Będący centralną budowlą tzw. Bielskiego Syjonu (pl. Lutra i najbliższa okolica) kościół powstał w latach 1782-1790 (rozpoczęcie budowy umożliwiło ogłoszenie przez Józefa II tzw. Patentu Tolerancyjnego) w stylu klasycystycznym. Jego autorstwo przypisywane jest polskiemu architektowi Szymonowi Bogumiłowi Zugowi. Ze względu na ograniczenia, którymi byli obarczeni luteranie kościół miał postać raczej dwupiętrowej kamienicy, a nie świątyni. Kościół spłonął podczas pożaru miasta w 1808 r., lecz został odbudowany w poprzednim kształcie. W latach 1849-1852, po tym jak luteranie uzyskali równouprawnienie, dokonano przebudowy bielskiej świątyni ewangelickiej na kształt typowego kościoła, dostawiając od zachodu wieżę o cechach neoromańskich. W 1881 r., w setną rocznicę ogłoszenia Patentu Tolerancyjnego, nastąpiła z inicjatywy ówczesnego proboszcza Ferdynanda Schura przebudowa kościoła w stylu neogotyckim według projektu znamienitego architekta wiedeńskiego Heinricha von Ferstela, twórcy m.in. słynnego Kościoła Wotywnego na Ringu. Wieża została w latach 1895-1896 dodatkowo podwyższona wg projektu Fryderyka i Karola Schultzów. W 1936 r. kościół stał się katedrą (w terminologii luterańskiej tego terminu się nie używa) nowo powstałej diecezji cieszyńskiej.