Willę zaprojektował Lech Niemojewski, profesor Politechniki Warszawskiej, wspaniały dydaktyk i naukowiec. Człowiek, który w swoim życiu wybudował niewiele, ale cieszył się sporym szacunkiem w środowisku akademickim i nie tylko. Powstał zatem budynek monumentalny, jednak o wystudiowanych proporcjach, (na działce o powierzchni 7000 m²) - prostopadłościan o płaskim dachu, wysoki na co najmniej 20 m, z zewnątrz wyglądający na ogromny, a jednak nieduży.
Już w fazie projektu willa była kontrowersyjna. Ówczesny konserwator zabytków Kazimierza, Karol Sieciński, żywił do projektu głęboką niechęć. Błagał profesora Pruszkowskiego, by jej nie stawiał. "Zniszczy krajobraz, zniszczy Kazimierz" – mawiał. "...za duża, zbyt masywna. I to na dodatek tutaj, obok zamku i pod basztą...". Jednak Pruszkowski cieszył się zbyt dużym poparciem wśród dygnitarzy. Znał Marszałka, (namalował nawet jego portret) wobec czego w końcu postawił na swoim. Konserwator przegrał. Krążą opowieści, że Sieciński był tak niechętny willi, że do końca swoich dni wydrapywał ją z każdego zdjęcia jakie wpadło mu w ręce.. Natomiast niejaki Stanisław Lorentz (dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie w latach 1936–1982), postulował zaś po wojnie, by państwo dom wykupiło i natychmiast rozebrało.
Wewnątrz budynku dwa wysokie kamienne łuki wznoszą się na wysokość dwóch pięter. Nad nimi rozpościera się masywna ściana przebita tylko jednym małym otworem. Willę wieńczy rząd okien i stopniowo cofające się gzymsy okryte dachówką z palonej gliny. Za owym solidnym murem, na drugim piętrze, znajduje się pomieszczenie, które kubaturowo zajmuje prawie połowę willi – pracownia profesora Pruszkowskiego. To tu on i jego uczniowie przygotowywali obrazy na Wystawę Światową w Nowym Jorku w 1939 r. Wysoka na 8 m, z pięknym żebrowym żelbetowym stropem jest jednym z ładniejszych pomieszczeń, jakie stworzono w okolicy.