Z powodu rozebrania mostu na Dobrzycy brak jest połączenia drogi prowadzącej przy schronach broniących południowej części jeziora Łubianka z linią fortyfikacji w rejonie wsi Ostrowiec i jeziora Karasiowego. Dlatego fortyfikacje w północnej części Odcinka Be. należą do najrzadziej odwiedzanych rejonów na Pozycji Pomorskiej. Jest to również jeden z mniej poznanych odcinków. Z powodu silnego zniszczenia schronów i związanego z tym jakichkolwiek oznaczeń, nie udało się ustalić numeracji schronów na tym terenie i granicy Odcinka. Dlatego na mapie przyjęto numerację autorską. Podobnie wygląda sprawa z pełną nazwą odcinka, która do dzisiaj nie jest znana.
Poza fragmentem, obejmującym schrony blokujące główną szosę Wałcz - Jastrowie, jest to odcinek bierny, o drugorzędnym znaczeniu, zbudowany wzdłuż moreny czołowej dominującej nad pasmem małych, zarastających jezior i bagien. Rozbudowa fortyfikacyjna została ograniczona do niezbędnego minimum, jednak z użyciem obiektów o średniej kategorii odporności B1.
Be. - pochodzenie nazwy nie znane.
Jest to jeden z odcinków o większym znaczeniu, ponieważ zamykał ważną szosę Wałcz - Jastrowie (dzisiaj droga krajowa nr 22). Na przedpolu północnego skrzydła zostały jeziora Ostrowieckie Duże i Ostrowieckie Małe, co wraz z podmokłą doliną Dobrzycy utrudniało rozwinięcie natarcia w tym rejonie. Linia obrony wykorzystuje jezioro Karasiowe, zasilający je strumień oraz podmokłą nieckę na północ od jeziora Chmiel Małe, o które opiera się południowe skrzydło.
Fortyfikacje tego odcinka rozciągnięte są wzdłuż łuku liczącego ok. 2,5 km długości. Na tym Odcinku znajduje się 15 schronów bojowych i jeden obserwacyjny. Dwa schrony dla ckm na skraju prawego skrzydła wzniesiono w roku 1932, w pierwszym etapie budowy Pozycji Pomorskiej. Pozostałe zbudowano w 1935 roku.
Opisy poszczególnych schronów Odcinka Be. zostały zaczerpnięte z przewodnika turystycznego autorstwa Marcina Dudka "Fortyfikacje Wału Pomorskiego w okolicy Wałcza - od Zdbic do Lasu Rutwickiego".