Pod koniec XIX wieku budynki publicznych szkół powszechnych w Oleśnicy nie spełniały od lat wymaganych norm, nie odpowiadały też warunkom higieny w nowych czasach. Z uwagi na złe warunki jak i ciągły wzrost liczby uczniów spowodowany przyrostem ludności zaistniała konieczność utworzenia nowych pomieszczeń szkolnych. W tym okresie Królewski Zarząd Kolei we Wrocławiu poinformował, że miasto Oleśnica musi się liczyć z napływem do nowych warsztatów ok. 1500 rodzin urzędników, rzemieślników i robotników. Ten znaczny napływ ludności z pewnością zwiększył zapotrzebowanie na budowę nowej szkoły dla 1200 chłopców. Ustalono więc, że dziewczęta zostaną umieszczone w istniejących już pomieszczeniach szkolnych, a chłopcy będą uczęszczać do nowej szkoły.

W listopadzie 1908 roku Rada Miasta powzięła uchwałę, aby wybudować nowy budynek szkolny za kwotę 362 tys. marek. Pod nową budowę wybrano działkę na Przedmieściu Oławskim należącą do Jego Królewskiej Mości Króla Saksonii, którą zakupiono wraz z terenem o powierzchni 91,45 arów. Już w połowie września 1910 roku przedłożony ostateczny plan budowy został zatwierdzony przez władze miasta oraz przez instancję nadzoru szkoły. Główne wejście do budynku szkolnego oraz części klas, a także salę gimnastyczną z dodatkowym przeznaczeniem na zabawy, koncerty i uroczystości szkolne zlokalizowano od ulicy Kronprinzenstraße (J. Słowackiego). Budowę rozpoczęto 30 maja 1911 roku - trwała 21 miesięcy i 17 dni.

Budynek posiada cztery kondygnacje: piwnicę, parter, pierwsze i drugie piętro. Na parterze znajdowały się dwie sale lekcyjne, gabinet z pomocami dydaktycznymi, sala śpiewu, klasa do prac ręcznych, pomieszczenia, w których znajdowały się pisuary i ubikacje dla nauczycieli i chłopców, kancelaria rektora oraz pokój nauczycielski i konferencyjny. Na pierwszym piętrze znajdowało się siedem zwykłych klas, pokój nauczycielski, sala do rysunku i ubikacje. Na drugim piętrze było osiem zwykłych sal oraz klasa do fizyki z pomieszczeniem przygotowawczym, a także pomieszczenie, gdzie znajdowały się pisuary i ubikacje dla nauczycieli i chłopców. Wszystkie konstrukcje stropu były wykonane z żelbetu i pustaków, co zapewniało ogniotrwałość.

Do budynku szkolnego dobudowano salę gimnastyczną, którą w krótkim czasie (ok. 2 godz.) można było przystosować na aulę. Do sali można wejść drzwiami, które znajdują się na parterze. Posiada ona też osobne wejście od ulicy J. Słowackiego. W sali znajduje się też duży przedsionek; po prawej stronie od przedsionka znajduje się szatnia dla kobiet, a po lewej stronie jest szatnia dla mężczyzn.

W 1929 r. do szkoły podstawowej, od strony południowej zostaje dobudowana szkoła średnia (Mittelschule) z 9 klasami, mająca wejście od strony Beethovenstrasse (F. Chopina).



Jesienią 1943 r. szkoła zostaje zamknięta i urządzono w niej niemiecki lazaret (szpital wojskowy). Wtedy to na dziedzińcu, w pobliżu ul. J. Bocka wybudowano typowy schron przeciwlotniczy. Uczniowie zostali skierowani do szkoły katolickiej (obecnie SP nr 2). Lazaret został ewakuowany 19 stycznia 1945 r. W lutym 1945 r. w budynku szkoły powstaje radziecki szpital frontowy i istnieje do maja-czerwca 1946 r. W czerwcu 1946 r. budynek obejmuje Państwowe Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące w Oleśnicy.

W 1929 roku do południowej strony budynku szkoły podstawowej dobudowano nowe skrzydło. Mieściła się w nim szkoła średnia (Mittelschule) z 9 klasami. Główne wejście znajdowało się od ulicy Beethovenstrasse (obecnie F. Chopina).
Na frontonie szkoły średniej po prawej stronie wejścia znajduje się element architektoniczny, w którym była umieszczona płyta kamienną z nazwą szkoły (Miittelschule). Po wojnie tę płytę zdemontowano. Po umieszczeniu gimnazjum w miejscu dawnej szkoły średniej - zamontowano w poprzednim miejscu płytę metalową z obecną nazwą szkoły – „Gimnazjum nr 2 im. Armii Krajowej” Z lewej strony wejścia znajduje się płaskorzeźba o nazwie: Personifikacja wykonywanych zawodów.