Czy źródło zdjęcia jest prawidłowe ?

Jest mojego autorstwa a z automatu weszło "inne".Ale czy to ma znaczenie?Takich kwiatków mogłem zrobić więcej.

Tak generalnie, to co widać na zdjęciu nazywa się wartownią, lub schronem straży. We wrocławskich punktach oporu piechoty (mobilizacyjnych) wartownie wyznaczają załamanie czołowo barkowe założenia, niestety formy ziemne w postaci rowów strzeleckich są już dzisiaj całkowicie zatarte i dostępne tylko metodami archeologicznymi.

do derGraf: To nie jest wartownia.Schron bez wizjerów i wentylacji.Myslę ze to schron przeznaczony do zabezpieczenia w czasie ostrzału artyleryjskiego czy lotniczego bombardowania cięższej broni(CKM,moździerz) oraz na zapasy amunicji.

do Dürgoy Marcin : Kolego, to jest wartownia. Funkcjonowanie trafnie opisałeś, ale to nie zmienia założeń wystawienia obiektu. Działa to tak: Załoga każdej pozycji w tamtym czasie, dzieliła się na trzy części - straż wałową, albo pikietę, czyli tą część załogi która miała związać walką zauważonego na przedpolu przeciwnika. Drugą częścią było pogotowie, czyli pododdziały znajdujące się bardzo blisko linii ogniowej, które miały wyjść na pozycje bezpośrednio po ogłoszeniu alarmu. Trzecia część obsady, to rezerwa, czyli żołnierze odpoczywający w schronach, bądź też ziemiankach na zapleczu pozycji. Rotacja następowała w zmianach po osiem godzin. Ponieważ straż wałowa miała kluczowe zadanie, toteż w linii ogniowej urządzano schrony w dwóch wersjach - właśnie wartowni, czyli niewielkich (różnej wielkości, ale zawsze bardzo prostych) schronów mających dać schronienie w razie ostrzału przede wszystkim szrapnelami, gdyż obiekty te z reguły były odporne na działanie odłamków, chociaż zdarzały się mocniejsze, jak wartownie w Dziełach Piechoty Twierdzy Grudziądz, chociażby. Bombardowań lotniczych jak to budowano, jeszcze nie znano w kształcie takim jak w drugiej wojnie. Drugim rodzajem ukryć dla straży wałowej były schrony przedpiersiowe, czyli nisze wykonane w czołowej ścianie rowu strzeleckiego. Po ustaniu ostrzału ukryci w wartowni żołnierze mieli wyjść natychmiast na linię ogniową. To samo dotyczyło schronów przedpiersiowych. We Wrocławiu akurat te schrony mają taką, a nie inną formę architektoniczną, ale akurat w tej branży architektury powiązanie między funkcją a formą jest znikome i zawsze przewagę ma funkcja. Funkcja wynikająca z ulokowania wewnątrz dzieła, wynikającemu z kolei z uwarunkowań taktycznych. Można o tym poczytać więcej, zwłaszcza w podręcznikach z epoki np. tutaj Leitfaden für die Befestigunglehre und im Festungskrieg an der Königlichen Kriegschulen, Berlin 1901. Natomiast o urządzeniu i działaniu urządzeń piechoty na fortecznym polu walki, ale o najwyższym stopniu siły fortyfikacyjnej tutaj: Denkschrift uber die Anlage von Infanteriewerken in standiger Aufbau, Berlin 1913.

do derGraf: Powołujesz się na publikację z 1913r.Schrony były budowane w końcu XIXw. z cegły.Prusacy po doświadczeniach wojennych po 1914r.zmodyfikowali w 1917 te ceglane dodając przed ceglanym schronem korytarz za betonową ścianą i betonową czapę oraz betonowe schrony pomocnicze odporne na duże pociski.Założenie sprawdziło się w 1945r.Przy ścianie schronu pomosniczego eksplodowała bomba lotnicza(lej jest nadal widoczny).Czpa schronu została kilka centymetrów przesunięta ale wewnątrz brak zniszczeń.

