Szczególną ozdobę przedborskiej agory, stanowiły podcienia, zwane też sukiennicami, usytuowane w północno - wschodniej pierzei rynkowego placu, ciągnęły się na długości ok. 80 m. W chwili obecnej istnieje tylko znikoma ich część, w postaci ocalałej z wojennej pożogi, kamienicy narożnej usytuowanej przy wylocie z Rynku ul. Warszawskiej. Kamienice z podcieniem arkadowo-filarowym, nie bez powodu wybudowano w tej części Rynku. Miały one (jak sama nazwa wskazuje – „podcienia”), zapewnić cień, osłonę przed promieniami słońca, padającymi na wyeksponowane na nie kamienice. Z przeprowadzonych w 1978 badań archeologicznych w tej części Rynku, wynika, że kamienice z arkadami, najprawdopodobniej wybudowano po roku 1834. W tym bowiem roku, miasto nawiedził olbrzymi pożar, który na tyle skutecznie zniszczył zabudowę, iż zmusiło to władze, do odbudowy Przedborza, na podstawie specjalnie w tym celu opracowanego w roku 1835, projektu architektonicznego, nowej regulacji miasta, którego autorem prawdopodobnie był Henryk Marconi. Projekt regulacji Przedborza z 1835, (niestety, niezachowany do naszych czasów), obejmował też budowę kamienic z podcieniami. Powstały one na miejscu spalonych w 1834 roku domów, wybudowanych tam na przełomie XVII i XVIII wieku, a których to budowa związana była z restauracją miasteczka po pożarze w roku 1638 i zniszczeniach z czasów Potopu szwedzkiego (1655-1660), który tragicznym piętnem odbił się na Przedborzu.