Pałac wzniesiono ok. 1830 r. wg projektu architekta Adama Idźkowskiego dla Józefa Glinki – radcy województwa płockiego i sędziego pokoju powiatu ostrołęckiego oraz jego żony Marii z Okęckich. Gruntowny remont i przebudowę przeszedł w ostatniej dekadzie XXI w.

Klasycystyczny, wymurowany z cegły i otynkowany, zwrócony frontem w kierunku południowym. Z pięcioosiowym korpusem głównym, przed którym od frontu pokaźny portyk złożony z czterech kolumn toskańskich. Nad nimi trójkątny przyczółek z gzymsem. Na narożach i ścianie północnej pilastry toskańskie oraz dość proste belkowanie. Kondygnacje oddziela gzyms kordonowy. Całość pokryta jest niskim dachem czterospadowym. Przed elewacją ogrodową (północną) taras z żeliwną balustradą.

Wnętrza w układzie dwutrakowym, przekształcone z korytarzem i schodami w części wschodniej. W pomieszczeniach parteru boazerie, szafy i kredensy ścienne, sztukaterie oraz kominek – neobarokowe z końca XIX wieku. W jednym z pomieszczeń na piętrze ceglany, otynkowany kominek z połowy tegoż XIX stulecia.

Do piętrowego korpusu głównego przylegają połączone z nim prostymi galeriami kwadratowe pawilony. Sa to budowle trójosiowe, boniowane z dwoma traktami pomieszczeń rozdzielonych korytarzem. Oba nakryte są blaszanymi dachami czterospadowymi. Wokół pałacu pozostałości parku krajobrazowego, przekształconego w 1830 r. i uzupełnionego w roku 1898 wg projektu Waleriana Kronenberga.

W latach 1945-1977 w budynku mieściła się szkołą podstawowa, do 1981 r. przedszkole, od 1981 r. do roku 1994 (kiedy to podjęto jego odbudowę) stał pusty i kompletnie zdewastowany.

Źródło: