd mostem. Od 1840 mieściła się tu łaźnia. Właścicielka oferowała kąpiele parowe zbiorowe i indywidualne, ziołowe, żelazne, siarczane, a także mieściła się tu świetna jadłodajnia. W czasie wojny częściowo zniszczony, po 1945 odbudowany i rozbudowany
W ryzalicie Tryton w gronie Najad a w tympanonie płaskorzeźba Pawła Malińskiego Porwanie Prozerpiny przez Posejdona.
Dziś budynek należy do WDiNP UW, swoją siedzibę ma tam Akademickie Radio Kampus, a także I Społeczne LO, którego patronem jest Maharadża Jam Saheb Digvijay Sinhji.
Remont rok 2014
Gmach dawnych łazienek Teodozji Majewskiej, zlokalizowany przy ulicy Bednarskiej 2/4 w Warszawie, jest wpisany do rejestru zabytków pod numerem 20. Ze względu na lokalizację (Mariensztat, okolice Kampusu Głównego oraz Biblioteki Uniwersyteckiej) budynek jest niezwykle atrakcyjnym miejscem do realizacji ambitnych zamierzeń naukowych i dydaktycznych. Stan techniczny obiektu jest bardzo zły, dlatego też konieczne jest przeprowadzenie remontu generalnego, obejmującego zarówno wnętrze budynku jak i elewację.
Docelowo w budynku swoją siedzibę będzie miał Instytut Dziennikarstwa UW. Powierzchnię obiektu zajmą zarówno pomieszczenia administracyjne, sale wykładowe i ćwiczeniowe, jak i pokoje zakładowe, a także studia radiowe i telewizyjne oraz redakcja uniwersyteckiej telewizji internetowej.
Gmach składa się z dwóch kondygnacji nadziemnych oraz jednej kondygnacji podziemnej. Pomieszczenia znajdujące się na parterze i pierwszym piętrze będą wykorzystywane do celów naukowych, dydaktycznych, promocyjnych i wystawienniczych, w piwnicach zaś zlokalizowane zostaną pomieszczenia magazynowe oraz zaplecze dla studiów radiowego i telewizyjnego.
Wyremontowany budynek będzie nie tylko architektoniczną wizytówką tej części miasta, ale również atrakcyjnym miejscem spotkań z nauką i nowymi technologiami medialnymi, będzie łączył w sobie tradycję z nowoczesnością, rzemiosło ze sztuką. Poza zajęciami dydaktycznymi w odrestaurowanej nieruchomości odbywać się będą wykłady, seminaria i debaty zorientowane na popularyzowanie wiedzy.
/p>
1947 - Wybory do Sejmu Ustawodawczego
więcej zdjęć (95)
Zbudowano: 1947
Wybory do Sejmu Ustawodawczego 1947 – pierwsze powojenne wybory do Sejmu Ustawodawczego przeprowadzone w Polsce 19 stycznia 1947 roku.
Do wyborów tych stanęły partie jednoznacznie popierające nową władzę (tzw. Blok Demokratyczny: PPR, PPS, SD, SL) oraz partie satelickie bloku: Stronnictwo Pracy i Polskie Stronnictwo Ludowe \"Nowe Wyzwolenie\", naprzeciwko których stanęło opozycyjne Polskie Stronnictwo Ludowe, które było jedyną platformą opozycji społeczeństwa w ograniczonym stopniu tolerowaną przez władze komunistyczne. Ostateczne wyniki wyborów zostały sfałszowane przez ówczesne władze Polski.
Wypełniając postanowienia konferencji jałtańskiej, na której mocarstwa zobowiązały rząd Polski \"do przeprowadzenia wolnych, nieskrępowanych wyborów na zasadzie powszechnego głosowania\" władze Polski Ludowej zdecydowały się na rozpisanie wyborów powszechnych w 1947 roku. Problemem rządu pozostawał fakt iż w referendum ludowym z 1946 roku 84% głosujących głosowało przeciwko nowej władzy co mogło spowodować klęskę wyborczą bloku popierającego komunistów.
4 grudnia 1946 roku Bolesław Bierut poprosił o pomoc radzieckich funkcjonariuszy, którzy wcześniej sfałszowali wyniki referendum ludowego[1]. 10 stycznia 1947 roku do Warszawy przybyła ekipa płk Arona Pałkina, naczelnika wydziału D Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, specjalizująca się w fałszowaniu i preparowaniu dokumentów pisanych.
Jednocześnie Państwowa Komisja Bezpieczeństwa przeprowadziła skoordynowaną akcję LWP, KBW, MO, UB i ORMO przeciwko działaczom i politykom PSL. Aresztowano ok. 60-80 tysięcy lokalnych działaczy i sympatyków PSL. Wielu zatrzymanym nie przedstawiono żadnych oficjalnych zarzutów lub nakazu aresztowania. Tajne bojówki PPR i UB, terroryzowały wsie, dokonując skrytobójczych mordów na ok. 200 członkach PSL. Zmobilizowano też agenturę UB, której zadaniem miała być penetracja środowisk ludowców.
W tym samym czasie LWP, UB i Grupy Ochronno-Propagandowe KBW rozpoczęły akcję propagandowo-dezinformacyjną mającą na celu skompromitowanie PSL w oczach społeczeństwa. W ramach represji rozwiązano struktury powiatowe PSL, co uniemożliwiło im wystawienie własnych kandydatów w wyborach.
Przeprowadzone 19 stycznia 1947 roku wybory zostały sfałszowane praktycznie na każdym szczeblu komisji wyborczych. Szczegółowy raport z 14 lutego 1947 ujawnił, że fałszerstw dokonali ludzie wyznaczeni przez polskich komunistów przy technicznym nadzorze i wsparciu funkcjonariuszy radzieckich. W celu zachowania pełnej konspiracji Bierut wraz z kierownictwem PPR zarządził jednocześnie podjęcie dodatkowych kroków, a mianowicie zamianę urn wyborczych w niektórych obwodach, podrzucanie do urn kart do głosowania, a w niektórych komisjach, gdzie nie było mężów zaufania z partii Mikołajczyka, przygotowanie dwóch egzemplarzy protokołów; w jednym z nich miało nie być danych liczbowych. Protokół bez liczb miała następnie otrzymać trójka z PPR w celu wpisania odpowiednich danych – pisano[1]. Na ok. 5,5 tys. komisji obwodowych komunistom udało się utworzyć aż 3515 komisji złożonych tylko i wyłącznie z członków PPR. PSL wprowadziło swoich mężów zaufania tylko do 1,3 tys. komisji. Tam gdzie nie było obserwatorów PSL, \"trójki\" PPR sporządzały po głosowaniu zupełnie nowe, fałszywe protokoły wyborów. Dochodziło też do unieważniania list wyborczych PSL. Władze komunistyczne pozbawiły praw wyborczych 409 326 osób. Zwerbowano agentów UB, wśród członków komisji wyborczych (ogółem 47,2 proc. składu wszystkich komisji obwodowych i 43,3 proc. składu komisji okręgowych)
Źródło:
Do wyborów tych stanęły partie jednoznacznie popierające nową władzę (tzw. Blok Demokratyczny: PPR, PPS, SD, SL) oraz partie satelickie bloku: Stronnictwo Pracy i Polskie Stronnictwo Ludowe \"Nowe Wyzwolenie\", naprzeciwko których stanęło opozycyjne Polskie Stronnictwo Ludowe, które było jedyną platformą opozycji społeczeństwa w ograniczonym stopniu tolerowaną przez władze komunistyczne. Ostateczne wyniki wyborów zostały sfałszowane przez ówczesne władze Polski.
Wypełniając postanowienia konferencji jałtańskiej, na której mocarstwa zobowiązały rząd Polski \"do przeprowadzenia wolnych, nieskrępowanych wyborów na zasadzie powszechnego głosowania\" władze Polski Ludowej zdecydowały się na rozpisanie wyborów powszechnych w 1947 roku. Problemem rządu pozostawał fakt iż w referendum ludowym z 1946 roku 84% głosujących głosowało przeciwko nowej władzy co mogło spowodować klęskę wyborczą bloku popierającego komunistów.
