Teren obecnej parafii obejmował Niemce (bo taka niegdyś funkcjonowała nazwa części terenu), Ostrowy, Feliks i Bory. Parafianie należeli do parafii w Gołonogu, później do parafii w Strzemieszycach, a nawet do parafii w Maczkach. Jednak mieszkańcy nie byli zadowoleni z faktu przynależności do odległych parafii. Już w latach 20. XX w. powstał zamysł budowy kościoła, ale nie udało się go zrealizować. W połowie lat 30. nadarzyła się kolejna okazja. W pobliżu uruchomiono nowe szyby kopalniane. W związku z tym zawiązał się komitet obywatelski na rzecz organizacji parafii. Przeprowadzono wstępne rozmowy z przedstawicielami Kurii Diecezjalnej w Częstochowie, z ks. prałatem Mieczysławem Rogójskim - proboszczem parafii w Strzemieszycach oraz z dyrekcją kopalni. 28 października 1935 roku bp Teodor Kubina utworzył nową placówkę duszpasterską - ekspozyturę, w kolonii Niemce. Pierwszym duszpasterzem mianował ks. Jana Brodzińskiego. Powstała ekspozytura, więc trzeba było postarać się o kaplicę. Jedynym nadającym się obiektem był budynek Kina „Zagłoba”, który wydzierżawiono. Dalsze plany rozwoju ekspozytury przekreślił wybuch II wojny światowej. Ks. Brodziński został aresztowany 21 maja 1940 roku podczas udzielania I Komunii św. Hitlerowcy najpierw wywieźli go do obozu w Sosnowcu, później do Dachau, następnie do kamieniołomów w Gusen i znów do Dachau. Ks. Brodzińskiemu udało się przeżyć wojnę, ale do Ostrów już nie wrócił. Przez kilka miesięcy administratorem był ks. Stefan Jurczyński, prefekt parafii od 1938 roku. Od lipca 1940 roku do 1949 roku placówkę duszpasterską objął ks. Stanisław Kowalski. W tym czasie 25 stycznia 1945 roku zagarnięto działkę przeznaczoną na kościół i pochowano tam żołnierzy radzieckich. Kolejnym duszpasterzem został ks. Aleksander Konopka. Za jego kadencji ekspozytura uzyskała rangę parafii. Stało się to na mocy dekretu bp. Zdzisława Golińskiego 4 marca 1957 roku. Nowa parafia otrzymała tytuł Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Ks. Konopka przyczynił się w znacznym stopniu do ubogacenia wnętrza kaplicy, bo o budowie nowej świątyni nie było mowy, z racji „wojujących” rządów komunistycznych. Dzięki staraniom ks. Konopki przebudowano ołtarz w kaplicy i zakupiono obraz Patronki parafii, który został poświęcony 17 kwietnia 1949 roku. W tym czasie ogrodzono również cmentarz i starano się o zastępczą parcelę pod kościół. Kolejnym proboszczem został w 1957 roku ks. Franciszek Piwowarski - żołnierz kampanii wrześniowej. Ks. Piwowarski przeprowadził generalny remont kaplicy, a także zakupił plac pod budowę kościoła i plebanii. Tą ostatnią zresztą wybudował na przełomie lat 60/70. Od 1981 roku parafią zarządzał ks. Piotr Łysikowski. Najważniejszą sprawą dla nowego proboszcza było rozpoczęcie budowy kościoła. Najpierw powstały plany, które jednak wymagały dokupienia terenu. Pod koniec 1985 roku parafia miała plany i odpowiedni plac. Wykonano piaskową poduszkę pod fundamenty i odwodniono teren. Od 1987 roku budowę kościoła kontynuował kolejny proboszcz ks. Jerzy Kuchciński. Najpierw wybudowano dolny kościół i w nim odprawiano liturgię (poświęcenia dokonał bp Piotr Skucha 25 października 1992 roku), a dalej prowadzono prace przy kościele górnym. Poświęcenia nowego kościoła dokonał w Roku Wielkiego Jubileuszu Chrześcijaństwa bp Adam Śmigielski SDB 27 czerwca 2000 roku.

źródło: