Przez Gołonóg przechodziły dwie linie kolejowe. Jedna z Dąbrowy do Ząbkowic (zwana dawniej warszawsko-wiedeńską), wybudowana w 1857 r., druga z Ząbkowic do Strzemieszyc Południowych oraz kolej okrężna Dąbrowa Górnicza - Gołonóg - Strzemieszyce Północne (nazywana także wcześniej Iwangrodzką od rosyjskiej nazwy Dęblina).
Przed pierwszą wojną światową Gołonóg był wielką stacją przeładunkową. Tutaj kończyły bieg pociągi szerokotorowej kolei Iwangrodzkiej i następował przeładunek towarów na normalnotorową kolej Warszawsko-Wiedeńską i odwrotnie. Na stacji było 16 torów i wiele ramp z magazynami. Duży budynek stacyjny, który dotrwał do naszych czasów, posiadał restauracje I-szej i II-jej klasy, w których bogatsi pasażerowie spędzali czas w oczekiwaniu na połączenia kolejowe. Perony po obu stronach dworca były zadaszone. Stacja i pobliskie domy kolejowe zaopatrywane były w wodę z wieży ciśnień przy ul. Łącznej i znajdującej się tam głębokiej studni. Rezerwę wody stanowił staw zwany dyrekcyjnym, położony w okolicy dzisiejszej ul. Sadowej. Obiekty te uległy zniszczeniu w końcu lat 30-tych XX w.. Oświetlenie zewnętrzne stacji stanowiły dwie ogromne lampy naftowo-gazowe, rozpalane co wieczór.
Przed samym wybuchem II wojny światowej, uruchomiono dwa pociągi expresowe, motorowe tzw. luxtorpedy. Kursowały na trasach Warszawa - Katowice i Radom - Dąbrowa.
źródło: