Osiedle domków fińskich (typ drewnianego domu jednorodzinnego występującego w Polsce, głównie na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim, stanowiący zabytek architektury powojennej). Sprowadzono je z Finlandii (stąd popularna nazwa) za eksportowany węgiel i koks, by zabezpieczyć możliwości mieszkaniowe przybywających tu pracowników kopalń i hut, na czas przejściowy 20–30 lat. Oczywiście - stoją do dzisiaj.
Budynki były zazwyczaj lokowane na peryferiach i terenie nieuzbrojonym. Nie było kanalizacji, zatem toaleta znajdowała się na podwórku w pobliżu domu, otoczonego małym ogródkiem. Dachy miały dwuspadowe, kryte dachówką. Na parterze znajdowała się duża kuchnia i najczęściej dwa mniejsze pokoje. Na pierwszym piętrze dwa większe. Łączna powierzchnia całkowita wynosiła poniżej 70 m².
Obecnie niektóre domki fińskie są rozbierane i przenoszone w tereny turystyczne, gdzie służą jako domki letniskowe, ale jednak zdecydowana większość funkcjonuje do dzisiaj.
Domki tego typu były również przekazywane przez Związek Radziecki w 1945 r. jako dar dla zniszczonej Warszawy.