Pod ścianą stoi siedzenie do wozu konnego, wykonane ze splecionych ze sobą, na krzyż, rozciętych opon rowerowych.

do Soravia: No, tak :)) ‘’Nasi Ojcowie’’ musieli być przemyślni. Radzić sobie w ciężkich, powojennych warunkach. Szczególnie tu, dawniej, pośród lasów i w oddaleniu od większych skupisk. Nic to. Dzieci wojennego Bohatera, ‘’zdały egzamin’’ w życiu. Jeden z Synów, został głównym Ustawiaczem Maszyn w radomszczańskiej Fabryce Mebli. Drugi, wieloletnim dyrektorem szkół.

do Anneob: To tylko jeden z wielu przykładów na to, że wieś do dobra szkoła życia.

do Soravia: To prawda. Zawsze, gdy przyjeżdżałem gdzieś na wieś, czułem się jak ostatni dyletant. ‘’Miastowy’’. ‘’Wyzywano mnie, żartobliwie, od wrocławiaków’’ :)) . Nie potrafiłem zrobić powrósła, zaprząc konia, podawać snopków do sąsieka czy na wóz. O uprawach miałem ‘’zielone pojęcie’’. I o życiu tu, na wsi. Z czasem, to się nieco poprawiło i zaczęto mnie uważać za (prawie) ‘’swojego’’. Ci Ludzie, są naprawdę, bliżej życia i zawsze Ich podziwiałem.