starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Praga Północ - Stara Praga › ul. Okrzei Stefana › Okrzei 16 |
11 czerwca 2020 , Kamienica przy Okrzei 16 już bez podwórka.
Skomentuj zdjęcie
maj
+1 głosów:1  2021-03-01 07:27:02 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2012 luty
14 lat 3 miesiące 1 dzień |
Dodane: 1 marca 2021, godz. 7:25:12
Autor zdjęcia: maj
Rozmiar: 1920px x 1441px
Licencja: CC-BY-NC-ND 4.0 Aparat: NIKON D3100
1 / 80sƒ / 8ISO 10018mm
0 pobrań 679 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia maj
Obiekty widoczne na zdjęciu
Okrzei 16
więcej zdjęć (14)
Zbudowano: 1860-1863
Dawniej: Kamienica Mintera
Zabytek: 1095 z 21-12-2011
Kamienica Karola Juliusza Mintera – kamienica zbudowana w latach 1860-1863 na warszawskiej Pradze Północ, na rogu ulic Sierakowskiego i Okrzei.
Historię budynku odkrył i opisał varsavianista Janusz Sujecki, na podstawie drzeworytu Józefa Holewińskiego opublikowanego w 1869 roku w czasopiśmie „Kłosy”. Został on wykonany na podstawie obrazu Juliusza Kossaka, przedstawiającego koński targ, w którego tle widać kamienicę Mintera.
Do dzisiejszego dnia zachowała się oryginalna elewacja kamienicy – jako jedna z niewielu na Pradze nie została skuta w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. W latach 1885-1905 w części budynku mieściło się Gimnazjum Praskie, które następnie przeniosło swoją siedzibę na róg ulicy Jagiellońskiej oraz alei „Solidarności”, gdzie funkcjonuje do dziś (jako VIII Liceum Ogólnokształcące im. Władysława IV). Jednym z uczniów Gimnazjum był Janusz Korczak, co upamiętnione jest głazem z inskrypcją, który znajduje się na terenie obecnej siedziby szkoły. Nad oknem znajdującym się na pierwszym piętrze rogu kamienicy, do dziś zachował się oryginalny dzwonek, pochodzący z czasów gdy w budynku mieściła się szkoła. Przed 1897 rokiem część budynku znajdująca się od strony ulicy Okrzei została powiększona. W 1910 roku budynek sprzedano Warszawskiemu Towarzystwu Fabryk Wyrobów Metalowych i Emaliowanych „Wulkan”. W 1924 Urząd Miasta Warszawy odkupił część nieruchomości, a od 1942 roku był jedynym właścicielem całej kamienicy. Od 1989 roku właścicielem budynku jest spółka Port Praski, należąca do Elektrimu.
Historię budynku odkrył i opisał varsavianista Janusz Sujecki, na podstawie drzeworytu Józefa Holewińskiego opublikowanego w 1869 roku w czasopiśmie „Kłosy”. Został on wykonany na podstawie obrazu Juliusza Kossaka, przedstawiającego koński targ, w którego tle widać kamienicę Mintera.
Do dzisiejszego dnia zachowała się oryginalna elewacja kamienicy – jako jedna z niewielu na Pradze nie została skuta w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. W latach 1885-1905 w części budynku mieściło się Gimnazjum Praskie, które następnie przeniosło swoją siedzibę na róg ulicy Jagiellońskiej oraz alei „Solidarności”, gdzie funkcjonuje do dziś (jako VIII Liceum Ogólnokształcące im. Władysława IV). Jednym z uczniów Gimnazjum był Janusz Korczak, co upamiętnione jest głazem z inskrypcją, który znajduje się na terenie obecnej siedziby szkoły. Nad oknem znajdującym się na pierwszym piętrze rogu kamienicy, do dziś zachował się oryginalny dzwonek, pochodzący z czasów gdy w budynku mieściła się szkoła. Przed 1897 rokiem część budynku znajdująca się od strony ulicy Okrzei została powiększona. W 1910 roku budynek sprzedano Warszawskiemu Towarzystwu Fabryk Wyrobów Metalowych i Emaliowanych „Wulkan”. W 1924 Urząd Miasta Warszawy odkupił część nieruchomości, a od 1942 roku był jedynym właścicielem całej kamienicy. Od 1989 roku właścicielem budynku jest spółka Port Praski, należąca do Elektrimu.
ul. Okrzei Stefana
więcej zdjęć (281)
Dawniej: Brukowana, Brukowa
Ulica Stefana Okrzei na Starej Pradze w dzielnicy Praga Północ w Warszawie biegnie od ulicy Targowej do Wybrzeża Szczecińskiego.
Dawna droga rolna biegnąca od Wisły i przechodząca w trakt ul. Ząbkowskiej. W XVI wieku, kiedy grunty należące do osady Targowe Wielkie podzielono pomiędzy Pragę i Kamion, ulica wraz ze swoim przedłużeniem - ul. Ząbkowską - stała się ich granicą.
Przed 1775 r. zyskała na znaczeniu, ponieważ prowadziła na most Ponińskiego i późniejsze mosty łyżwowe. Dzięki temu ulica szybko zyskała murowaną zabudowę, a także jako jedna z pierwszych na Pradze posiadała bruk. Stąd pochodzi jej pierwsza nazwa - Brukowana.
