Dwór wzniesiony został w XIX wieku przez Antoniego Jaruntowskiego po powrocie z powstania listopadowego w roku 1831. W roku 1890 dobudował balkon od strony północnej wsparty na czterech kamiennych kolumnach.
Na przełomie XVIII i XIX wieku Jabłonka należała do rodziny Jaruntowskich herbu Prus III. Jedyna córka Antoniego Jaruntowskiego - Marcelina, poślubiwszy Zenona Słoneckiego wniosła posiadane przez jej rodzinę dobra w dom mężowski (1844).
Około 1890 roku Jabłonkę odkupił Władysław Kraiński herbu Jelita (1841 - 1926), żonaty z Marią Trzecieską herbu Strzemię (1853 - 1932). Ostatnim właścicielem dworu do roku 1945 był Antoni Kraiński syn Marii i Władysława.
Ostatni właściciel w 1914 roku gruntownie przerobił i unowocześnił dwór. Usunięto dawny dach, zastępując go nowym, wyższym, mansardowym. Pod jego połacią urządzono szereg pokoi gościnnych. W tym samym czasie dodana została od strony wschodniej duża oszklona weranda, a od zachodniej taras, nad którym po roku 1930 dobudowano taras górny wsparty na szeregu filarów drewnianych (obecnie nie istnieje).
Po roku 1945 budynek stał się własnością gromadzką wykorzystywaną na cele mieszkalne. Zamieszkiwało w pomieszczeniach poddasza od strony południowej dwie rodziny, które używały piwnic jako stajni i magazynów płodów rolnych. Sale na parterze były w użyciu gromady wykorzystywane jako świetlice. Po roku 1966 dokonano adaptacji dworu na potrzeby szkoły. W okresie 1972 do sierpnia 2001 eksploatowano pomieszczenia budynku jako sale lekcyjne oraz mieszkania dla nauczycieli.

Od roku 2001 do sierpnia 2003 budynek nie był wykorzystywany.

Obecnie dwór stanowi zabytek i wraz z drzewostanem objety jest ochroną Konserwatora Zabytków w Krośnie, wpisanym do rejestru zabytków w roku 1974 pod numerem A-780.
W XIX wieku był on własnością Słoneckich, Jaruntowskich i Kraińskich. Wzniesiony pod koniec XVIII stulecia, został przebudowany po 1914 r. Zwrócony frontem ku południu. W okresie powojennym dwór został zniszczony, a z pięknego wystroju wnętrz zachowały się jedynie dwa XIX-wieczne kominki: w salonie (kamienny z dwiema konsolkami) i w pomieszczeniu południowo-zachodnim (narożny ujęty pilastrami, dźwigającymi gzyms, nad nim nisza).

(Autorem opisu jest Henryk Berendt. Tekst pochodzi ze strony domowej obiektu )