Początki wrocławskiego Poltegoru datowane są na rok 1963 kiedy pojawiły się pierwsze projekty zagospodarowania tej działki przy ulicy Powstańców Śląskich. Pierwotny projekt autorstwa Zygmunta Dmowskiego, Kazimierza Oziewicza i Zenona Nasterskiego przewidywał budowę 24 piętrowego wieżowca w tym miejscu w komplecie z niskim pawilonem w przyziemiu. Kolejnym projektem był plan opracowany przez Alinę Kosecką i Waldemara Hinca z Warszawy przewidujący podział bryły budynku na kilka dostępnych także dla mieszkańców Wrocławia połączonych salami, kinami i basenem. Planowano także taras rekreacyjny. Żaden z tych projektów nie doczekał realizacji a na poważnie do tematu wrócono w 1968 roku zlecając projekt i realizację zespołowi pod przewodnictwem Zofii Szczęsnowicz-Sołowij. Projekt obiektu realizowano w latach 1968 – 1971 i pierwowzorem jego realizacji był pierwszy projekt autorstwa Dmowskiego, Oziewicza i Nasterskiego bazujący na dwóch bryłach pionowej i poziomej obiektu. De facto do końca funkcjonowania Poltegoru niższy, poziomy obiekt stanowiący podstawę – bazę dla wieżowca nigdy nie powstał. Do czasu wyburzenia był Poltegor najwyższym budynkiem Wrocławia i przykładem stylistyki nawiązującej do konstrukcji zachodnioeuropejskich czy też do amerykańskich drapaczy chmur. Swój epizod filmowy wraz z sedesowcami miał Poltegor w filmie "Karuzela" z 1974 r.

b/h/2020

Centrum Południowe, teren przy ulicy Powstańców Śląskich, Gwiaździstej o powierzchni 44 777 m2 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod usługi, w tym: pasaże handlowe, gastronomię, rozrywkę, kulturę, biura, finanse, banki, obiekty konferencyjne i kongresowe, hotele, , parkingi, zieleń, zabudowę apartamentową o wysokim standardzie. Minimalna wysokość zabudowy 20 – 24 m, dodatkowo wyznaczono obszar dopuszczalnego podwyższenia zabudowy.

Zwycięzcą przetargu na zakup działki, rozstrzygnietego w październiku 2006 r.została firma GP-INVESTMENTS SP. Z O.O. – wchodząca w skład Grupy Prasa.

„GP-Investments”. zaoferowała cenę w wysokości 302.513.000 zł netto, co daje kwotę 6.756 zł za m2.

Cena zostanie powiększona o podatek VAT w wysokości 22% tj.66.552.860 zł. Łączna kwota zakupu nieruchomości to 369.065.860 zł. Źródło

/p>

Droga prowadząca do wsi Kleinburg była naturalnym przedłużeniem ul. Świdnickiej. Jeszcze przed włączeniem tego rejonu do miasta był on gęsto zaludniony, a żyzne ziemie zasiedlali głównie ogrodnicy. Pierwsze domy podmiejskie i wille zaczęły powstawać ok. 1850 r. w północnym odcinku ulicy. Po włączeniu w 1866 r. w granice miasta Nowej Wsi, zmieniono ulicy nazwę z Kleinburger Chaussee na Kleinburgerstr. Trzeba zaznaczyć, że wtedy jeszcze ulica kończyła się na wysokości obecnej ulicy Hallera. Po parcelacji na początku lat 70. XIX w. kolonii willowej na Borku rozpoczęła się realizacja planu urbanistycznego dla Przedmieścia Południowego. Zgodnie z nim droga miała się przerodzić w szeroką, reprezentacyjną ulicę o szerokości 27 m. Wkrótce potem ponownie zmieniono nazwę, tym razem na Kaiser-Wilhelm-Str. Od tego momentu Przedmieście Świdnickie stało się najpiękniejszym rejonem Wrocławia. Powstawały wytworne wille najbogatszych mieszkańców Breslau oraz bogate kamienice z mieszkaniami o powierzchni 300 mkw. Kolejną ważną datą w historii ulicy był rok 1897 r. W tym roku przedłużono ulicę dalej na południe, aż do ul. Krzyckiej i powstałego w 1890 r. nasypu obwodowej kolei towarowej. W latach 30. XX w. przebudowano torowisko, przenosząc je na środkowy pas zieleni rozdzielający obie jezdnie. Ostatniej przed wojną zmiany nazwy dokonano 20 IV 1938 r., kiedy to na cześć bojówek hitlerowskich nazwano ulicę Strasse der SA.

W 1945 r. podobnie jak reszta Przedmieścia Południowego zabudowa ulicy w większości została zniszczona. Łatwiej wymienić budynki, które ocalały niż te zburzono. Od tego samego roku obowiązuje obecna nazwa – Powstańców Śląskich. Przez ostatnie 40 lat skutecznie oszpeca się tą piękną niegdyś ulicę blokami z wielkiej płyty, transatlantykami itp.

Najstarszym fragmentem ulicy był zaprojektowany w latach 70. XIX w. odcinek między ul. Powstańców Śląskich i ul. Zielińskiego. Jeszcze przed rokiem 1900 ulicę przedłużono zarówno na wschód jak i zachód. Robiono to jednak nie na całej długości, więc przez pewien czas ulica istniała w dwóch odcinkach: od ul. Pereca do ul. Zaporoskiej oraz od ul. Zielińskiego do ul. Komandorskiej. Ostateczne połączenie ulicy nastąpiło około 1905 r. Patronką ulicy została żona Fryderyka III, niemiecka cesarzowa Victoria (1840-1901).

W czasie walk o Festung Breslau zabudowa ulicy została niemal w całości zrównana z ziemią. Niestety ulica nie doczekała się odbudowy i w kolejnych latach była stopniowo likwidowana. Najpierw decyzją Miejskiej Rady Narodowej, 26 kwietnia 1968 r. zlikwidowano odcinek między ul. Zielińskiego i ul. Gwiaździstą i ponownie przez pewien czas ulica istniała w dwóch kierunkach. Ostatecznie do 1981 r. zlikwidowano odcinek między ul. Zaporoską i Powstańców Śląskich. Obecną nazwę nadano w 1945 r. i tak do 1974 r. ulica na całej długości nosiła nazwę Lwowskiej. W tym roku od ulicy odcięto wschodni odcinek od ul. Powstańców Śląskich do ul. Komandorskiej i nazwano ul. Radosną. Lecz żeby nie było za prosto w kolejnych latach ul. Radosną przeniesiono na południe (w bieg dawnej Augustastr. skracając tym samym ul. Pabianicką) i w ten sposób zakończył żywot wschodni odcinek ul. Lwowskiej. Obecnie ulica Lwowska biegnie od ul. Pereca do ul. Zaporoskiej co stanowi ok. 1/3 jej pierwotniej długości.