29 października 1917 r., nastąpiło uroczyste otwarcie Seminarium kształcącego nauczycieli. Jako że była to szkoła niemiecka, społeczność polska zamieszkała w Inowrocławiu, ten akt zbojkotowała.
Oddziały powstańców wielkopolskich wyzwoliły Inowrocław w dniu 6 stycznia 1919 r. a już 15 maja tegoż roku, uczelnia wznowiła kształcenie, przyjmując nazwę Żeńskiego Seminarium Nauczycielskiego im. Królowej Jadwigi a jej pierwszym dyrektorem został Władysław Prauziński. Nauka w seminarium trwała 5 lat i składała się oprócz kształcenia w przedmiotach ogólnych, także z nauki robót ręcznych, krawiectwa, zajęć kulinarnych oraz ćwiczeń w zakresie ogrodnictwa czy nawet pszczelarstwa.
W latach 1925 - 1933, dyrektorem zostaje Zofia Swinarska, znacząco rozwijając działalność szkoły.
Wiosną roku 1937, mury opuszczały ostatnie absolwentki tej uczelni a od nowego roku szkolnego, szkoła zamieniła się w Państwowe Liceum Pedagogiczne 3-letnim zakresem nauki i z egzaminem dojrzałości, zaś dyrektorowanie tej placówki przypadło dr Helenie Szafranównie. Wybuch wojny w roku 1939 spowodował, iż szkoła ta nie doczekała się żadnych absolwentów.
Kiedy nastąpiła okupacja niemiecka, budynek przeistoczył się w obiekt administracji lokalnej, tu mieściła się także, lokalna komórka tajnej policji Gestapo.
Przez krótki czas po wyzwoleniu które nastąpiło 21 stycznia 1945 r zorganizowano tutaj szpital dla rannych żołnierzy Armii Czerwonej, bowiem juz 20 marca rozpoczęto błyskawiczne kursy pedagogiczne, nie trwające dłużej niż ... 6 miesięcy. Z braku osób z wykształceniem, przyjmowano tu także tych którzy mieli ukończoną jedynie szkołę podstawową. Po tym krótkim eksperymencie, 22 września 1945 r., znów pod wodzą dr Heleny Szafranówny, kontynuowano naukę w Liceum Pedagogicznym, wg założeń szkoły sprzed wojny. NIe na długo jednakże, bowiem z dniem 1 września 1947 r. dyrektorem placówki został mgr Tadeusz Marchwicki, zupełnie wywracając dotychczasowe tradycje, wprowadzając do szkoły wybitny nacisk ideologiczny w postaci organizacji jak Związek Walki Młodych, OMTUR, młodzieżówki PSL itp.
Z kolei od nowego roku szkolnego 1950, szkołę przemianowano na Liceum Pedagogiczne Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, usuwając dotychczasowe tradycje szkolne i nastał "ponury okres stalinizmu".
W roku szkolnym 1956/1957 murów uczelni nie opuszcza żaden absolwent, gdyż naukę przedłużono do lat 5-ciu.
Od roku szkolnego1965, pod jednym dachem umieszczono także Liceum Pedagogiczne Wychowawczyń Przedszkolnych a dla obu placówek istniała wspólna dyrekcja.
Rok 1974, był ostatnim rokiem dla absolwentek Liceum Pedagogicznego.
Nieco wcześniej bo w roku 1970, w murach tej placówki oświatowej, znalazło się Liceum Medyczne, które wraz z Państwową Szkołą Pielęgniarstwa w roku 1974 zamieniono w Zespół Szkół Medycznych.
W roku 2006 Zespół Szkół Medycznych stał się Policealną Szkołą Medyczno - Społeczną.
W roku 1992, swoje miejsce dla kształcenia młodzieży znalazło także w tym obiekcie III Liceum Ogólnokształcące, które od dnia 22 kwietnia 1994 r., nawiązując do tradycji tego miejsca, przyjęło imię Królowej Jadwigi.