Uzdrowisko nizinne na Równinie Inowrocławskiej. Ze względu na występowanie licznych złóż solnych (tzw. wysad solny) mówi się o Inowrocławiu, że jest "miastem na soli". Podstawowymi tworzywami uzdrowiskowymi w Inowrocławiu są solanki i borowiny. Klimat nizinny słabo bodźcowy. W części uzdrowiskowej miasta (Park Solankowy) panuje swoisty mikroklimat, determinowany terenami solankowymi.

Działalność uzdrowiskowa została zapoczątkowana w zorganizowanej formie już w roku 1876. Pierwsze obiekty służyły do kuracji kąpielowych, kolejne przeznaczono jako bazę pobytową dla kuracjuszy. W 1886 roku zapoczątkowano uzdrowiskowe leczenie dzieci (choroby reumatyczne). W dwudziestoleciu międzywojennym uruchomiono zakład przyrodoleczniczy, przystąpiono też do eksploatacji lokalnych złóż borowinowych. Zwiększanie się liczby kuracjuszy i korzystne perspektywy rozwojowe samego uzdrowiska spowodowały przekształcenie się zachodniej części miasta w dzielnicę kurortową. Liczne wille i pensjonaty z owego okresu zachowały się do dziś. Funkcje uzdrowiskowe zostały utrzymane po zakończeniu II wojny światowej. Modernizację bazy leczniczej i towarzyszącej infrastruktury podjęto w latach siedemdziesiątych XX wieku.
Jedną z atrakcji, a jednocześnie strukturą kuracyjną i rekreacyjno - wypoczynkową, jest tężnia solankowa. Uruchomiony w 2001 roku obiekt - o charakterystycznym kształcie połączonych wieloboków - wykorzystuje solankę do naturalnego generowania aerozolu leczniczego. Przebywanie w rejonie "pracującej" tężni wpływa kojąco na drogi oddechowe i obniża poziom ciśnienia tętniczego. Tężnia, tak jak i pozostałe obiekty uzdrowiskowe, usytuowana jest w Parku Solankowym, stanowiącym oazę ciszy i spokoju. Park ten to również wspaniałe miejsce spacerowe, nasycone zielenią i wszechobecnym solnym aerozolem.
Źródło: