W 1799 roku na starych fundamentach pokrzyżackiego kościoła wzniesiono nowy kościół - zbór luterański, który odnowiono w latach 1914-1923, o czym świadczy data na świątyni. Orientowany, murowany z cegły na rzucie prostokąta bez wydzielonego prezbiterium. Dolna część wieży usytuowana w obrębie murów, górna nadbudowa z drewna i oszalowana deskami a zwieńczona małą wieżyczką nad którą ozdobny krzyż z motywem gwiazdy betlejemskiej. Na murach uzupełniony tynk pomalowany na biało. Dach dwuspadowy kryty dachówką holenderską, wieża i jej zwieńczenie kryte gontem. Portal zachodni i okna zwieńczone półkoliście. Kościół otoczony cmentarzem i murem z kamieni polnych. Wnętrze nakryte stropem beczkowym, obiega z trzech stron szeroka empora wsparta na drewnianych słupach. Całe wnętrze posiada bogatą ciekawą polichromię roślinno-geometryczną i symboliczną, zakomponowaną w prostokątnych płycinach malarskich, między którymi umieszczone są napisy w języku niemieckim pochodzące z biblii.
Nad ołtarzem niegdyś ambonowym, symbol Chrystusa otoczony dwunastoma znakami zodiaku. Ambona obecnie wyjęta z ołtarza, chrzcielnica, dwa duże drewniane, wiszące świeczniki i boczne płyciny ławek polichromowane są w ten sam sposób jak całe wnętrze. W wieży umieszczone są dwa dzwony: większy i mniejszy z datą 1914-1918. Na kamieniu w murze otaczającym plac kościelny wykuty w języku niemieckim napis:
„Z okazji odbudowy po zniszczeniach wojennych mur ten wznieśli wspólnymi siłami mieszkańcy Okartowa w 1920 roku”.
Po kolejnych falach wyjazdów autochtonów – Mazurów do Niemiec, przestała funkcjonować ewangelicka gmina wyznaniowa.
Kościół został wykupiony przez katolików od gminy ewangelickiej w 1981 roku.