Nowy Zamek w Grodnie − nowy pałac królewski, wzniesiony w Grodnie w latach 1734-1751 za czasów panowania Augusta III, jako letnia rezydencja królów Polski i wielkich książąt litewskich, według projektu Carla Friedricha Pöppelmanna. Prace na zamku prowadził też Johann Friedrich Knöbel, Joachim Daniel Jauch i po roku 1789 roku Giuseppe de Sacco. Odbywały się tutaj sejmy generalne I Rzeczypospolitej.



W tym gmachu podczas ostatniego sejmu Rzeczypospolitej w 1793 roku został podpisany traktat rozbiorowy z Rosją i Prusami, a w roku 1795 król Stanisław August Poniatowski złożył podpis pod aktem abdykacji. Król mieszkał w nim do 1797 roku.



W jednej części pałacu znajdowały się pokoje królewskie, a w drugiej – sale przeznaczone na potrzeby obrad sejmu. Na potrzeby sejmu na dziedzińcu wybudowano też w 1726 roku specjalny budynek. Po 1750 roku wzniesiono kaplicę krytą kopułą oraz zachowaną bramę wjazdową. W czasach rozbiorów Rosjanie zamienili pałac w szpital i koszary. W roku 1941 budynek został zniszczony w wyniku działań wojennych. Odbudowano go po roku 1952 w stylu socrealistycznym. Mieścił się w nim komitet obwodowy Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Obecnie mieści się w nim Grodzieńskie Państwowe Muzeum Historyczno-Archeologiczne. W 1994 roku na zamku umieszczono tablice ku czci Tadeusza Kościuszki.



źródło: