Najwcześniejsze wzmianki źródłowe dotyczące kamienicy pochodzą z roku 1471. Wówczas budynek, już murowany należał najprawdopodobniej do Jana Forhinsta, wrocławskiego kupca, który w tym samym roku sprzedał go Janowi Kreydlarowi, pełniącemu funkcję rajcy lubelskiego. Początek wieku XVI przyniósł kolejną zmianę właścicieli. Zostali nimi Sadurkowie, a drogą koligacji także Jan Domarath, ożeniony z córką Andrzeja Sadurki, Anną. Wkrótce Domarath i jego żona odkupili część kamienicy od siostry Anny, Agnieszki Sadurczanki. Po śmierci Jana kamienica została w 1554 r. podzielona na dwie części pomiędzy spadkobiercami zarówno z rodziny Sadurków i Domarathów. Nowi właściciele rozdzielili między siebie kamienicę, dzierżawiąc również niektóre jej części między innymi Andrzejowi Ciołkowi, Wawrzyńcowi Nieborowskiemu, czy Andrzejowi Bizieckiemu. W 1571 r. część kamienicy kupił od Stanisława Ciołka Sebastian Stano. Za czasów posiadania obiektu przez Sebastiana oraz jego potomków kamienica dwukrotnie płonęła. Najpierw w 1575 r. drugi raz w 1596 r. Pożary poważnie nadwyrężyły stan budynku. Po śmierci Sebastiana Stano kamienica podzielona została pomiędzy wdowę po nim Reginę oraz dzieci Stanisława i Katarzynę. W 1589 r. doszło do konfliktu pomiędzy Reginą zamężną już wówczas powtórnie z Janem Kupcowiczem, a opiekunami małoletnich spadkobierców. Stanisław Kiełczowski i znany lubelski poeta Sebastian Klonowic mieli bezprawnie wydzierżawić część kamienicy. Wkrótce Stanisław Kiełczowski pełniący funkcję burmistrza lubelskiego udowodnił swoje prawo do posiadania ¼ kamienicy. Po osiągnięciu pełnoletniości, Katarzyna została wydana za mąż za Mikołaja Pelikana Klimuntowicza i przejęła wraz z mężem należny jej majątek. Tak więc liczba właścicieli jednego budynku sukcesywnie wzrastała. Nowy właściciel spłacił część długów Reginy Stanowej nabywając w ten sposób prawo posiadania kolejnej części kamienicy. Po jego śmierci w 1605 r. spadek przeszedł w posiadanie dzieci, Michała i Jana Klimuntowiczów. Kamienica wciąż pozostawała w rękach kilku właścicieli, jednak jeszcze przez ponad pół wieku rodzina Klimuntowiczów posiadała mniejszą lub większą jej część. W drugiej połowie XVII wieku można mówić o umownym podziale dawnej kamienicy Klimuntowiczowskiej na dwie części tzw. Rudolfowską oraz Gizyuszowską od nazwisk zięciów klimuntowiczowych córek. W roku 1700 część Rudolfowska została przejęta przez Jakuba i Eleonorę Bobrykiewiczów. Część Gizyuszowska zmieniła właściciela dopiero 19 lat później, kiedy to Anna Gizyuszowa przekazała ją Tomaszowi Stryjkowskiemu. Aż do końca wieku XVIII właściciele obu części kamienic zmieniali się niezwykle często. Wśród nich najwyraźniej zapisała się w historii kamienicy rodzina Tłuszczewskich, którzy nabywszy część Gizyuszowską w 1724 r. posiadali ją do połowy wieku. Rozdrobnienie własności nie sprzyjało przeprowadzaniu regularnych remontów, dlatego też pod koniec XVIII wieku kamienica popadła w ruinę i groziła zawaleniem. W 1807 r. na publicznej licytacji część kamienicy kupił Jan Leder, zaś rok później reszta została nabyta przez mistrza murarskiego Macieja Demela, który wkrótce podniósł swoją część z ruiny. Po ponad dwudziestu latach, w 1828 r. udało mu się dokupić na publicznej licytacji rudery należące do tej pory do rodziny Lederów i również przeprowadził tam generalny remont. Po zdolnym budowniczym odziedziczyła kamienicę wdowa, Sylwestra Demel (1852), lecz wkrótce sprzedała ją Apolinaremu Poznańskiemu. W 1864 r. od Poznańskiego odkupili kamienicę Franciszek oraz Ignacy Jensze, a wkrótce potem połowę ich własności przejęła ich siostra Emilia, żona Franciszka Grabowskiego. Drogą kupna małżeństwo Grabowskich połączyło w swoich rękach całość majątku, sprzedając go następnie Balbinie Rusian. Ostatecznie po kilkukrotnych zmianach właścicieli w 1930 r. kamienicę nabyli Chaim i Perla Mindla Epsztain. Nowi właściciele przeprowadzili w 1938 r. remont budynku. W czasie II wojny światowej majątek przejęły władze okupacyjne, zaś w 1959 r. nieruchomość przeszła w posiadanie Skarbu Państwa. W 1954 r. został przeprowadzony remont elewacji, w czasie którego została ona przyozdobiona dekoracją sgraffitową autorstwa J. Łukawskiego i E. Pola.
Na podstawie opracowania : Anna Malik