W 1744 roku z inicjatywy Teresy Zamoyskiej jej mąż ordynat Tomasz- Antoni kupił Bodaczów od zamojskich franciszkanów z przeznaczeniem na wybudowanie letniej rezydencji. Autorem projektu budynku pałacowego był Andrzej Bem a pracami budowlanymi kierował włoski mistrz Jan Columbani. Znaczący wpływ na wygląd architektoniczny i charakter wznoszonej budowli miał Tomasz Antoni Zamoyski, który studiując architekturę w kraju i zagranicą sam opracował amatorski projekt pałacu jako myśl wstępną. W pierwszym etapie zakończonym w 1747 roku powstał 2-kondygnayjny korpus główny oraz podwójne boczne skrzydła. Drugi etap rozbudowy pałacu przypada na lata 1810-3 i prowadzony był z inicjatywy Stanisława Kostki Zamoyskiego i według projektu Henryka Ittara. Z licznych projektów zrealizowano jedynie budowę oranżerii i przedłużenie skrzydeł frontowych oraz modernizację wnętrza. Kolejny etap związany był z działalnością Henryka Marconiego, który zaprojektował przebudowę portalu dodając balkony od dziedzińca i ogrodu, zmianę dachu, układu wnętrza i funkcji pomieszczeń. Na ostateczny wygląd pałacu miały wpływ dalsze parce remontowo-modernizacyjne wykonane na zlecenie Tomasza Stanisława Zamoyskiego. W 1870 roku wymieniono pokrycie dachu z ceramicznego na gontowy, wykonano obecnie istniejącą stolarkę okien i drzwi pałacu. W 1894 roku ordynat Maurycy Zamoyski zlecił J. Szymańskiemu przekształcenie tarasu ogrodowego, wskutek czego w miejsce półkolistych schodów wprowadzono nowy taras wysunięty do przodu ze schodami na trzy strony. Odnowiono tez wtedy wnętrza pałacowe. Do 1941 roku w Klemensowie mieszkali Zamoyscy, którzy w tymże roku zostali zmuszeni do opuszczenia rezydencji przez Niemców, którzy przekształcili klemensowski zespół w zamknięty obiekt wypoczynkowy i szpital wojskowy. Po reformie rolnej w 1944 roku zespół przejęty został przez Skarb Państwa i przekazany w użytkowanie Zgromadzeniu Sióstr Franciszkanek, które prowadziły w nim do 1966 roku Dom Dziecka a następnie ulokowano w nim Dom Pomocy społecznej dla Dorosłych. W 1966 roku po umieszczeniu w oranżerii kościoła kilka pomieszczeń we wschodniej części pałacu przekazano parafii rzymsko-katolickiej. W 1993 roku franciszkanki opuściły pałac. Obecnie ogłoszono kolejnyprzetarg na sprzedaż pałacu wraz parkiem.
Ściany zewnętrzne i wewnętrzne murowane z cegieł ceramicznych pełnych, obustronnie tynkowane, łączone zaprawą wapienną. Sklepienie kolebkowe pod dobudowanymi częściami skrzydeł. Stropy z drewnianych belek. Więźba dachowa drewniana na stolcu związanym poprzecznymi jętkami, wzmocnionymi mieczami i wzdłużną ramą. Dach kryty gontem. Podłogi; bardzo dekoracyjny układany we wzory geometryczne, wykonany częściowo metodą fornieru kładzionego na klepkę. Posadzki - płytki ceramiczne w łazienkach, kuchni, magazynach oraz marmurowe, dwukolorowe w sieni głównej i łączniku wschodnim. Schody dwu- i trójbiegowe, łamane, z drewnianą poręczą, tralkową balustradą oraz drewnianymi stopniami. Okna ościeżnicowe, dwuskrzydłowe, czterokwaterowe z dwudzielnym oberluftem oraz mansardowe zamknięte odcinkowo. Drzwi jedno- i dwuskrzydłowe, płycinowe, w większości oryginalne. Pałac wybudowany na nieregularnym planie z korpusem głównym na rzucie prostokąta, z naroży którego wysunięte są cztery różnej długości skrzydła połączone uskokowo łącznikami z korpusem głównym. Na przedłużeniu zachodniego skrzydła elewacji frontowej oranżeria / kościół rzymsko-katolicki/. Układ wnętrza osiowy, amfiladowy, korpus główny w części głównej 2-traktowy, w częściach bocznych 3-traktowy. Skrzydła od frontu 2-traktowe, od ogrodu 1-traktowe. Bryła pałacu rozczłonkowana, dwukondygnacyjna, nakryta dachem mansardowym, częściowo podpiwniczona. Półniejsza część skrzydeł bocznych nakryta dachem dwuspadowym. Elewacja frontowa niesymetryczna, 25-osiowa, z uskokowo cofniętym 9-osiowym korpusem głównym, połączona 1-osiowymi łącznikami z 7-osiowymi skrzydłami bocznymi. Kondygnacje dzieli szeroki, nieznacznie profilowany gzyms kordonowy. Całość wieńczy pas belkowania, powyżej którego okap podcięty fryzem kostkowym. Naroża elewacji flankowane lizenami. Okna ujęte profilowanymi opaskami, poniżej których pas prostokątnych płycin. Na osi elewacji nieznacznie zryzalitowana, 3-osiowa część centralna zamknięta trójkątnym szczytem z herbem Zamoyskich- Jelita, w niej główne wejście poprzedzone portykiem z boniowanymi kolumnami. Łączniki zwieńczone attyką z geometryczną dekoracją. Elewacja ogrodowa niesymetryczna, 21-osiowa, uskokowa, przedzielona szerokim gzymsem kordonowym i zwieńczona pasem belkowania, powyżej którego okap podcięty fryzem kostkowym. Korpus główny 9-osiowy z 3-osiową częścią środkową i 1-osiowymi wysuniętymi z lica muru aneksami, poprzedzony jest tarasem z którego wyprowadzone są w trzy strony schody. Część środkowa zwieńczona trójkątnym szczytem na osi którego herb Zamoyskich, poniżej nad wejściem, wsparty na ozdobnych kroksztynach balkon. Skrzydła boczne lekko cofnięte w stosunku do aneksów, 5-osiowe. Dekoracja okien analogiczna jak w elewacji frontowej. Elewacje boczne rozczłonkowane, niesymetryczne 3-osiowe z detalem architektonicznym rozwiązanym podobnie jak na elewacji frontowej. Układ wnętrza poddany wielokrotnym przebudowom, do ciekawszych należy cylindryczna sala na I piętrze w zachodnim skrzydle. W niewielkim stopniu zmienione zostały klatki schodowe. Wyposażenie; najbardziej interesujące elementy to 3 półnobarokowe kominki w korpusie głównym, 7 klasycystycznych w korpusie głównym i skrzydłach, 2 cylindryczne, klasycystyczne piece z orłami w zwieńczeniu, 2 piece z kolorowych, bogato ornamentowanych kafli oraz 3 piece z białych kafli z dekoracyjnymi nastawami. Dobrze zachowała się stolarka okienna i drzwiowa, szafy ścienne, wyposażenie biblioteki i wystrój klatek schodowych. Warte uwagi są też drewniane podłogi w geometryczne wzory. Za