Ufundowana została przez Marię ze Słuckich Halpertową dla uczczenia pamięci jej męża Salomona jako mauzoleum rodzinne, a zarazem kaplica przedpogrzebowa. Zaprojektowana została przez Adolfa Schucha (1792 - 1880), dekoracja rzeźbiarska w tympanonie jest dziełem Pawła Malińskiego. Kamień węgielny pod budowę położono w roku 1833, prace zakończono dwa lata później. Uroczystej konsekracji kaplicy, w obecności fundatorki, licznie zgromadzonych parafian i władz kościoła, dokonano 27 marca 1835 r. Odegrano wówczas okolicznościową kantatę, napisaną specjalnie przez Józefa Elsnera do słów Henryka Bogumira Spiessa (farmaceuta, położył podwaliny pod rodzinną firmę chemiczno-farmaceutyczną w Tarchomime - obecnie Polfa Tarchomin), który zresztą jako pierwszy w czerwcu tego samego roku został wyprowadzony z tej kaplicy na miejsce wiecznego spoczynku. W latach 60. XIX wieku kaplica została przebudowana przez Jana Kacpra Heuricha (1834 - 1887). Figura Chrystusa na ołtarzu (1931) jest repliką rzeźby Stanisława Lewandowskiego, stojącej na grobie Emila i Jana Wedlów. Odbudowana ze zniszczeń wojennych kaplica została ponownie przystosowana do swojej pierwotnej funkcji w latach siedemdziesiątych XX wieku. W 2009 roku obchodzono 175-lecie włączenia Kaplicy do użytku liturgicznego. Odbyło się jej ponowne poświęcenie po generalnym remoncie sfinansowanym przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Stołecznego Konserwatora Zabytków.

Ta monumentalna, jak na rozmiary cmentarza, budowla została wzniesiona w stylu doryckim. Dorycki porządek architektoniczny był przeznaczony dla budowli wojskowych. Zastosowanie go dla budowy obiektu sakralnego symbolizuje walkę i zwycięstwo nad śmiercią, jakim było zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. W sztuce sepulkralnej, w symbolice cmentarnej, przypomina, że śmierć nie jest ostatecznym końcem dla tych, którym religia daje nadzieję zmartwychpowstania i życia wiecznego.

Styl dorycki charakteryzuje się ciężkimi proporcjami, surowością i monumentalizmem. Klasyczne porządki architektoniczne i architektura dorycka opierały się na proporcjach i symetrii. U podstaw symetrii leżał moduł – ściśle określona wielkość powtarzająca się we wszystkich elementach budowy. Jest rzeczą sporną, czy modułem doryckiej świątyni był tryglif, czy pół szerokości kolumny.

Tympanon, czyli wewnętrzne trójkątne pole frontonu, wypełniają w symetrycznej kompozycji rzeźby aniołów z trąbami co symbolizuje nadejście sądu ostatecznego.

Znajdujące się na ścianie frontowej medaliony zawierają sylwetki skrzydlatych postaci – aniołów albo też geniuszy. W sztuce starożytnej Mezopotamii uskrzydlone Geniusze – babilońsko-asyryjskie boskie istoty – adorowały Drzewo Życia, natomiast w sztuce starorzymskiej skrzydlate Wiktorie – boginie zwycięstwa – trzymały w rękach rondo (okrągły wizerunek) z portretem zmarłego. Miejsce Geniuszy i Wiktorii zajęli w sztuce chrześcijańskiej aniołowie adorujący Chrystusa lub Matkę Bożą.

W obramowaniu medalionów znajduje się po osiem gwiazd. Ogólnie gwiazda symbolizuje miedzy innymi: boską ideę, boskie oko, bóstwo, Mesjasza, boski ogień, światło niebiańskie, nieskończoność, ideał, szczęśliwość, nadzieję, nieśmiertelność, przeznaczenie. Gwiazda więc prowadzi dusze zmarłych, oświetla im drogę, daje nadzieję na życie wieczne.

We wnętrzu kaplicy znajduje się ołtarz z postacią błogosławiącego zmartwychwstałego Chrystusa oraz groby jej fundatorów.