Zamek Chojnik (niem. Kynast, pol. 1945–1948 Chojnasty) – zamek usytuowany nieopodal Jeleniej Góry-Sobieszowa, na szczycie góry Chojnik w Karkonoszach. Góra ta wznosi się na wysokość 627 metrów n.p.m., a od jej południowo-wschodniej strony znajduje się 150-metrowe urwisko opadające do tzw. Piekielnej Doliny. Warownia znajduje się na terenie rezerwatu przyrody, który jest eksklawą Karkonoskiego Parku Narodowego.
Ruiny zamku Chojnik- interesujący artykuł z roku 1827: .
Historia:
W drugiej połowie XIII wieku książę legnicki Bolesław Rogatka wzniósł na szczycie góry Chojnik dwór myśliwski. Rozbudował go zamieniając w zamek jego syn Bolko I Surowy książę jaworski na rubieżach którego znajdowały się Karkonosze.
Bolko II Mały, ostatni niezależny książę piastowski na Śląsku (po kądzieli wnuk Władysława Łokietka), wybudował tu w latach 50. XIV wieku kamienną warownię. W 1364 roku, zbierając pieniądze na zakup praw do zarządzania Łużycami Dolnymi, książę oddał zamek pod zastaw Thimo von Colitzowi. Ten jeszcze w tym samym roku, za kwotę 2500 kop groszy praskich odsprzedał swoje prawa królowi Czech Karolowi Luksemburskiemu. Jednakże Bolko, po niedługim czasie, wykupił posiadłość od tego władcy. Po śmierci księcia jego żona, Agnieszka Habsburska, podarowała zamek Chojnik rycerzowi Gotsch Schaffowi, późniejszemu założycielowi jednego z najpotężniejszych rodów szlacheckich na Śląsku – Schaffgotschów.
Już około roku 1393 szlachcic ten rozpoczął budowę kaplicy zamkowej z czerwonego piaskowca, w formie wykuszu nad bramą wjazdową. Budowa zakończyła się najprawdopodobniej w 1405 roku i niedługo potem rozpoczęto dalszą rozbudowę twierdzy. Na początku XV wieku skutecznie odpierano w niej ataki husytów najeżdżających Śląsk, ale w późniejszym okresie wojen husyckich właściciele okryli się złą sławą raubritterów, łupiąc okoliczną ludność oraz kupców podążających traktem do Czech.
W pierwszej połowie XVI wieku Ulryk Schaffgotsch dokonał kolejnej rozbudowy zamku, związanej z rozwijającą się techniką fortyfikacji.
Herb rodowy rodziny Schaffgotschów
Kolejna burzliwa historia związana jest z Hansem Ulrykiem von Schaffgotschem, zięciem piastowskiego księcia legnicko-brzeskiego Joachima Fryderyka. Podczas wojny trzydziestoletniej był on stronnikiem cesarza Ferdynanda II i służył w jego armii pod dowództwem Albrechta Wallensteina. Kiedy cesarz stracił zaufanie do swojego generała, w 1634 Hans Ulryk jako jego podwładny został aresztowany i rok później, po oskarżeniu o zdradę, ścięty. Wszystkie dobra rodzinne Schaffgotschów skonfiskowano, a do końca wojny zamek obsadzały oddziały cesarskie pod dowództwem generała Rudolfa Collerado, broniące twierdzę przed atakami Szwedów. Po zakończeniu działań wojennych, w roku 1649 syn Hansa Ulryka, Krzysztof Leopold, został mianowany przez cesarza Ferdynanda III Habsburga radcą śląskiego urzędu zwierzchniego i rok później odzyskał swoją posiadłość na górze Chojnik. W 1662 Krzysztof Leopold uzyskał tytuł węgierskiego barona.
Najtragiczniejszym wydarzeniem w historii zamku okazała się niszczycielska działalność natury. Podczas burzy, która nawiedziła okolice Chojnika 31 sierpnia 1675, zamek trafiło potężne uderzenie pioruna i w twierdzy wybuchł olbrzymi pożar. Ogień doszczętnie strawił całe zabudowania, pozostawiając jedynie zgliszcza. Nie podjęto się już odbudowy i ruiny zamku opustoszały.
Dla wygody turystów, którzy często odwiedzali pozostałości warowni, w 1822 urządzono tam gospodę oraz bazę przewodników górskich. Natomiast w roku 1860, w przebudowanej północnej bastei, otworzono schronisko turystyczne "Na Zamku Chojnik", które funkcjonuje do dziś. Dopiero w 1964 zamek został gruntownie wyremontowany.
Na początku lat 90. XX wieku twierdza ta stała się siedzibą Bractwa Rycerskiego Zamku Chojnik.
Od 1991 na zamku odbywa się jeden z największych w Polsce turniejów kuszniczych "O Złoty Bełt Zamku Chojnik".

Architektura:
Budowla obronna, pierwotnie wzniesiona przez Bolka II, została zbudowana na planie czworokąta o długości ok. 20 m i szerokości 10 m. Północno-zachodnia część została całkowicie zajęta przez budynek mieszkalny, od którego na wschód ciągnął się otoczony murami dziedziniec. Całość od wschodu zamykała okrągła wieża obronna (stołp) i brama wjazdowa po stronie północnej.
Około 1405 nowy właściciel Gotsch Schaff ufundował kaplicę św. Jerzego i św. Katarzyny, która została dobudowana w formie wykusza nad bramą wjazdową. Jeszcze w pierwszej połowie XV w. dziedziniec zamku został znacznie poszerzony, a na środku stanął kamienny pręgierz zachowany do dziś (datowany jest na rok 1410).
Kolejne rozbudowy nastąpiły na początku XVI wieku. Od północno-wschodniej strony powstał rozległy zamek dolny, który został zajęty głównie przez budynki gospodarcze.
Pomieszczenia dla załogi oraz kuchnia wraz z piekarnią przylegały do wschodniej części murów, a w północnym narożniku stanęła sala rozpraw. Na terenie warowni nie było możliwości wykopania studni, dlatego na dziedzińcu dolnym oraz górnym zostały umiejscowione skalne cysterny zbierające wodę deszczową. W 1560 wybudowano wydłużoną północną basteję i mniej więcej w tym samym czasie główną bramę z mostem zwodzonym. Tuż przy bramie usytuowano stajnię, a mury wzbogacono renesansową attyką.
W latach 40. XVII wieku, kiedy zamek był zajęty przez wojska cesarskie, dokonano dalszych umocnień twierdzy. W północno-zachodniej części wzniesiono bastion, tworząc kolejną linię murów obronnych oraz basztę bramną od zachodniej strony. Na dziedzińcu powyżej, obok bramy głównej, wybudowano kwaterę dla komendanta.

Budynek zarządu ordynacji (Amtshaus), zwany także pałacem (Schloss), ul. Cieplicka 196 - obecnie zespół szkół rolniczych (agroturystycznych). Położony na wzniesieniu. Główne wejście znajduje się od ul. Cieplickiej, elewacja tylna poprzedzona schodami na tarasach, zwrócona jest w stronę majdanu. Wpisany do rejestru zabytków pod nr rej. A/5033/900/J z dnia 14.08.1987 r.

Murowany, tynkowany, dwukondygnacyjny, z wysoką kondygnacją piwniczną, nakryty czterospadowym dachem. Układ okien w elewacjach symetryczny, oś symetrii fasady i elewacji tylnej wyznaczony ryzalitami, zwieńczonym trójkątnym szczytem. Podziały ele-wacji gzymsowe; pod gzymsem wieńczącym, dekoracyjny fryz z ornamentem liściastym i maszkaronami. Wewnątrz częściowo zachowane sklepienia parteru oraz sala z kominkiem i sklepieniem zdobionym sztukateriami.

Wzniesiony w latach 1705 1712 z inicjatywy Antona von Schaffgotscha, według projektu Eliasza Scholza, mistrza budowlanego na usługach Schaffgotschów, któremu także przypi-suje się w Cieplicach autorstwo kilku budynków, m.in. projekt budowy dzwonnicy w zespole klasztornym (1709 1710) oraz budowę tzw. łaźni hrabiowskiej (1717 r.).

Budynek urzędu w Sobieszowie przeznaczono na siedzibę zarządu majątku i hrabiowskiego urzędu leśnego. Po pożarze zamku Chojnik w 1675 r. rodzina Schaffgotschów opuściła zamek i przeniosła się do Sobieszowa, gdzie tymczasowo zamieszkała na terenie zespołu, w jednej z oficyn (zapewne w okazałym budynku zarządcy) do czasu przeniesienia się w 4 ćwierci XVII w. do renesansowego wówczas dworu w Cieplicach.

Budynkowi zarządu w Sobieszowie nadano formę barokowej rezydencji. Teren pomiędzy budynkiem a majdanem ukształtowany został tarasowo i zagospodarowany zielenią wyso-ką. Wewnątrz budynku , w przyziemiu zaplanowano gabinet główny z sklepieniem zdobionym dekoracją sztukatorską i z kamiennym kominkiem ozdobionym rzeźbami putt i hrabiowskim herbem. W trakcie tylnym przyziemia urządzono pokój kasy majątkowej. W pozostałych pomieszczeniach parteru mieściły się: magazyn archiwum majątkowego, biuro, kancelaria. Pierwsze piętro przeznaczono na apartamenty mieszkalne dla generalnego pełnomocnika majątku Schaffgotschów, który jednocześnie był przedstawicielem działalności patronackiej Schaffgotschów. Górna kondygnacja pałacu posłużyła także jako tymczasowe miejsce przechowania przeniesionej tam w 1712 r. z Podgórzyna rodzinnej biblioteki właścicieli majątku. W latach dwudziestych XX w. oprócz dyrekcji urzędu kamery dóbr, w budynku mieścił się inspektorat lasów.

W latach sześćdziesiątych XX w. (1965 r.?) przeprowadzono remont budowli, w czasie którego zmieniono dyspozycję przestrzenną piętra i częściowo układ parteru. Sztukatorski wystrój pozostawiono jedynie w dawnym reprezentacyjnym gabinecie na parterze. Reprezentacyjną klatkę schodową zastąpiły bezstylowe schody. W miejsce amfilady pomieszczeń 1 piętra wprowadzono układ korytarzowy. Zamurowano także podziemny korytarz w piwnicach, który wg przekazów ustnych (E.V. Junker), stanowił połączenie z podziemnym systemem komunikacji między budynkami zespołu.

(źródło: Studium Konserwatorskie dla Jeleniej Góry)

Stara droga, łącząca Sobieszów z Cieplicami. W okresie średniowiecza prowadziła do zdroju w Cieplicach oraz po przeniesieniu się Schaffgotschów, właścicieli obu miejscowości, z zamku Chojnik na dwór w Cieplicach, zapewniała komunikację między dworem a urzędem ordynacji majątku w Sobieszowie.
Zabudowa luźna, w większości typu miejskiego, głównie dziewiętnasto— i dwudziestowieczna z pierwszej ćwierci XX w. Najstarszymi elementami zabudowy tej ulicy są zespoły: kościoła katolickiego p.w. św. Marcina, kościoła ewangelickiego p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz zespół ordynacji majątku Schaffgotschów (tzw. pałac).
Studium historyczno - urbanistyczne 2002