Pałacyk Lloyda w Bydgoszczy



Obiekt zabytkowy nr rej. A/457/1 z 12 października 1995



Styl architektoniczny manieryzm niderlandzki

Architekt Waldemar Jenisch

Ukończenie budowy 1886

Pierwszy właściciel Otto Liedtke

Kolejni właściciele Lloyd Bydgoski, Żegluga Bydgoska, BRE Bank



Pałacyk Lloyda – zabytkowy budynek w Bydgoszczy, dawna siedziba przedsiębiorstw żeglugowych, położony w strefie staromiejskiej nad Brdą.



Położenie



Pałacyk stoi przy wschodniej pierzei Rybiego Rynku nad prawym brzegiem Brdy.



Historia



Pałacyk wzniósł w latach 1885-1886 kapitan żeglugi Otto Liedtke[1]. Był on najbardziej reprezentacyjnym budynkiem całego kompleksu, w którego skład wchodziły m.in. kamienica, wozownia oraz magazyny. Projektantem budynku był mistrz budowlany Waldemar Jenisch. Do 1908 r. budynek pełnił funkcję mieszkalną dla właściciela i jego rodziny. Później nieruchomość została zakupiona przez Bydgoskie Towarzystwo Żeglugi Śródlądowej (Bromberger Schleppschiffahrt). Nastąpiła przebudowa budynku, dobudowa skrzydła wschodniego i przeznaczenie parteru na cele administracyjno-biurowe. Do budynku wprowadził się zarząd spółki.



Po przejęciu Bydgoszczy przez administrację polską w 1920 r., obiekt nie zmienił swojej funkcji. Niemieckie przedsiębiorstwo żeglugowe przemianowano na „Lloyd Bydgoski”, a jego siedzibą pozostał opisywany pałacyk. „Lloyd” był wówczas jednym z największych przedsiębiorstw żeglugowych w kraju. Posiadał oddziały w Gdańsku, Warszawie, Włocławku, fabrykę maszyn i stocznię na Kapuściskach Małych, tartak i port przeładunkowy na Siernieczku oraz cegielnię i gorzelnię w Czersku Polskim.



Po II wojnie światowej budynek nadal służył przedsiębiorstwu żeglugowemu, tym razem pod nazwą Żeglugi Bydgoskiej. W piwnicach mieściły się archiwa, kasa, magazyny i kotłownia. Na parterze zlokalizowano biura dyrektorów, księgowości i rozlicznych działów przedsiębiorstwa. Na poddaszu znajdowały się kolejne biura oraz centrala telefoniczna. W roku 1974 r. przeprowadzono remont budynku. We wnętrzu pałacyku miał powstać Dom Marynarza, zaś w miejscu wyburzonych pozostałych obiektów na nabrzeżu - Ośrodek Szkolenia Zawodowego żeglugi śródlądowej. Do realizacji nie doszło z powodu trudności gospodarczych.



Nieruchomość została ostatecznie sprzedana w 1995 r. Nowy właściciel – BRE Bank dokonał rewaloryzacji pałacyku wraz z odtworzeniem detali architektonicznych (gzymsy, naczółki, sterczyny, obeliski, iglica z wiatrowskazem). Natomiast w miejscu pozostałych obiektów pobocznych powstały w latach 1997-1998 wg projektu arch. Andrzeja Bulandy z Warszawy dwa nowoczesne budynki ze szkła, stali i cegły klinkierowej, tzw. „nowe spichrze”.

Architektura



Obiekt zbudowany jest w stylu manieryzmu niderlandzkiego, z wieżą i dekoracyjnymi szczytami. W Bydgoszczy przedstawicielami podobnego stylu architektury, lecz o znacznie większej skali są:



dawny Przytułek dla Niewidomych w narożu ul. Kołłątaja i Staszica,

gmach Dyrekcji Kolei Wschodniej przy ul. Dworcowej.



źródło: wikipedia

/p>

Ulica Stary Port – ulica na terenie Starego Miasta w Bydgoszczy, położona na nabrzeżu Brdy.

Położenie

Ulica rozciąga się na północnym nabrzeżu rzeki Brdy od skrzyżowania z ulicą Bernardyńską do mostu im. Jerzego Sulimy-Kamińskiego. Po drodze dochodzą do niej od północy następujące ulice: ul. Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, ul. Pocztowa.

Z ulicą sąsiaduje bulwar nad Brdą, w 2009 r. nazwany Bulwarem Zbigniewa Urbanyiego.
Historia

Ulica powstała na śladzie dawnej drogi prowadzącej wzdłuż Starego Portu w Bydgoszczy. Droga ta istniała już w okresie staropolskim. Na nabrzeżu Brdy składowano towary i zbijano tratwy. Na szczegółowym planie zabudowy miasta, sporządzonym przez pruskiego geometrę Gretha w 1774 r., widnieje zespół spichlerzy zlokalizowany wzdłuż ulicy. W końcu XVIII wieku w miejscu dzisiejszej Poczty Głównej zbudowano zespół koszar dla pruskiego garnizonu. Na planie miasta z 1809 r. widnieje zespół budynków w północnej pierzei ulicy, zaś od ul. Druckiego-Lubeckiego rozciągały się ogrody i pola uprawne folwarku Grodztwo.

W połowie XIX wieku istniała już północna pierzeja kamienic oraz nowo wzniesiony spichlerz zbożowy. Intensyfikacja zabudowy przypada na koniec XIX wieku. Przy ulicy wzniesiono wówczas okazały zespół budynków pocztowych (1883-1885) oraz kamienicę narożną z Placem Teatralnym (1894). Szerokie nabrzeże było wykorzystywane do wyładuku i załadunku towarów z barek podążajacych drogą wodną Wisła-Odra.

W latach 1976-1978 i 1986-1987 nabrzeże Brdy sąsiadujące z ulicą zostało przebudowane i zmodernizowane na ciąg spacerowo-wypoczynkowy[1]. W 1989 r. w pobliżu bulwaru ustawiono rzeźbę „Trzy Gracje”.
Nazwy

Ulica w przekroju historycznym posiadała następujące nazwy[2]:

1855-1909 – Kasernenstrasse
1909-1920 – Hermann Frankestrasse
1920-1939 – Hermana Frankego
1939-1945 – Hermann Frankestrasse
1945-1956 – Wyzwolenia
1956-1990 – Juliana Marchlewskiego
od 1990 – Stary Port

Nazwa ulicy w I połowie XX wieku nawiązywała do przemysłowca, Honorowego Obywatela Bydgoszczy – Hermana Franke, zaś w okresie PRL – do działacza socjalitycznego Juliana Marchlewskiego.
Zabudowa

Północną pierzeję ulicy Stary Port stanowią kamienice czynszowe wzniesione w II połowie XIX wieku, spichlerz szachulcowy oraz dwa duże kompleksy zabudowań:

Poczta Główna,
oddział Narodowego Banku Polskiego.

Od tych kompleksów wzięły nazwy uliczki dochodzące do Starego Portu od strony ul. Jagiellońskiej.

Obecnie ulica Stary Port wraz z bulwarem im. Zbigniewa Urbanyiego stanowi reprezentacyjną część Bydgoskiego Węzła Wodnego. Spacerując tu, zwłaszcza po zmroku można poczuć klimat Bydgoszczy jako miasta ściśle związanego z rzeką. Podświetlone zabytki: pałacyk Lloyda, spichlerze, „nowe spichrze”, gmach Poczty odbijają swe wizerunki w wodzie, a na rzece obserwować można barki z kawiarniami.

źródło: wikipedia