do Dürgoy Marcin : Panie kolego, problem polega na tym, że ten obiekt widoczny na zdjęciu powstał w lecie 1914 roku w ramach wprowadzenie w życie przygotowanego dokładnie dnia 31 marca 1914 roku projektu mobilizacyjnego. Nie mógł zatem bazować na żadnych doświadczeniach które miały miejsce później. Jedynie na bazie normatywów technicznych, oraz odnośnych instrukcji i memoriałów powstałych PRZED lipcem 1914 roku (jeśli chodzi o wykonawstwo) i przed 31 marca 1914 roku jeśli chodzi o koncepcję. Schrony wrocławskie z betonową fasadą, oraz schrony pogotowia i wartownie w składzie dzieł piechoty, jak chociażby Fort Piechoty nr 8, 7, 6, itd. powstawały w latach 1890 - 1891, 1891 - 1892, a rozbudowane zostały w latach 1906 - 1910, natomiast nieodległy Schron Piechoty nr 9 został zbudowany w latach 1890 - 1891 a zmodernizowany w roku 1912. Budowa tychże obiektów przebiegała na zasadach określonych w normatywach z lata 1886 - 1888 (dot. budowy międzypolowego schronu kompanii piechoty), natomiast rozbudowa schronów pogotowia i wartowni bazowała na zasadach wyrażonych w Technische Vorschrift A. 23, Anleitung für die Ausführung von Behelfsbefestigungen, Berlin 1907, budowa betonowej pozycji strzeleckiej w w/w dziełach piechoty na zasadzie Technische Vortschrift A. 10, Gesichtspunkte fur die Anlage von Schutzenstellunge in standigen Befestigungen, Berlin 1910, urządzenia zaplecza socjalnego w obiektach stałych zostały zainstalowane zgodnie z zaleceniami, a wręcz z dostosowaniem wzorów przewidzianych normatywem do warunków zastanych, normatyw ów (TV A. 26, wydany został w roku 1905). Obiekty twierdzy wrocławskiej w ogóle nie są odporne - gwoli ścisłości - na "duże pociski". Schrony te bowiem projektowano, jeśli chodzi o same schrony piechoty z myślą o wielokrotnym trafieniu granatem 15cm, z możliwością pojedynczych trafień granatem 21cm. Obekty z rozbudowy na początku XX wieku, były co do reguły odporne na wielokrotne trafienia 15cm, chociaż wartowni to nie dotyczy. Takie ciężkie, odporne na "duże pociski" obiekty, można znaleźć w twierdzach mających odpierać regularne oblężenie, na obecnych ziemiach polskich z fortyfikacji pruskiej ten typ dzieł fortecznych występuje tylko w Poznaniu i Toruniu, chociaż bazując na przestarzałych w 1914 roku wzorach sprzed kryzysu budownictwa warownego z lat 1885 - 1886. Z okolicznych twierdz Wrocław był akurat i tak najnowocześniejszy - w takim Głogowie np. nawet nie próbowano wprowadzać elektrycznych urządzeń alarmowych, czy elektrycznie napędzanej wentylacji, które we Wrocławskich umocnieniach stałych występowały na regularnych zasadach. Zresztą, wnętrz dzieł twierdzy głogowskiej nie próbowano także dostosować do zasad wyrażonych w TV A. 26. W każdym razie ISP 8a, jest typowym obiektem fortyfikacji zastępczej (Behelfsbefestigungen) opartym jeśli chodzi o budowle kubaturowe o w/w normatywy (A. 23) jeśli zaś chodzi o nieistniejące obecnie ziemne elementy uszykowany na zasadach Feldbefestigung - Vorschrift, Berlin 1893, 1911. Jak wyglądały owe ziemne elementy tego ISP można zobaczyć na zdjęciu lotniczym z serwisu googleearth, ISP 18 we Wrocławiu, zdjęcie z czerwca 2018. Prace archeologiczne prowadzone chyba w 2015 roku przy ISP 19, dowiodły że narysy dzieł były mocno zestandaryzowane, więc prawdopodobnie ISP 8a wyglądał pierwotnie prawie identycznie. Już w latach 20' z tych ziemnych umocnień nie zostało nic. W 1944 i na początku 1945 wokół istniejących ciągle betonowych schronów wykopano nowe rowy strzeleckie, które już w żadnym stopniu nie nawiązywały do istniejących tutaj w roku 1914..

P.S. Prusacy też nie zmodyfikowali schronów piechoty we Wrocławiu w odpowiedzi na własne doświadczenia wojenne. Proces modernizacji schronów piechoty w ogóle rozpoczął się około roku 1905, a próby budowy bardziej nadających się do przebywania wojska obiektów tego typu, prowadzono od powstania projektów koncepcyjnych w roku 1886, między innymi wprowadzając nowy "model" schronu piechoty w roku 1903 (do obejrzenia w Poznaniu). Powody jednak, modernizacji i rozbudowy umocnień wrocławskich rozpoczętej w 1906 roku, są dużo bardziej złożone niż sam tylko wyścig między mieczem i tarczą.