W dniu 26 lipca 1931 roku o godzinie. 16.00 tłumy opolan ruszyły na wyspę Bolko. W tym dniu otwarto nową atrakcję mającą wpływać na stan zdrowia mieszkańców. Niedaleko placu 12 Apostołów i Alei Brzozowej, (kto zna te nazwy?) otwarto Licht und Luftbad czyli kąpielisko powietrzno-wodne. W tym czasie las porastający wyspę był młody i rzadki. Idąc w kierunku kąpieliska z daleka można było zauważyć na drewnianym stelażu cylindryczny zbiornik, który miał umożliwiać kąpiele prysznicowe.
Chętni do poznania nowego miejsca mogli je w tym dniu dokładnie obejrzeć. Kąpielisko zajmowało 2 morgi i było ogrodzone wysokim drewnianym płotem. Połowa terenu wysypana została piaskiem, który miał przypominać morskie plaże, zaś druga połowa była porośnięta trawą. Okoliczne drzewa zapewniały dostęp słońca i wiatru, ale dawały też trochę cienia. Drewniane ławy umożliwiały korzystanie z kąpieli słonecznych. Do kąpieli wodnych zapraszały dwa baseny. Za przebieralnie służyły kabiny pochodzące z starego kąpieliska nad Odrą. Kąpielisko podzielone było na część męską i damską. Dla korzystających dostępna była jeszcze sala i kantyna, gdzie serwowano bezalkoholowe napoje. Ogrodzenie i nasadzone róże tworzyły zielony żywopłot skutecznie odcinający tę idylliczną strefę przed ciekawskimi spojrzeniami przechodzących.
Przed bramą wejściową stała miejska orkiestra Linkerta. Punktualnie o 16.00 odegrano pierwszego marsza. W dniu otwarcia wstęp był wolny. Zgromadzonych powitał przewodniczący Stowarzyszenia Leczenia Naturalnego, nadinspektor rejencyjny Bursitzky. Szczególnie radcę miejskiego dr Borna, radnych, przedstawicieli urzędów, stowarzyszeń. Na uroczystość przybyli przedstawiciele nyskiego Stowarzyszenia Leczenia Naturalnego – dr Ehrlich i nauczyciel w stanie spoczynku Hundeck. Obecni byli również przede wszystkim członkowie stowarzyszenia liczącego 140 osób oraz mieszkańcy Opola. Obiekt przekazano do użytku wszystkim tym, którzy nie mogę wzmacniać swoich ciał w sporcie czy odległych nadmorskich kurortach. Otwarcie kąpieliska to było zakończenie długiej drogi do spełnienia tego zadania. Miasto Opole dzięki wsparciu dr Borna postawiło do dyspozycji Stowarzyszenia Leczenia Naturalnego z Opola tylko teren. Środki finansowe do realizacji zadania musiano zebrać wśród lokalnych sponsorów. Plan założenia przygotował miejski inspektor ogrodniczy Ulbrich. Dr Born określił nową inwestycję miejską, jako niezbędną dla rozwoju parku na wyspie Bolko, jako miejsca odpoczynku i wsparcia mieszkańców Opola. Podkreślał rolę Stowarzyszenia, które w czasach trudnych dla samorządu, w idealny sposób zrealizowało inwestycję wycenianą na 30 000 marek, za kwotę tylko 10 000. Podziękowano za wsparcie Towarzystwu Upiększania Miasta oraz społeczeństwu.
Także przedstawiciel lokalnej kasy chorych Kierschke podkreślał rolę naturalnego lecznictwa w poprawie zdrowia mieszkańców. Słońce, powietrze i woda to najlepsze środki leczenia. Zapewniał, że przedstawiciele kasy będą częstymi gośćmi instytucji. Przewodniczący stowarzyszenia podziękował również sponsorom – Towarzystwu Upiększania Miasta Opola (500 marek), Staroście Powiatowemu (500 marek), Kasie Chorych (500 marek) Cementowni (150 worków cementu), za użyte materiały firmom – Pletz, Herzog, Hoffmann, Guttmann, Max Kassel, Gassmann i Rothmann. Podziękowano panu Alfortowi, który kierował pracami stolarskimi. Firma Franza Spyry wykonała prace związane z nawodnieniem i odwodnieniem instalacji. Prace malarskie wykonał malarz Nerger. Za wsparcie w projektowaniu inwestycji podziękowano dr Meiszenowi.
W pracach ziemnych pod nadzorem Schaffarczika i zgodnie z planami ogrodnika Scholza brali udział opolscy bezrobotni.
Nauczyciel Hundek z Nysy, złożył życzenia z braterskiej organizacji z Nysy, która od 1907 roku posiadała małe kąpielisko powietrzne.
Tak rozpoczęła się krótka historia całkiem przyjemnego miejsca. Mogę sobie wyobrazić to urocze miejsce dziś, ale czy bylibyśmy w stanie z niego korzystać?
Źródło: Na podstawie prasy codziennej z lipca 1931 roku.
