Przy dawnym galicyjskim cesarskim szlaku handlowym, prowadzącym od granicy Śląska Cieszyńskiego przez Kraków do Lwowa, za Kalwarią Zebrzydowską, nad potokiem Jastrzębskim, leży Izdebnik. Wieś znana jest z produkcji znakomitego, sławnego na całym świecie jarzębiaku izdebnickiego, który jak mówi przypowieść :”…Ducha grzeje, gembe krasi no i lepse jes ot wina - ta pszerobiono jarzembina …”
W czasie zaborów tereny wokół Lanckorony zakupiła od rządu austriackiego księżna saska Franciszka Kurlandzka. Przekazuje następnie swojemu potomkowi, Maurycemu Montleart, który w II połowie XIX wieku buduje tu w przysiółku sąsiadującym z Wolą Radziszewską, zwanym „Prymusówką” murowany dwór z cegły, gdzie zamieszkuje. Po śmierci Maurycego, w 1891r. księżna Montleart jako spadkobierczyni, przekazuje majątek izdebnicki arcyksięciu Rainerowi Habsburgowi z Żywca. Książę chcąc usprawnić nadzór nad włościami na zarządcę i dyrektora całości swoich dóbr powołuje znakomitego ówczesnego administratora Ludwika Seelinga. Chcąc wykorzystać rozbudowane jeszcze przez księcia pod koniec XIX wieku zaplecze dworskie Seeling zakłada słynną na całą Europę gorzelnię pod nazwą: Fabryka Wódek Zdrowotnych Jego Ces. i Król. Wysokości Arcyksięcia Rainera. W wytwórni na bazie jarzębiny produkuje się zdobywające renomę trunki. Z gorzelni „wychodzą” : jarzębiak (Cognac aux Sorbes), jarzębinka (Liqueur aux Sorbes), krem jarzębinowy (Creme aux Sorbes) oraz koniferynka (Bonne goutte forestiere),które cenione przez odbiorców sławią niewielką małopolską wieś w całej Europie.Na Powszechnej Wystawie Spirytusowej w Wiedniu, w 1904 roku, produkty z Izdebnika zachwyciły i zdobyły Złoty Medal oraz 14 medali i 4 dyplomy honorowe.Oprócz tego w sąsiadującym z dworem gospodarstwie uruchomiona zostaje hodowla krów i wytwórnia sera oraz masła. Mimo, że majątek przynosi niewymierne korzyści właścicielom Habsburgowie pod naciskiem polskiego rządu, w obawie przed jego utratą, w 1919r.sprzedają posiadłość Lwowskiemu Bankowi Ziemskiemu Kredytowemu, który w 1922r. odsprzedaje go bogatemu przemysłowcowi lwowskiemu. Kolejny właścicielem staje się były poseł do galicyjskiego Sejmu Krajowego oraz Senator II RP ze Lwowa, Zygmunt Lewakowski. W 1930r. przekazuje całość synowi Jakubowi Lewkowskiemu, który jest ostatnim posiadaczem do 1945r.Po nacjonalizacji zabudowania gospodarcze przekazane PGR-owi wykorzystującemu je do własnych celów. W dworze znajduje swoja siedzibę ośrodek rehabilitacyjny dla dzieci. Obecnie mieści się w nim Dom Pomocy Społecznej.
