Zespół dworsko-parkowy usytuowano na zachód od wsi, na południowym brzegu rzeki Niewodnicy, wśród łąk i pól, w otoczeniu lasów, z dala od uczęszczanych dróg. Pierwsze wzmianki o Niewodnicy pochodzą z l poł. XVI w. Na przestrze­ni lat wielokrotnie zmieniali się jej właściciele. Wiadomo, że w 1528 r. majątek był w rękach Stanisława Brzoski, który odziedziczył go po żonie, pochodzącej z ro­dziny Chołoniewskich. W poł. XVI w. jego właścicielem był Tomasz Brzosko- syn Stanisława, zaś w kolejnych latach: Franciszek syn Piotra z Sokół, jego żona - Mał­gorzata, Makowski, Jan Brzosko, Wojciech syn Piotra, Balcer Łazewski, Felicjan Brzozowski i Anna Kisielnicka, Achilles Mokrzecki i jego żona Jadwiga, Barbara córka Marcina Kobylińskiego, Jan Baykowski i jego syn Andrzej, rodzina Misiewi­czów. Wiadomo, że w XVIII w. majątek przeszedł na własność rodziny Kruszew­skich i wtedy park został przebudowany w duchu barokowym. Była to kompozy­cja kwaterowa, sąsiadująca ze stawami. Centralną część zespołu zajmował taras, na którym usytuowano zabudowania otaczające dziedziniec. Pomiędzy dworem a stawem znajdowała się ozdobna część ogrodu. Przed 1825 r. właścicielką majątku została Marcjanna Uziębło, która w 1852 r. odsprzedała go hrabiemu Wiktorowi Wacławowi Starzeńskiemu- mar­szałkowi szlachty Guberni Grodzieńskiej. Po Powstaniu Styczniowym majątek skonfiskowały władze rosyjskie i w 1872 r. nadano go księżnej Aleksandrze Obo­leńskiej. Następnym właścicielem majątku został Dymitr Wojekow, od którego w 1890 r. kupiła go Barbara Puchalska. W końcu XlX w. park został przebudowa­ny w stylu krajobrazowym. Z dawnej kompozycji pozostały stawy, układ dróg, taras, dziedziniec i aleja dojazdowa do dworu. Ozdobne wnętrze ogrodowe prze­kształcono i dokonano nowych nasadzeń.

W 1906 r. właścicielka pobudowała na miejscu starego nowy dwór, zachowany w ruinie do dziś. Barbara Puchalska była właścicielką majątku bardzo krótko, bo już w 1912 r. sprzedała go za pośrednic­twem Banku Rolnego 11 rolnikom z okolic Bielska Podlaskiego. Postanowili oni urządzić we dworze szkołę, ale plany te nie zostały zrealizowane. W okresie międzywojennym dwór uległ zaniedbaniu i dewastacji. Po II wojnie nadal był własnością rolników. Zamieszkiwali oni budy­nek dworski, nie przeprowadzając koniecznych remontów. W 1977 r. dwór był zamieszkały tylko częściowo. Zniszczona była część dachu i niektóre pomieszcze­nia. Obecnie dwór jest nie użytkowany i znajduje się w ruinie. Jego właścicielami jest kilka rodzin.