4 grudnia 1946 roku Bolesław Bierut poprosił o pomoc radzieckich funkcjonariuszy, którzy wcześniej sfałszowali wyniki referendum ludowego[1]. 10 stycznia 1947 roku do Warszawy przybyła ekipa płk Arona Pałkina, naczelnika wydziału D Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, specjalizująca się w fałszowaniu i preparowaniu dokumentów pisanych.
Jednocześnie Państwowa Komisja Bezpieczeństwa przeprowadziła skoordynowaną akcję LWP, KBW, MO, UB i ORMO przeciwko działaczom i politykom PSL. Aresztowano ok. 60-80 tysięcy lokalnych działaczy i sympatyków PSL. Wielu zatrzymanym nie przedstawiono żadnych oficjalnych zarzutów lub nakazu aresztowania. Tajne bojówki PPR i UB, terroryzowały wsie, dokonując skrytobójczych mordów na ok. 200 członkach PSL. Zmobilizowano też agenturę UB, której zadaniem miała być penetracja środowisk ludowców.
W tym samym czasie LWP, UB i Grupy Ochronno-Propagandowe KBW rozpoczęły akcję propagandowo-dezinformacyjną mającą na celu skompromitowanie PSL w oczach społeczeństwa. W ramach represji rozwiązano struktury powiatowe PSL, co uniemożliwiło im wystawienie własnych kandydatów w wyborach.
Przeprowadzone 19 stycznia 1947 roku wybory zostały sfałszowane praktycznie na każdym szczeblu komisji wyborczych. Szczegółowy raport z 14 lutego 1947 ujawnił, że fałszerstw dokonali ludzie wyznaczeni przez polskich komunistów przy technicznym nadzorze i wsparciu funkcjonariuszy radzieckich. W celu zachowania pełnej konspiracji Bierut wraz z kierownictwem PPR zarządził jednocześnie podjęcie dodatkowych kroków, a mianowicie zamianę urn wyborczych w niektórych obwodach, podrzucanie do urn kart do głosowania, a w niektórych komisjach, gdzie nie było mężów zaufania z partii Mikołajczyka, przygotowanie dwóch egzemplarzy protokołów; w jednym z nich miało nie być danych liczbowych. Protokół bez liczb miała następnie otrzymać trójka z PPR w celu wpisania odpowiednich danych – pisano[1]. Na ok. 5,5 tys. komisji obwodowych komunistom udało się utworzyć aż 3515 komisji złożonych tylko i wyłącznie z członków PPR. PSL wprowadziło swoich mężów zaufania tylko do 1,3 tys. komisji. Tam gdzie nie było obserwatorów PSL, \"trójki\" PPR sporządzały po głosowaniu zupełnie nowe, fałszywe protokoły wyborów. Dochodziło też do unieważniania list wyborczych PSL. Władze komunistyczne pozbawiły praw wyborczych 409 326 osób. Zwerbowano agentów UB, wśród członków komisji wyborczych (ogółem 47,2 proc. składu wszystkich komisji obwodowych i 43,3 proc. składu komisji okręgowych)
Źródło:
Wydarzenia historyczne
więcej zdjęć (6)
ul. Bednarska
więcej zdjęć (295)
Istniejąca już w XV wieku ulica Bednarska obecną nazwę otrzymała przed rokiem 1743. Wcześniej nazywana była Gnojową, gdyż służyła głównie do wywozu nieczystości z miasta. w latach 1775 - 1864 ulica była ważną arterią komunikacyjną jako droga dojazdowa do mostu łyżwowego zwanego Mostem Ponińskiego. Jej ranga zmalała wraz z otwarciem nowego mostu przy ul. Nowy Zjazd. W roku 1944 zabudowa ulicy uległa uszkodzeniu, i mimo wcześniejszych planów odbudowy po roku 1949 przystąpiono do barbarzyńskich rozbiórek wypalonych domów, projektowanych przez takie sławy jak Szymon Bogumił Zug, Alfons Kropiwnicki czy Fryderyk Albert Lessel. Odbudowano jedynie kilka domów, wprowadzając niepotrzebnie zmiany w ich wyglądzie. Luki wypełniła nowa zabudowa, nieźle zharmonizowana z historycznymi domami. Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków - nr rej. 5 z 1.07.1965.
Wikipedia
Wikipedia