Ze względu na budowę fortyfikacji podczas wojen napoleońskich zniszczono dużą część Pragi i w związku z tym również szereg zabudowań na ulicy Brukowanej. Ulicę odbudowano i mimo poprowadzenia mostów łyżwowych na sąsiednią ulicę Brukową (obecnie ks. Kłopotowskiego) wciąż powstawały tutaj zakłady przemysłowe i usługowe, a także liczne kamienice związane z okoliczną społecznością żydowską. Mniej więcej w połowie XIX wieku doszło do zmiany nazw ulic: Brukowaną zmieniono na Brukową (a sąsiednią o tej samie nazwie, zmieniono na Szeroką – dzisiaj Kłopotowskiego).
Przedwojenną Brukową charakteryzowały dwie dziedziny: handel opałem i ślusarstwo. Dobrze zarabiający pracownicy fabryki wyrobów metalowych "Wulkan" otwierali tu własne, małe zakłady rzemieślnicze, a dogodna komunikacja w postaci kolejki wąskotorowej sprzyjała handlowi opałem.
Na placu po wschodniej części ulicy znajdował się plac rzeźni miejskiej, pamiątką jest nazwa jednej z bocznych ulic - Krowia. Na rogu z Brukową stał postawiony w 1899 roku gmach szlachtuzu (nie przetrwał).
W latach 1944-46 ulica stanowiła dojazd do mostu wysokowodnego.
W 1948 roku zmieniono nazwę ulicy na Stefana Okrzei - działacza niepodległościowego, członka PPS straconego na stokach Cytadeli.
Na początku lat 50. XX wieku na rogu ulic Jagiellońskiej i Okrzei stanął m.in. Powszechny Dom Towarowy i kino „Praha”.
Dnia 17 stycznia 1985 roku u zbiegu Okrzei i Wybrzeża Szczecińskiego odsłonięto pomnik Kościuszkowców.
W 1999 roku pod nr 1a u zbiegu z ulicą Panieńską oddano do użytku 15 kondygnacyjny biurowiec "Dominanta Praska".
W latach 1999-2001 pod nr 23 spółka Juvenes zbudowała budynek apartementowo-usługowy, w który wkomponowano zabudowę dawnego młyna parowego M. Rubinsteina.
W dniach 16-18 listopada 2012 roku na ścianie kamienicy pod nr 5 powstał mural "powstanie warszawskie 1944".
Dawna droga rolna biegnąca od Wisły i przechodząca w trakt ul. Ząbkowskiej. W XVI wieku, kiedy grunty należące do osady Targowe Wielkie podzielono pomiędzy Pragę i Kamion, ulica wraz ze swoim przedłużeniem - ul. Ząbkowską - stała się ich granicą.
Przed 1775 r. zyskała na znaczeniu, ponieważ prowadziła na most Ponińskiego i późniejsze mosty łyżwowe. Dzięki temu ulica szybko zyskała murowaną zabudowę, a także jako jedna z pierwszych na Pradze posiadała bruk. Stąd pochodzi jej pierwsza nazwa - Brukowana.
Ze względu na budowę fortyfikacji podczas wojen napoleońskich zniszczono dużą część Pragi i w związku z tym również szereg zabudowań na ulicy Brukowanej. Ulicę odbudowano i mimo poprowadzenia mostów łyżwowych na sąsiednią ulicę Brukową (obecnie ks. Kłopotowskiego) wciąż powstawały tutaj zakłady przemysłowe i usługowe, a także liczne kamienice związane z okoliczną społecznością żydowską. Mniej więcej w połowie XIX wieku doszło do zmiany nazw ulic: Brukowaną zmieniono na Brukową (a sąsiednią o tej samie nazwie, zmieniono na Szeroką – dzisiaj Kłopotowskiego).
Przedwojenną Brukową charakteryzowały dwie dziedziny: handel opałem i ślusarstwo. Dobrze zarabiający pracownicy fabryki wyrobów metalowych "Wulkan" otwierali tu własne, małe zakłady rzemieślnicze, a dogodna komunikacja w postaci kolejki wąskotorowej sprzyjała handlowi opałem.
Na placu po wschodniej części ulicy znajdował się plac rzeźni miejskiej, pamiątką jest nazwa jednej z bocznych ulic - Krowia. Na rogu z Brukową stał postawiony w 1899 roku gmach szlachtuzu (nie przetrwał).
W latach 1944-46 ulica stanowiła dojazd do mostu wysokowodnego.
W 1948 roku zmieniono nazwę ulicy na Stefana Okrzei - działacza niepodległościowego, członka PPS straconego na stokach Cytadeli.
Na początku lat 50. XX wieku na rogu ulic Jagiellońskiej i Okrzei stanął m.in. Powszechny Dom Towarowy i kino „Praha”.
Dnia 17 stycznia 1985 roku u zbiegu Okrzei i Wybrzeża Szczecińskiego odsłonięto pomnik Kościuszkowców.
W 1999 roku pod nr 1a u zbiegu z ulicą Panieńską oddano do użytku 15 kondygnacyjny biurowiec "Dominanta Praska".
W latach 1999-2001 pod nr 23 spółka Juvenes zbudowała budynek apartementowo-usługowy, w który wkomponowano zabudowę dawnego młyna parowego M. Rubinsteina.
W dniach 16-18 listopada 2012 roku na ścianie kamienicy pod nr 5 powstał mural "powstanie warszawskie 1944".