Lata 1900—1919

Historia powstania szkoły sięga początków XX wieku. W 1899 roku powstał plan budowy szkoły powszechnej w Niemcach (dawna nazwa Ostrów Górniczych) z inicjatywy Warszawskiego Towarzystwa Kopalń Węgla i Zakładów Hutniczych. W 1900 roku Warszawskie Towarzystwo postanowiło wybudować w górniczej osadzie Niemce szkołę dla dzieci swych pracowników. Była ona przeznaczona dla dzieci górników tutejszych kopalń "Feliks", "Dorota", "Lilit" i "Kazimierz". Szkoła przyjęła nazwę Gminna Oddziałowa Szkoła Ludowa Warszawskiego Towarzystwa Kopalń Węgla i Zakładów Hutniczych w Niemcach.

Nie ma dokładnej daty rozpoczęcia działalności przez szkołę wiadomo tylko, że pierwszym ważnym wydarzeniem z życia szkoły jest objęcie funkcji kierownika placówki przez pana S. Iżyckiego. Niemce znajdowały się pod zaborem rosyjskim i pod carską administracją, nauka odbywała się w języku rosyjskim. W roku 1905 wybucha strajk uczniów zorganizowany przez samego dyrektora – pana Iżyckiego, który zyskuje sobie miano patrioty, społecznika i przyjaciela młodzieży. Uczniowie na znak protestu niszczą portrety cara i biorą udział w manifestacji.



Wprowadzenie języka polskiego do szkoły następuje w roku 1916, co jest prawdopodobnie spowodowane skutkiem wydarzeń w Rosji. Organizacyjnie w skład szkoły wchodziły szkoły dwuklasowe "Pod lasem" (blisko kop. "Dorota"), "u Galota", na Feliksie i w Grabocinie. Kierownictwo było wspólne, uczyli ci sami nauczyciele. Po śmierci dyrektora Iżyckiego na krótko funkcję kierownika obejmuje jego żona Waleria Iżycka. Prowadzi ona szkołę do 1919 roku. Nauka odbywa się w szkole w systemie siedmioklasowym.



Lata 1920—1939

1920 — kierownikiem szkoły zostaje pan Władysław Jabłoński

1923 — kierownictwo w szkole obejmuje Feliks Żak

1931 — ze składek zebranych od społeczeństwa ufundowany zostaje sztandar szkolny, który przez czas okupacji przechowywał proboszcz tutejszej parafii – ks. Stanisław Kowalski. W dokumentach z roku szkolnego 1929/30 pojawia się po raz pierwszy w nazwie szkoły imię Adama Mickiewicza

1932 — nowym kierownikiem placówki zostaje Franciszek Szeleźnik

1939 — rozpoczęcie II wojny światowej. W planowanym dniu rozpoczęcia roku szkolnego dzieci nie mogły przyjść do szkoły. W roku szkolnym 1939/40 nauka w ogóle nie odbywała się.

Lata 1940—1964

1940 — władze niemieckie otwarły szkołę, która nosiła nazwę: Publiczna Szkoła Powszechna z polskim językiem nauczania w Niemcach, powiat Bendsburg (Będzin)

1941—szkoła zostaje przekształcona w obóz dla jeńców angielskich, a następnie w koszary dla stacjonujących oddziałów armii niemieckiej. Całe podwórze i ogród szkolny otoczony został parkanem z drutu kolczastego. Natomiast dzieci przeniesione zostały do szkoły w Maczkach, a potem w Kazimierzu

1945 — wyzwolenie spod okupacji hitlerowskiej . 1 kwietnia oddano do użytku trzy klasy lekcyjne i pokój nauczycielski. Remont szkoły wykonywała kopalnia „Kazimierz – Juliusz”, która od tej pory objęła patronat nad szkołą i otoczyła ją opieką materialną. Dzieci mogły przystąpić do nauki, jednak odbywała się ona tylko co drugi dzień. Do września 1945 roku odremontowano resztę sal lekcyjnych oraz przebudowano klatkę schodową z drewnianej na betonową.

1955 — nadanie szkole imienia Marcelego Nowotki

1962 — zmiana systemu nauczania z siedmioklasowego na ośmioklasowy

1964 — wybudowanie nowego budynku, do którego przenosi się ówczesna podstawówka.



źródło: