Dwór w Hieronimowie powstał na terenach należących najpierw do Chodkiewiczów, a później do Radziwiłłów. Założycielem tego urokliwego miejsca, w latach 80-tych XVIII wieku, był Hieronim Radziwiłł, podkomorzy Wielkiego Księstwa Litewskiego i starosta miński. Majątek nazwano na cześć założyciela, Hieronimowem. Budynki i otoczenie skomponowano w stylu barokowym.
W 1820 roku nowym właścicielem Hieronimowa został Kazimierz Dziekoński, generał wojsk polskich w okresie powstania listopadowego. On też był twórcą rezydencji, którą, według opinii ówczesnego podróżnika Juliusza Willaume'a, świetnie zbudował. W otoczeniu rozległego parku w stylu krajobrazowym, powstał murowany klasycystyczny dwór. Był to objekt o wysokich wartościach architektonicznych. Wyjątkowy był zwłaszcza portyk rezydencji. Przed dworem znajdował sie kolisty podjazd oraz oficyna, którą do dziś możemy oglądać. Za dworem rozciągał się ozdobny ogród z aleją spacerową, prowadzącą nad malowniczy staw.
Wnętrze dworu opisał w latach 80-tych XIX wieku Edward Chłopicki w swoich "Opowiadaniach z wędrówek po kraju". Pokoje z pańska umeblowane, prócz marmurowych kominków i olbrzymich zwierciadeł, mieszczą w sobie przedmioty sztuki i bibliotekę. Zegary dawne, wazy porcelanowe na postumentach z portretami dwóch Augustów i prześliczny stolik z dużą płytą marmurowego szafirowego koloru, tworzą cenne szczegóły z pomiędzy przedmiotów sztuki, napełniających liczny komnat szereg.
Od drugiej połowy XIX wieku właścicielką Hieronimowa była bratanica generała - Jadwiga z Dziekońskich Olizarowa Rammowa - wraz z mężem, Aleksandrem. Rodzina Rammów gospodarowała majątkiem do 1944 roku. Podczas drugiej wojny światowej dwór i oficynę spalono, a ogrody zdewastowano. W roku 1944 majątek przejął PGR. Wokół powstały okropne, socjalistyczne zabudowania, park ulegał dalszej dewastacji. W latach 70-tych zrodził się pomysł rekonstrukcji dworu i przystosowania go do roli ośrodka socjalno-kulturalnego. Z przyczyn finansowych nie doszło to nigdy do skutku. Czasy PRL-u obfitowały w "ciekawe" inicjatywy zajęć dla nudzącej się pegeerowskiej ludności. Jedną z nich było zrobienie nasypu drogi wiodącej przez park. Do tego celu wykorzystano cegły ze spalonego dworu, zamieniając go w ruinę.

źródło: