starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 5.56
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › pl. Dominikański › ZOZ Wrocław -Stare Miasto |
26 marca 2010 , ZOZ Stare Miasto widziany z dachu Galerii Dominikańskiej.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2007 luty
19 lat 2 miesiące 12 dni |
1 / 250sƒ / 11ISO 10020mm
7 pobrań 1500 odsłon 5.56 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia zuf
Obiekty widoczne na zdjęciu
ZOZ Wrocław -Stare Miasto
więcej zdjęć (47)
Zbudowano: 1844
Dawniej: Intendentura wojskowa, Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego
Budynek Intendentury Wojskowej został wybudowany w roku 1844 według projektu Augusta Stüllera, przebudowany w roku 1900. Po roku 1945 przekazany instytucjom cywilnym, kilkukrotnie przebudowywany.
Zbudowany wg. proj. F. A. Stulera w 1844, rozbud. po 1910 (III piętro od ul. Bernardyńskiej) na wojsk, działce d. Koszar Kacerskich.
Trzykondygnacyjny, 12-osiowy, dawniej 2-traktowy z korytarzem. Zachowane elewacje dekorowane delikatnym boniowaniem pasowym, w fasadzie od pl. Dominikańskiego pilastrami na II piętrze, na-rożnik podkreślony płaskim ryzalitem. Intendentura wpisuje się w tradycję budowli wojsk, w pobliżu d. fortyfikacji we wsch. cz. Starego Miasta (koszary, bramy). Stylistyka neorenesansu florenckiego epoki quattrocento pokrewna gmachom przy pl. Wolności.
Jedna z pierwszych budowli w XIX-wiecznym W. zaprojekt. przez berl, architekta, otwierająca okres intensywnej aktywności twórców spoza stolicy Śląska. Do 1945 w gestii administracji wojsk., po 1945 przebudowa wnętrza; mieści wiele instytucji związanych ze służbą zdrowia.
Agnieszka Zablocka-Kos
Zbudowany wg. proj. F. A. Stulera w 1844, rozbud. po 1910 (III piętro od ul. Bernardyńskiej) na wojsk, działce d. Koszar Kacerskich.
Trzykondygnacyjny, 12-osiowy, dawniej 2-traktowy z korytarzem. Zachowane elewacje dekorowane delikatnym boniowaniem pasowym, w fasadzie od pl. Dominikańskiego pilastrami na II piętrze, na-rożnik podkreślony płaskim ryzalitem. Intendentura wpisuje się w tradycję budowli wojsk, w pobliżu d. fortyfikacji we wsch. cz. Starego Miasta (koszary, bramy). Stylistyka neorenesansu florenckiego epoki quattrocento pokrewna gmachom przy pl. Wolności.
Jedna z pierwszych budowli w XIX-wiecznym W. zaprojekt. przez berl, architekta, otwierająca okres intensywnej aktywności twórców spoza stolicy Śląska. Do 1945 w gestii administracji wojsk., po 1945 przebudowa wnętrza; mieści wiele instytucji związanych ze służbą zdrowia.
Agnieszka Zablocka-Kos
Widoki z dachu Galerii Dominikańskiej
więcej zdjęć (50)
Galeria Dominikańska
więcej zdjęć (86)
Architekt: Edward Lach
Zbudowano: 1999-2001
Monumentalny budynek handl. otwarty w VIII 2001 powstał na miejscu 2 ulic Zaułka Kacerskiego usytuowanych nad miejską fosą (Czarną Oławą), placu niezabudowanego w okresie powojennym i rozebranego w 1999 hotelu Panorama. Projekt arch. E. Lach z zespołem: E. Lach, Marek Ludian i Jan Matkowski.
Zwarta bryła budynku mieści galerię handl. (pow. handl. ok. 30 tys. m2, pow. biurowa 2500 m2; ok. 100 sklepów, supermarket, restauracje), hotel Mercure Panorama i parking na 900 miejsc. Dzięki zastosowaniu w 3 kondygnacjach podłużnego układu otwartych galerii, przesklepionych w części centr. płaską przeszkloną kolebką, architektura G.D. nawiązuje do tradycji XIX-wiecznych galerii handlowych. Dekorację klatki schodowej i gł. pasażu stanowią czarno-białe fotografie wrocł. architektury okresu modernizmu (obiekty H. Poelziga, M. Berga) i ekspresjonizmu (dom towarowy Petersdorf E. Mendelsohna).
Zgodnie z intencją twórców budynku g. utrzymuje kontakt z otoczeniem archit. dzięki lustrzanemu odbiciu sąsiadującego z nią kościoła pw. św. Wojciecha w pokrytym szklanymi płytami narożnym wykuszu i związaniu pd. ściany g. z d. nowoż. bastionem wrocł. fortyfikacji. Zewnętrzne ceglane przypory w elewacji pn. nawiązują do przypór usytuowanego po przeciwnej stronie ulicy got. kościoła św. Wojciecha. Elewacje pd. i zach. mają bardziej industrialny charakter z rytmicznymi pionowymi akcentami w postaci szklanych płaszczyzn przesłoniętych żaluzjami. Historyczną lokalizację wykorzystano, eksponując widok na wrocł. Nowe i cz. Starego Miasta z dachu g., stanowiącego najwyższą kondygnację wielopoziomowego parkingu.
Budynek nagrodzony w 2001 wyróżnieniem Stów. Architektów Polskich.
Rafał Eysymontt, Małgorzata Górska
Zwarta bryła budynku mieści galerię handl. (pow. handl. ok. 30 tys. m2, pow. biurowa 2500 m2; ok. 100 sklepów, supermarket, restauracje), hotel Mercure Panorama i parking na 900 miejsc. Dzięki zastosowaniu w 3 kondygnacjach podłużnego układu otwartych galerii, przesklepionych w części centr. płaską przeszkloną kolebką, architektura G.D. nawiązuje do tradycji XIX-wiecznych galerii handlowych. Dekorację klatki schodowej i gł. pasażu stanowią czarno-białe fotografie wrocł. architektury okresu modernizmu (obiekty H. Poelziga, M. Berga) i ekspresjonizmu (dom towarowy Petersdorf E. Mendelsohna).
Zgodnie z intencją twórców budynku g. utrzymuje kontakt z otoczeniem archit. dzięki lustrzanemu odbiciu sąsiadującego z nią kościoła pw. św. Wojciecha w pokrytym szklanymi płytami narożnym wykuszu i związaniu pd. ściany g. z d. nowoż. bastionem wrocł. fortyfikacji. Zewnętrzne ceglane przypory w elewacji pn. nawiązują do przypór usytuowanego po przeciwnej stronie ulicy got. kościoła św. Wojciecha. Elewacje pd. i zach. mają bardziej industrialny charakter z rytmicznymi pionowymi akcentami w postaci szklanych płaszczyzn przesłoniętych żaluzjami. Historyczną lokalizację wykorzystano, eksponując widok na wrocł. Nowe i cz. Starego Miasta z dachu g., stanowiącego najwyższą kondygnację wielopoziomowego parkingu.
Budynek nagrodzony w 2001 wyróżnieniem Stów. Architektów Polskich.
Rafał Eysymontt, Małgorzata Górska
pl. Dominikański
więcej zdjęć (818)
Dawniej: Dominikaner Platz
Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.
Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.
Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.
Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0
Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.
Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.
Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0