Cukiernia Antoniego Kazimierza Blikle, Polaka z rodziny szwajcarskich emigrantów, otwarta została przy Nowym Świecie, kontynuując historię najdłużej działającego prywatnego przedsiębiorstwa w Warszawie. Przetrwało zabory, dwie wojny światowe i komunizm, dzięki czemu Warszawiacy mogą do dziś cieszyć kubki smakowe słynnymi pączkami od Bliklego.

Cukiernia Bliklego początkowo była tylko jedną wśród całej rzeszy podobnych jej lokali, z czasem jednak wyrobiła sobie markę. Szczególne położenie sprawiło, że lokal stał się przystanią dla aktorów, swoistą skrzynką kontaktową.

W II rzeczypospolitej Blikle umacniał swoją pozycję, która przechodziła w ręce kolejnego pokolenia rodu. Najdramatyczniejsze chwile przeżyła wraz z resztą Warszawy, ponieważ budynek zniszczono podczas powstania warszawskiego. Tym razem  markę "stawiał na nogi" Jerzy Blikle, aczkolwiek musiał nie tylko znaleźć fundusze na odbudowę kamienicy i zbudowanie nowego zespołu, bowiem największym wrogiem okazali się komuniści, walczący z z wszelką "inicjatywą prywatną". Jakoś jednak udało się Bliklemu przetrwać.

Na początku XVIII wieku znajdowały się tu zabudowania folwarku jurydyki szpitalnej (ratusza kapituły warszawskiej) a w 1743 tereny te należały do augustynów.
Monumentalna, dwupiętrowa, jedenastoosiową kamienica posiadająca w ryzalicie środkowym kolumny doryckie w wielkim porządku przechodzące przez górne piętra powstała dla Karola Bürgera, kasjera generalnego Dyrekcji Poczt (mylnie uważana za dzieło Corazziego dla biskupa Hołowczyca, którego siedziba stanęła na posesji nr 31).
Odbudowa: w czasie Powstania Warszawskiego kamienica uległa sporemu zniszczeniu. Starannie odbudowana w 1949.