Położony w centrum miejscowości kościół posiada zachowane częściowo XV-wieczne mury nawy oraz ścienne tabernakulum w formie szafki z dekoracją o formach gotyckich. Pierwsze wzmianki o kościele z Rozmierzy pochodzą z 1365 roku. Obecny kościół zbudowany został w wieku XV. Ok. połowy XVIII wieku kościół został powiększony o kaplice boczne (północną dobudowano w 1769 roku, a południową w 1768). Pod koniec XIX wieku przystąpiono do kolejnej rozbudowy kościoła. Nawa została przedłużona w kierunku wschodnim, wybudowano też nowe prezbiterium. W tym samym czasie rozebrana została drewniana dzwonnica, a dzwony zawieszono w zachodniej wieży kościelnej. Podniesiony został również poziom posadzki oraz uzupełniono wyposażenie kościoła. Pierwotnie świątynia nosiła wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, które ok. 1686 roku zostało zmienione na św. Michała Archanioła.
Kościół znajduje się w centrum miejscowości na działce położonej pomiędzy ulicami Powstańców Śląskich i Wyzwolenia. Otoczony jest kamiennym ogrodzeniem z trzema bramkami (od wschodu, południa i zachodu). Świątynia jest orientowana, z prostokątną nawą i węższym od niej, prosto zamkniętym prezbiterium. Na osi kościoła, po stronie zachodniej postawiona została czworoboczna wieża, przy której od południa znajduje się klatka schodowa. W XVIII wieku w drugim od zachodu przęśle kościoła dobudowane zostały dwie półokrągłe kaplice. Pomiędzy północną kaplicą a prezbiterium mieszczą się trzy prostokątne dobudówki, w których znajduje się m.in. zakrystia. Kościół jest murowany z cegły, otynkowany, ze ścianami prezbiterium, kaplic i wieży dekorowanymi pilastrami. Otwory okienne są zróżnicowane (zamknięte łukiem pełnym lub odcinkiem łuku), w opaskach z kluczami. Korpus kościoła nakryty jest dachem dwuspadowym o różnej wysokości kalenicy; z lukarnami o neogotyckim kształcie. Wschodnia i zachodnia ściana nawy zwieńczone są szczytami; wschodni z prześwitem nakrytym trójkątnym naczółkiem pełniącym funkcję sygnaturki, zachodni o linii falistej. Fasada kościoła jest trójosiowa ze znajdującą się w osi środkowej trójkondygnacyjną wieżą nakrytą hełmem baniastym. Wieża do poziomu trzeciej kondygnacji ujęta jest narożnymi pilastrami, w trzeciej kondygnacji jej narożniki są ścięte. W dolnej kondygnacji, na osi wieży znajduje się zamknięty odcinkiem łuku, otwór wejściowy. Wejścia umieszczone zostały również w południowej kaplicy oraz w zakrystii. Wnętrze nawy nakryte jest stropem z fasetami przy dłuższych bokach. Kaplice otwarte są do nawy arkadami o łuku pełnym. W zachodnim przęśle znajduje się drewniana empora organowa wsparta na słupach z rzeźbionymi zastrzałami i prostą balustradą. Poza zachowanym na północnej ścianie prezbiterium gotyckim tabernakulum w formie szafki ściennej z trzema kwiatonami w zwieńczeniu, wyposażenie kościoła pochodzi z XVIII (w tym ołtarz główny z rzeźbą Boga Ojca w zwieńczeniu) i końca XIX wieku (prospekt organowy, komplet ławek kościelnych). Zabytek dostępny.
Oprac. Aleksandra Ziółkowska, OT NID w Opolu, 28.01.2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)