Obiekt ten nawiązuje tradycją i wymiarami do średniowiecznego Kościoła św. Jerzego na Chełmińskim Przedmieściu, pomimo dosyć odległej lokalizacji. Po zburzeniu, wówczas ewangelickiego Kościoła św. Jerzego w 1811 roku Rada Miasta i parafia św. Jerzego zobowiązała się do odbudowy kościoła na Mokrem. Obietnica została zrealizowana dopiero na początku XX wieku.



Neogotycko-eklektyczna budowla kościoła, ceglana, z lat 1904-1907, ożywiona tynkowanymi blendami, nawiązuje do form architektury gotyckiej z czasów krzyżackich. Kościół nieorientowany, z wtopioną od strony północnej kruchtą pod kwadratową 4-kondygnacyjną wieżą oraz węższym i niższym prezbiterium trójbocznie zamkniętym od południa.



Powstały w 1907 roku kościół należał do Ewangelickiej Staropruskiej Unii i objął nieomal wszystkich toruńskich ewangelików, w pięciu swych parafiach w Toruniu. Po II wojnie światowej ludność tego wezwania opuściła miasto, a opiekę nad Kościołem przejęła parafia przy Kościele Chrystusa Króla, która wykorzystywała go do celów duszpasterstwa szkolnego. Kościołowi w 1949 roku dodano wezwanie Matki Boskiej Zwycięskiej. Od 1971 roku jest to kościół parafialny.



Wyposażenie wnętrza Kościoła jest skromne. Znajduje się tu m.in. kamienna płyta nagrobna Johanna Stranskiego z 1648 roku, przeniesiona z dawnego Kościoła św. Jerzego - jedyny zachowany protestancki zabytek późnorenesansowy w czasów dawnego średniowiecznego kościoła św. Jerzego; relikwiarz św. Antoniego z 1888 roku, w prezbiterium mozaikowy obraz głowy Chrystusa Umęczonego oraz obraz przedstawiający ks. Jerzego Popiełuszkę w stylizowaniu jako św. Jerzego walczącego ze smokiem.



Źródło: