Pomnik - napis na drzewie (starej olsze), który był symbolem pamięci o Bitwie Grochowskiej, nawet podczas czarnej nocy zaborów, chociaż Rosjanie nie pozwalali na jakiekolwiek upamiętnienie miejsca walk. Na polu bitewnym rosła jedynie stara olcha, na której umieszczono mały ołtarzyk. Do tego właśnie miejsca pielgrzymowali polscy patrioci. Po odzyskaniu niepodległości ołtarzyk zniknął, a na drzewie zawieszono tabliczkę z napisem:

"Jestem jedyną już tylko wnuczką bohaterów z 1831 r. Mam w sobie krew waszych praojców którzy tu padli. Ludzie nie rańcie mnie. Dajcie żyć jeszcze radością, że Polska wolna”.

Olcha żyła do 1935 r, a kiedy uschła zrobiono z niej wiele malutkich, pamiątkowych krzyżyków.

Autorką pierwszego projektu krzyżyka, była Klaudyna z Działyńskich Potocka, znana ze swego zaangażowania w działalność dobroczynną na rzecz wychodźców z Polski, którymi opiekowała się w Dreźnie. Oprócz pomocy potrzebującym, włączała się również w akcje patriotyczne. Chcąc upamiętnić zwycięstwo Polaków nad Rosjanami, wykonała niewielkie krzyżyki z gałązek uschłego drzewa, zdobione złoceniami z przetopionych dukatów, z czasu powstania listopadowego. Miały wyrytą datę oraz miejsce zwycięskiej bitwy. Z projektu Klaudyny Potockiej pochodzi około 200 krzyżyków, z których do dziś zachowało się zaledwie kilka.