Budynek Teatru Wielkiego znajdujący się przy placu Dąbrowskiego jest drugim pod względem wielkości gmachem operowym w Polsce i jednym z największych w Europie. Na widowni może zasiąść 1070 osób.

Kubatura budynku głównego i technicznego Teatru Wielkiego wynosi łącznie 195 000 m3. Scena główna ma 26 m szerokości i 39,5 m głębokości (wraz z zasceniem) i jest wyposażona w 6 dużych zapadni scenicznych mogących jeździć w górę i w dół do 3 m w dowolnej konfiguracji, a także mniejsze zapadnie w proscenium. W zapadniach można zamontować małe zapadnie osobowe.

Na scenę może wjeżdżać 14 wózków scenicznych z dekoracjami, z lewej i prawej kieszeni sceny oraz z zascenia. Teatr posiada również scenę obrotową o średnicy 16 m. Wszystkie urządzenia mają napęd elektryczny. Nad sceną główną zamontowane jest 47 sztankietów o napędzie elektrycznym i ręcznym do podnoszenia i opuszczania dekoracji. W zasceniu jest 13 takich sztankietów. Wysokość sceny wraz z podsceniem, sznurownią i stropem wynosi ponad 46 m. Scena jest wyposażona w ponad 300 regulowanych obwodów świetlnych, a także w wysokiej klasy sprzęt elektroakustyczny. Teatr posiada 2 kurtyny tekstylne i 4 kurtyny stalowe.

Fosa orkiestrowa mieści około 70 muzyków. Dzięki dwóm zamontowanym w niej zapadniom można wyrównać jej poziom z poziomem sceny, powiększając tym samym proscenium. Widownia teatru liczyła pierwotnie 1 270 miejsc; po remoncie przeprowadzonym w 2003 r. miejsc jest 1 070. W budynku teatru mieszczą się wszystkie niezbędne do przygotowania pracownie: scenograficzna, stolarska, ślusarska, szewska, krawiecka, modelarska, perukarska, nakryć głowy. Artyści mogą pracować w czterech dużych salach prób i w kilku mniejszych pokojach pracy indywidualnej.

Budynek, oprócz funkcji teatralnych spełnia też rolę miejsca, w którym można organizować innego rodzaju imprezy masowe, takie jak bale noworoczne, pokazy mody, różnego rodzaju zloty i zjazdy. Do najbardziej znanych imprez pozateatralnych, które przewinęły się przez ten gmach należy festiwal realizatorów filmowych Camerimage.

Wikipedia

Obszar nr 40 Stare Miasto.

Granica dzielnic Bałuty/Polesie – granica ogródków działkowych – Czarnkowska – Modra –Wrześnieńska – Osiedlowa – przedłużenie ulicy Osiedlowej do ulicy Krótkiej – Berlińskiego – Młynarska – Wojska Polskiego - granica dzielnic Bałuty/Polesie.

Plac im. gen. Henryka Dąbrowskiego - plac w centrum w Łodzi, w dzielnicy Śródmieście, ograniczony ulicami Sterlinga, Jaracza i Narutowicza. Plac ten pełnił w XIX wieku rolę centrum sprzedaży wyrobów pobliskiej (znajdującej się w miejscu dzisiejszego Hotelu Polonia-Palast) cegielni - stąd jego nazwa Rynek Cegielniany Wielkomiejski.

Obraz placu zaczął zmieniać się w XX wieku. W latach 1927-1930 stanął Sąd Okręgowy - obecnie Sąd Apelacyjny (projekt J. Kaban-Korski), zajmując część wschodniej pierzei placu. Na północy stoi Willa Jakuba Kestenberga. Na środku placu, w latach 60. wybudowano Teatr Wielki.

Plac Dąbrowskiego to także duży węzeł komunikacyjny. Zatrzymuje się tu kilkanaście linii tramwajowych i autobusowych. Wraz z przebudową ulic wokół placu powstał wspólny przystanek dla obu środków lokomocji oraz likwidacji uległa krańcówka, która została przeniesiona pod budynek Dworca Fabrycznego. Decyzja ta zapadła po przedstawieniu przez władze Łodzi wizji modernizacji placu. Remont rozpoczął się 11 marca 2009 i ma zakończyć się do 15 sierpnia 2009. Modernizacja kosztować będzie ok. 16 milionów złotych. Pierwszym wydarzeniem na nowym placu będzie to koncert „Siedem bram Jerozolimy” pod batutą Krzysztofa Pendereckiego, odbywający się w ramach obchodów 65. Rocznicy Likwidacji przez Niemców Litzmannstadt Ghetto.

Po zmodernizowaniu płyty placu przewidziana jest przebudowa ul. Narutowicza w reprezentacyjny bulwar, który stać ma się częścią nowego centrum Łodzi. Wikipedia