Dwór w Hucie Komorowskiej powstał najprawdopodobniej w latach 40tych XIX w., na zamówienie rodziny Dolańskich.
Powstał jako parterowy budynek na planie prostokąta, orientowany na wschód, kryty dachem dwuspadowym, z dwoma ryzalitami od zachodu i południa rozbudowującymi bryłę dworu. Narożnik południowo-wschodni i północno-zachodni stanowiły dwukondygnacyjne wieże z blankami stylizujące go na średniowieczny zamek. Południowa wieża pierwotnie była nakryta dachem stożkowym. Wejście główne prowadziło poprzez portyk oparty na kwadratowych filarach. Na elewacjach dworu miejsce gzymsu wieńczącego zajmowała attyka w formie zwieńczona blankami, otaczająca cały budynek i zdobiąca również filary portyku. Filary te były również zdobione niszami w kształcie otworów strzelniczych. Wnętrze dworu było najprawdopodobniej dwutraktowe, pokoje ustawione w amfiladzie, lecz połączone także wewnętrznym korytarzem.
Po śmierci męskiego dziedzica, majątek przeszedł w ręce Balbiny z Dolańskich Kozłowieckiej, która przekazała go swoim spadkobiercom. W rękach rodziny Kozłowieckich Huta pozostała do jesieni 1940 r. Do tego momentu mieszkał tam syn właścicieli, Adam, późniejszy kardynał i znany misjonarz afrykański. Po wysiedleniu Kozłowieckich, umieszczono we dworze niemiecki sztab wojskowy. Po wojnie istniała tam szkoła i sklep spożywczy. Jednak budynek bardzo szybko popadał w ruinę i w 1955 roku rozebrano go ostatecznie.