Getto w Częstochowie (niem. Ghetto Tschenstochau; jidysz טשענסטאָכאָווער געטאָ; Czenstochower geto) – utworzone na mocy rozporządzenia wydanego dwa dni wcześniej przez stadthauptmanna Richarda Wendlera.  Zajmowało obszar który ograniczały: od północy - ulice Kawia, Kiedrzyńska i Jaskrowska, od południa -  Fabryczna (obecnie Mielczarskiego), Narutowicza (obecnie Krakowska) i Strażacka, od wschodu rzeka Warta, a od zachodu tory kolejowe. Obejmowało zatem wschodni obszar centrum miasta, w dużej części pokrywający się z terytorium przedwojennej dzielnicy żydowskiej.

Mieszkańcami getta byli Żydzi głównie z Częstochowy, ale również z pobliskich miejscowości (Krzepice, Olsztyn, Mstów, Janów, Przyrów). Deportacje na teren getta nasiliły się od maja 1942. Dokładna liczba ludności getta nie została z oczywistych względów precyzyjnie okreslona. W początkowym okresie jego istnienia wynosiła blisko 40 tys., w okresie szczytowym (przed likwidacją) 48 tys.

Żydzi z getta pracowali w przemyśle zbrojeniowym, głównie w budynku przy ul. Krótkiej 16 (pierwotnie fabryka „Metalurgia”).

Likwidacja getta rozpoczęła się 22 września 1942, a zakończyła w nocy z 7 na 8 października. Akcję prowadzili Niemcy wraz z Ukraińcami i Łotyszami pod dowództwem kapitana Paula Degenhardta. Miejscem koncentracji i selekcji stał się plac Daszyńskiego. W wyniku działań hitlerowców do obozu zagłady w Trblince trafiło 40 tys. osób. Na miejscu rozstrzelano  ponad 2 tys. (pochowano ich w dołach mogilnych przy ul. Kawiej). Pozostałych przy życiu Żydów (ok. 5–6 tys.) osadzono w „Małym getcie” ograniczonym: od północy ul. Jaskrowską, od południa ul. Mostową, od zachodu chodnikiem ul. Senatorskiej, a od wschodu ul. Nadrzeczną.