Ten neoklasyczny budynek wybudowano w 1873 r. jako miejsce rozrywki w typieXIX-wiecznego establissmentu – lokali gastronomiczno-rozrywkowych. Pierwsze przedstawienie inaugurujące działalność właściwego teatru odbyło się w 1886 r. W 1917 r. utworzono Miejskie Towarzystwo Teatralne, które przejęło opiekę nad teatrem. Dzięki działalności stowarzyszenia udawało się ściągać do Landsbergu artystów tej miary, co światowej sławy artysta operowy, król tenorów Enrico Caruso. W 1923 r. pod kierunkiem miejskiego radcy budowlanego Meyera rozpoczęła się przebudowa obiektu. Fasadę frontową
ozdobiono czteroma kolumnami doryckimi, na których wspiera się trójkątny fronton zakończony wystawką z naczółkiem. Artysta malarz Sandforth wykonał nową dekorację wnętrz.
Po zakończeniu działań wojennych już 8 września 1945 r. teatr rozpoczął działalność wystawieniem sztuki Ciotunia Aleksandra Fredry przez zespół amatorski. W 1946 r. rozpoczął działalność stały zespół aktorski kierowany przez Leonię i Henryka Barwińskich. W ciągu
tego roku wystawił on 13 premier, dając 163 przedstawienia, w tym 89 poza Gorzowem. Równie aktywnie teatr działał w latach 1947–48, kiedy to dyrektorem był Aleksander Gąssowski. Niestety, w kolejnych gorszych latach teatralną działalność zawieszono, a na deskach sceny obok przedstawień odbywały
się nawet pokazy cyrkowe i rozgrywano pięściarskie czy zapaśnicze pojedynki. Ostatecznie stały, państwowy teatr powołano w 1960 r. Jego odrodzenie nastąpiło za dyrekcji (1963–66) znanej polskiej aktorki i reżyserki – Ireny Byrskiej. Dowodem niech będzie fakt, że teatr przywoził nagrody z ogólnopolskich festiwali, a Don Alvaresa Herakliusza Lubomirskiego zaprezentowała Telewizja Polska. W 1967 r. zainicjowano Konfrontacje Teatralne (od 1983 r. znane jako Gorzowskie Spotkania Teatralne), które przez lata budują gorzowską teatralną tradycję.

Za: