Stacja kolejowa na wys. 385 m npm. w km 65,930 od posterunku Grabiszyn, w km 67,978 od stacji Wrocław Głowny i wg niemieckiego kilometraża w km 66,02 od Wrocławia Świebodzkiego oraz w km 357,71 licząc od Berlina przez Jelenią Górę. Jest to pierwsza historycznie stacja górska na Dolnym Śląsku powstała w 1852-53 roku na przedłużeniu linii kolejowej Spółki BSFE (Kolej Wrocławsko-Świebodzicka) do Wałbrzycha. Stacja położona jest na wypłaszczeniu powstałym po zniwelowaniu zbocza, znacznie powyżej dróg kołowych w okolicy. Budynek dworca położony jest wyspowo, a doprowadza doń przepustami pod torami droga dojazdowa, jak i dawniej tunel-przejście podziemne łączące perony z przystankiem końcowym wałbrzyskich tramwajów. Stacja w latach 1877-1966 pełniła fukcję stacji węzłowej obsługując trzy kierunki jazdy, obecnie została sprowadzona do roli przystanku osobowego z funkcją tranzytową dla ruchu towarowego z uwagi na rozbudowany układ torowy stacji. Stacja miała niegdyś duże znaczenie dla obsługi ruchu pasażerskiego. Zatrzymywały się na niej pociągi wszystkich kategorii. Stacja posiadała również część towarową - dziś baza drogowa Polskich Linii Kolejowych, własną lokomotywownie przy wyjeździe na Wrocław - ocalał budynek towarzyszący i wieża ciśnień oraz od 1914 roku pierwszą na Dolnym Śląsku elektrowozownię (istniała za nastawnią wyjazdową w stronę Wrocławia). Bardzo interesującym obiektem jest dawna stacja transformatorowa w formie budowli o surowej, niemal obronnej bryle. W najlepszych latach dla stacji obsługiwał ją blisko 100 osobowy personel kolejarzy, dla których wybudowano szereg domów w okolicy stacji. W 1939 roku przez stację przechodziło 7 torów przelotowych oraz 2 kolejne przy magazynie towarowym. Przy stacji znajdowała się bocznica do fabryki maszyn Wolffgramm, w latach 80-tych przedłużono bocznicę do budowanego molocha - Fabryki Porcelany KSIĄŻ. Obecnie stacja przedstawia sobą żałosny widok. Reprezentacyjny budynek dworca jest praktycznie nieużytkowany i po pożarze w l. 90-tych ub. w. chyli się ku upadkowi. Pozostałe budynki towarzyszące jak magazyn przesyłek, czy posterunki zawiadowców są w stanie zaawansowanej ruiny. I pomyśleć że w dawnych przewodnikach zachwalano tutejszą restaurację dworcową (czynna do późnych lat 60-tych, zlikwidowana po ponownym wprowadzeniu trakcji elektrycznej i likwidacji przerwy na wodowanie parowozów po męczącym podjeździe od strony Świebodzic). Podobno ostatnimi dzierżawcami restauracji była rodzina Hauptmannów. (zm. moose)