Drewniany kościół powstał w roku 1690 w miejscu starszego z 1455 r., który spłonął od uderzenia pioruna. Został on wzniesiony na zlecenie łodygowickiego proboszcza Urbana Kupiszowskiego przez miejskiego cieślę Piotra Piotrowskiego z drewna modrzewiowego, w dominującym wówczas w budownictwie sakralnym stylu śląsko-małopolskim. Składa się z małej, prawie kwadratowej nawy, sześciobocznego prezbiterium i zakrystii od strony wschodniej o konstrukcji zrębowej, oszalowanej. Świątynia jest pokryta spadzistym, dość stromym (55° – 65°), dwuczęściowym dachem gontowym i otoczona zamkniętymi sobotami. Ponieważ nie jest orientowana, okna znajdują się tylko od zachodniej strony (w przeciwieństwie do tradycyjnego układu południowego). Duże zmiany we wnętrzu nastąpiły w XVIII w. Z tego okresu pochodzi polichromia, ołtarz główny i ołtarze boczne, a także figury ewangelistów. W wyniku konfliktu z proboszczem o dziesięciny, władze kościelne wystawiły kościół w 1796 r. na licytację. Wykupiony za 50 złotych reńskich przez chłopów z Mikuszowic i okolicznych wiosek stał się filią parafii w Wilkowicach. W XIX w. świątynia była dwukrotnie przebudowywana: w 1851 r. przez cieślę Walentego Fijaka została dobudowana wieża, natomiast w 1870 r. podwyższono ją. Najcenniejszym elementem wnętrza jest kopia gotyckiego tryptyku ołtarzowego, zwanego "Tryptykiem z Mikuszowic", z 1470 r. Oryginał, ze względu na wybitną wartość artystyczną i historyczną, przeniesiono w 1935 r. do Muzeum Narodowego w Krakowie. Nie mniej cenna jest barwna, barokowa polichromia wykonana przez malarza Johanna Mentila z Bielska w 1723 r., która przedstawia sceny z życia św. Barbary. Warto też zwrócić uwagę na figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1430 r., zaliczaną do grupy śląskich Madonn Pięknych, w ołtarzu lewym, a także liczne barokowe obrazy i figury świętych z XVIII wieku, organy z 1895 r. i dziewiętnastowieczną stolarkę. Do kościoła przylega stara, pochodząca z XVIII w., część [