Na początku drugiej dekady XX wieku wybudowano drewniane molo-pomost dla jednostek pływających, nie mogących już przybijać do istniejącego molo spacerowego (podnoszenie się dna morskiego, na skutek cofania się linii brzegowej).

Pod koniec lat 20 także z tego samego powodu zostało rozebrane.

Około 1930 roku wybudowano nowe molo długości około 150 m., zakończone niższym kilkunastometrowym odcinkiem przystani. Konstrukcja molo była w początkowej części betonowa z drewnianymi schodami, częściowo wchodząca w morze. Końcową część wykonano z drewna zakańczając niższym kilkunastometrowym odcinkiem gdzie urządzono przystań.

Na stanie mola, szczególnie jego drewnianej części dał znać upływ czasu i po wojnie, w latach 60 (?), je rozebrano.

Oddalająca się krawędź linii brzegowej spowodowała, że pozostała betonowa konstrukcja kończyła się na plaży.

Pomiędzy filarami urządzono kawiarnię a na podeście posadowiono budkę ratowników.

W 2007 r. stojące na plaży resztki molo stały się bezużyteczne i dokonano ich rozbiórki.

Budowę zakończono w 1900r., jednakże po dziesięciu latach eksploatacji obiekt został w znacznym stopniu przebudowany i rozbudowany. Uzyskał miano Miejskiego Domu Zdrojowego.

Po przeciwległej stronie postawiono muszlę koncertową.

W czasie wojny znaczna część budynku uległa zniszczeniu na skutek pożaru i akcji gaśniczej. W roku 1945 obiekt przejęła Armia Czerwona dokonując reszty zniszczenia (użytkowany jako magazyny, stajnie) Parterowa część spłonęła w 1947 r.

W roku 1958 w wyniku przejęcia przez władze miasta całej dzielnicy znalazł się w rękach polskich. Z braku chętnych do odbudowy w roku 1962 pozostałości ośrodka zostały rozebrane.