Bateria towarzysząca B1 Węgrzce powstała w latach 1902-03. Dzieło ziemne o narysie wydłużonego prostokąta, ze schronami pogotowia o kamienno-ceglanej konstrukcji ścian i stalobetonowych stropach, umieszczonymi w co drugiej poprzecznicy. Każda taka bateria posiadała trzy takie schrony. Wejścia do schronów pogotowia osłaniały półkoliste przelotnie z cienkiej warstwy betonu na blasze falistej, chroniące przed odłamkami. Stanowiska ogniowe otaczał niski i bardzo szeroki (około 7-8m) wał ziemny. Wał szyjowy był znacznie węższy i poprzecinany indywidualnymi dla każdego stanowiska pochylniami wjazdowymi dla dział. Być może te ostatnie elementy, tj. przelotnie i indywidualne rampy wjazdowe, dodano wtórnie w ramach modernizacji. Każda bateria posiadała jedną kopułę obserwacyjną. Całość była dobrze wkomponowana w teren, a starannemu maskowaniu sprzyjał także brak fosy, dzięki czemu dzieło miało bardziej miękkie kontury, niepokreślane rozkładem cieni rzucanych przez stok i przeciwstok fosy. Baterie tego typu posiadały sześć działobitni jednak w 1914 roku na każdą baterię przypadły cztery w tym przypadku 12cm armaty M.61. Było to spowodowane chęcią rozproszenia sprzętu przez rozmieszczenie go w większej ilości stanowisk dla ograniczenia strat wywołanych ostrzałem przeciwnika. Wraz z bateriami powstał zapewne wał międzyfortowy, którego elementem była bateria B1. Ulokowano ją w połowie odległości pomiędzy fortami przy skraju drogi.

Uzbrojenie w roku 1914:
4x12 cm M.61
Artyleria: 1 oficer + 48 szeregowych

Źródło: